Իրենցից կախված մարդկանց կբերեն հանրահավաքի, կնկարվեն, կգնան. քաղաքագետը՝ ընդդիմության հրավիրած հանրահավաքի մասին

Ընդդիմադիր ուժերի առաջնորդները վախենում են դուրս գալ փողոց և շփվել մարդկանց հետ: «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց քաղաքագետ Ռուբեն Մեհրաբյանը՝ անդրադառնալով խորհրդարանական ընդդիմադիր ուժերի վաղը երեկոյան հրավիրած հանրահավաքին և այդ ուժերի պարագլուխների՝ Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի նախապատրաստական աշխատանքներին չմասնակցելուն:

Նշենք, որ երեկ Երևանում ընդդիմադիր պատգամավորներն ու ակտիվիստները հանրահավաքի մասին իրազեկող թռուցիկներ էին բաժանում:

Մեհրաբյանի կարծիքով՝ եթե ընդդիմության առաջնորդները գոնե փոքր-ինչ ակնկալիք ունենային, որ հանրության շրջանում համակրանք ունեն, ապա դուրս կգային նրանց հետ երես առ երես շփվելու: «Իրենք գիտեն, որ իրականությունն այլ է»,- ասում է քաղաքագետը:

Մեհրաբյանը կարծում է, որ անգամ էական էլ չէ՝ առաջնորդները դուրս եկե՞լ են, թե՞ ոչ, ներկա կլինե՞ն հանրահավաքին, թե՞ ոչ, ընդհանուր առմամբ հանրահավաք հրավիրելու մեջ տրամաբանություն չի տեսնում:

«Նվազագույն գրագիտություն ունենալու դեպքում հասկանալի է, որ այս հանրահավաքներն արվում են ՀՀ-ին վնասելու համար: «Հանուն Արցախի և Հայաստանի» կարգախոսն էլ ցույց է տալիս, որ ընդդիմությունը միտումնավոր է ամեն բան անում»,- ասում է նա:

Դիտարկմանը՝ նախկինում, երբ գործող իշխանությունը ընդդիմություն էր, հանրահավաքներ հրավիրելիս ընդգծում էր՝ ցանկանում են հեղափոխություն իրականացնել, սակայն այսօրվա ընդդիմությունը կարծես այս պահին չի խոսում այդ մասին, հարցին՝ ո՞րն է հանրահավաք հրավիրելու նպատակն այդ դեպքում, Մեհրաբյանը կրկնում է՝ նրանք ընդամենը ցանկանում են վնասել Հայաստանի պետականությանն այս պահին, ուրիշ ոչինչ:

«Մեկ օր հետո էլ տեղի է ունենալու Փաշինյան-Ալիև հանդիպումը, որը շատ կարևոր է մեզ համար: Նման ցույցերը շատ վատ բանի մասին են խոսում: Եթե այս ցույցերը վնաս են պետությանը, ապա վնաս են նաև իրենց: Իրականում պետք է աղետալի կերպով խելք չունենան, որ չհասկանան, թե ինչ են անում այս պահին»,- ասում է զրուցակիցը:

Խոսելով ընդդիմության հավաքները ոչ այնքան մարդաշատ լինելուց և հանրության՝ նրանց աշխատանքից գոհ լինել-չլինելուց՝ քաղաքագետը նշում է՝ ՀՀ-ի բնակչությունն այն աստիճանի դժգոհ է ընդդիմության աշխատանքից, որ այդ դժգոհությունը սկսել է տարածվել նաև ամբողջ խորհրդարանի վրա, խորհրդարանից էլ այն տարածվում է քաղաքական մեծամասնության վրա:

«Սա վարակիչ դժգոհություն է: Սակայն ես չեմ կարծում, որ ընդդիմությունը որևէ հեռանկար ունի հանրահավաքների մասով: Նրանք անհույս են այս մասով: Իսկ մարդաշատության առումով, եթե սահմանափակվեն թռուցիկներ բաժանելով, ապա շատ քիչ մարդ է լինելու հանրահավաքին: Հասկանալի է նաև այն, որ նրանք ունեն որոշակի կազմակերպչական ռեսուրս՝ բիզնեսներ, իրենցից կախված տարբեր մարդիկ և կազմակերպություններ, դա օգտագործելով՝ կարող են մարդկանց բերել հանրահավաքի՝ գեղեցիկ լուսանկարներ ստանալու համար»,- նկատում է քաղաքագետը:

Մեհրաբյանը նշում է՝ ընդդիմության փորացավը հայտնի է՝ «որքան վատ, այդքան լավ». «Թող անցնեն նստացույցերի, տեսնենք՝ որքան մարդ է գալու, հետները նստի, և այդ նստացույցը ինչ է ցույց է տալու»:

Հարցին՝ իշխանության գործելաոճից դժգոհ քաղաքացիները ինչո՞ւ չեն գնում խորհրդարանական ընդդիմության հետևից՝ Մեհրաբյանը նշում է՝ սովորաբար, եթե կա դժգոհություն իշխանությունից, ապա ընդդիմության շանսերը մեծանում են, սակայն Հայաստանում գոյություն ունի աղետալի ընդդիմություն:

Քաղաքագետը նաև նկատում է՝ եթե հիմա իշխանությունից դժգոհություն կա, դա օբյեկտիվ պատճառներ ունի, սակայն, եթե մենք առաջնորդվենք միայն նեղ կուսակցական շահերով, պետությունում կատարվող ամեն բանի մեղավորը կհամարենք իշխանություններին և ցույց կտանք, որ ավելի լավն ենք. «Սակայն, ի վերջո, հասարակության զարկերակը պետք է զգալ, և սխալ է շահարկման տրամաբանությամբ առաջնորդվելը: Ես կարծում եմ՝ արտախորհրդարանական ընդդիմության զգալի մասը շատ ավելի գրագետ է օգտագործում իշխանության թերացումները՝ ցուցաբերելով պետականամետ դիրքորոշում, քան խորհրդարանական ընդդիմությունը»: