Միգուցե շատերի համար ես բնավ էլ համարձակ կին չեմ, որովհետեւ իրենց մտքի թռիչքն այլ բան է ուզում. Լուիզա Ներսիսյան

Դերասանուհի, հաղորդավարուհի Լուիզա Ներսիսյանի կարծիքով՝ որպեսզի արտիստը լինի մշտապես պահանջված և հետաքրքիր, պիտի քրտնաջան աշխատի և ինքնակրթվի:

«Հայկական ժամանակ»-ը Լուիզայի հետ զրուցել է իր և ամուսնու՝ Հրանտ Թոխատյանի հետ ունեցած հարաբերությունների, համարձակ կերպարներում հանդես գալու, առաջիկա անելիքների մասին: Դերասանուհին անդրադարձել է նաև «Վումնս Քլաբ» հեռուստանախագծի վերաբերյալ հաճախ հնչող քննադատություններին:

- Լուիզա, հայ կինոյի եւ թատերարվեստի ամենաքննարկվող կերպարներից մեկն եք համարվում. ինչպե՞ս է Ձեզ հաջողվում ժամանակին համընթաց քայլել՝ չկորցնելով հետաքրքրությունն ու պահանջված լինելը:

- Նախ, սկսենք այնտեղից, որ յուրաքանչյուր աշխատանք սկսելիս ամենակարեւոր կոմպոնենտներից մեկը դա սիրով անելն է: Քանի որ ես սիրում եմ իմ մասնագիտությունը, եւ ոչ ոք ինձ չի պարտադրել այն ընտրել, ուստի անընդհատ ձգտում եմ գրանցել աճ, որպեսզի իմ աշխատանքն ինձ հետաքրքիր լինի: Անընդհատ զբաղվում եմ ինքնակրթությամբ՝ չկորցնելով հետաքրքրությունս աշխատանքի հանդեպ: Միգուցե հենց դա էլ տալիս է իր պտուղները, որ հետադարձ կապն ու արձագանքն այնպիսին է լինում, ինչպիսին Դուք եք նշում: Եթե քո աշխատանքը կյանքիդ մի մասն է կազմում, ապա վստահաբար չի կարող իր հետեւանքներն ու արդյունքը չունենալ՝ լավ իմաստով, իսկ ես ապրում եմ իմ աշխատանքով: 

- Հանրության շրջանում պարբերաբար քննարկվում են Ձեր եւ Հրանտ Թոխատյանի անձնական հարաբերությունները: Համացանցում հաճախ հայտնվում են տարատեսակ լուրեր, թե իբրեւ ամուսնալուծվել եք: Ըստ Ձեզ՝ ովքե՞ր են օրակարգ բերում այս խոսակցությունները եւ ո՞րն է դրանց նպատակը:

- Կարծում եմ՝ հանրային մարդը պիտի սովոր լինի, որ քննարկման առարկա է դառնալու ոչ միայն իր մասնագիտական գործունեությունը, այլեւ անձնական կյանքը. մարդկանց միշտ էլ հետաքրքիր է պատուհանից ներս նայել և տեսնել, թե այնտեղ ինչ է կատարվում: Ես շատ առողջ եմ վերաբերում այդ ամենին: Իմ մասին տարածվող յուրաքանչյուր տեսակի քննարկում եւ բամբասանք ադեկվատ կերպով եմ ընկալում՝ բոլորովին չնյարդայնանալով դրանից: Մեր օրերում շատ հաճախ կարող ենք տեսնել սենսացիոն եւ ակնհայտ ապատեղեկատվություն պարունակող վերնագրերով հրապարակումներ, դա գալիս է նրանից, որ որոշ լրատվամիջոցներ փորձում են աչքի ընկնել ու կայանալ հայտնի եւ հանրային հետաքրքրություն վայելելող մարդկանց հաշվին: Բայց պիտի խոստովանեմ, որ դրան էլ եմ նորմալ վերաբերում: 

- Դուք նաև հաճախ քննադատությունների կենտրոնում եք հայտնվում համարձակ կերպարներում հանդես գալու համար: Ինչպե՞ս եք վերաբերում այդ քննադատություններին, եւ արդյո՞ք դրանք որեւէ կերպ սահմանափակում են Ձեզ:  

- Իսկ ո՞վ է դրել այդ «համարձակ կերպար» սահմանումը, կամ որտե՞ղ է վերջանում «անհամարձակ լինել»-ը, եւ որտե՞ղ է սկսվում համարձակությունը. երեւի թե ամեն մարդ ինքն է որոշում դա: Ամենակարեւորն իմ խղճին ու մտքին չեմ դավաճանում, ներդաշնակ եմ մնում ինքս ինձ հետ, ոչինչ չեմ անում ցուցադրության համար, շարժվում եմ իմ տեսակին համարժեք թե՛ կյանքում, թե՛ բեմում: Ոչինչ երբեք չեմ անում զուտ նրա համար, քանի որ թրենդի մեջ է, եթե դա իմ տեսակին խորթ է: Պարզապես այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ: Իսկ թե ինչպես է ընկալվում իմ կերպարը տարբեր մարդկանց կողմից, դա արդեն գալիս է նրանց աշխարհընկալումից: Միգուցե շատ-շատերի համար ես բնավ էլ համարձակ կին չեմ, այլ շատ անհամարձակ եմ, որովհետեւ իրենց մտքի թռիչքն այլ բան է ուզում կամ շատ հեռուն է գնում:

Իսկ բաց տեսարաններում իմ դերերի քննադատությունները լսելիս մի քիչ ծիծաղում եմ: Գիտեք մի այսպիսի բան կա. պրոֆեսիոնալ մոտեցմամբ աշխատող մարդիկ յուրաքանչյուր գործ անելիս ձգտում են, որ այն մաքսիմալ իրատեսական լինի, ճշմարտությանը մոտ: Եթե մենք ներկայացնում ենք սիրո տեսարան, այնտեղ կոմպրոմիսների գնալ եւ փորձել ինչ-ինչ բաներ լղոզած կամ թերի ներկայացնել զուտ նրա համար, որ ինչ-որ մարդկանց աշխարհընկալման մեջ չի տեղավորվում, աբսուրդ է: Կան կտորներ, որտեղ պետք է վստահել ռեժիսորին, եւ կերպարը մարմնավորելիս լիարժեք տրվել այդ պահին, եթե դա էսթետիկապես տգեղ չէ, տհաճ չէ ու չի պարունակում ցուցադրման տարրեր, այսինքն՝ կոնկրետ արված աշխատանք է:

- Դուք այսօր «Վումնս Քլաբ»-ում եք ներկայանում, սակայն մեդիակոնտենտ ուսումնասիրող անձինք արդեն քանիցս բարձրաձայնում են, որ սա այն հեռուստանախագծերից մեկն է, որտեղ հաճախ են հնչում ոչ եթերային բառամթերքն ու փողոցային լեքսիկոնը: Ըստ Ձեզ՝ արդարացվա՞ծ են այս քննադատությունները, թե՞ ոչ:

- Աշխարհընկալման խնդիր է: Կան զվարճանքի համար նախատեսված հաղորդաշարեր, որոնք ի սկզբանե դատապարտված են նրան, որ պիտի լինեն մի փոքր ավելի ազատ: Սկսենք նրանից, որ մեր հեռուստաեթերն ամբողջապես ոսկերչական աշխատանք չէ, որ տարված է, որ հիմա թիրախավորենք մի հաղորդում: Հեռուստաեթերը պիտի թարմանա, ռեստարտ արվի, նոր շունչ հաղորդվի: Դա ընդհանուր պիտի սկսել մեր կենսամակարդակից: Մեր կրթվածության աստիճանը եթե մի սանդղակով բարձրանա, այդ ամենը կուղղվի: Ցավոք սրտի, դեռ մեր հեռուստադիտողը միանգամից չի կարողանում ընկալել նոր բաները: Օրինակ՝ եթե մարդ սովոր է լինում կյանքի ընթացքում մի քիչ կեղտոտ օդի, եւ իրեն տալիս ես թթվածնով հագեցած օդ, նրա գլուխն սկսում է պտտվել: Այդ օրինակը ես բերում եմ մեր լսարանի հետ համեմատական տանելով. դժվար կլինի այդ թթվածնի մեծ դոզան տալ, որ իրենց գլուխը չպտտվի:

- Այսինքն՝ այս պարագայում «Վումնս քլաբի» կոնտե՞նտը չեն կարողանում ընկալել:

-Այո՛: Կարծում եմ՝ այս ուղղությամբ դեռ շատ աշխատանք ունենք անելու, բայց պիտի խորքային ու գրագետ ձեւով մոտենանք խնդրին: Ես միշտ ցանկացել եմ բարին ու լավը տալ մարդկանց, դոզավորված եմ տալիս: Ես չեմ կարող դա միանգամից տալ, որովհետեւ անհետաքրքիր կլինի: Ցավով եմ ասում, բայց ես դա տալիս եմ մի այլ բանով փաթեթավորած, պսպղուն ինչ-որ բաներով, լույսերով պարուրած, որպեսզի կարողանամ մատուցել այն, ինչը պսպղուն չէ, բայց ավելի մնայուն ու արժեքավոր է:

- Իսկ, ըստ Ձեզ, ի՞նչ իրավիճակում է այսօր գտնվում հայկական շոու բիզնեսը: Ասում են՝ այն այսօր «մահամերձ» վիճակում է:

- Ցավոք սրտի, հիմա մեզ մոտ ամեն ինչ պտտվում է հարսանիքի մակարդակի շուրջ: Հարսանիքը դարձել է մեր ազգի ամենակարեւոր տոնը: Յուրաքանչյուր ստեղծագործող մարդ այն շրջանակներում է գործում, որպեսզի ինքը պահանջված լինի. նեղ ընտանեկան առիթը վերածել ենք ազգային տոնի: Շատ-շատ որակով երաժիշտներ ստիպված անում են այնպիսի աշխատանք, որ հասանելի լինի հասարակությանը: Հիմա այն ժամանակաշրջանը չէ, երբ արվեստը հանուն արվեստի է, հիմա արվեստը հասարակության լայն շերտերի համար է:

- Ի՞նչ զբաղվածություն ունեք առաջիկայում թատրոնում եւ կինոյում: Ձեր երկրպագուներն սպասե՞ն նոր կերպարի:

- Մենք ունենք նոր ներկայացում, որի տակ ես կարող եմ մեծ տառերով ստորագրել, քան որ իսկապես շատ մեծ աշխատանք ենք արել: Արել ենք մի բան, որ շատ սիրուն ու լավն է: Արա Երնջակյանը «Համլետ»-ն է բեմադրել: Պատրաստվում ենք պրեմիերային, դեկտեմբերի 4-ին եւ 5-ին խաղալու ենք Կամերային թատրոնում: Ապրիլին հեռուստադիտողի դատին կհանձնվի «Սեւազգեստ կանայք» ֆիլմը: Կատրինի կերպարն եմ մարմնավորում: Ֆիլմում գլխավոր դերում մի քանի կանայք են, որոնք իրար հետ խնդիր ունեն. բոլոր իրադարձությունները բացվում են աստիճանաբար: Հետաքրքիր եւ դինամիկ զարգացումներով կատագերգություն է: Ռեժիսորը Գոռ Կիրակոսյանն է, որը հատուկ այդ նպատակով Միացյալ Նահանգներից ժամանել է Հայաստան: Նոր մտքեր, նոր գաղափարներ էլ կան, բայց քանի որ դեռ հստակություն չկա, չեմ ուզում ժամանակից առաջ ընկնել: