Պարոնյան թատրոնի պատին տեղադրվեց Երվանդ Ղազանչյանի և կնոջ՝ Գալյա Նովենցի դիմաքանդակներով հուշատախտակը (լուսանկարներ)

Այսօր Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի դիմային հատվածում տեղադրվեց ՀՀ ժողովրդական արտիստ, բեմադրիչ Երվանդ Ղազանչյանի եւ նրա տիկնոջ՝ դերասանուհի Գալյա Նովենցի դիմաքանդակը:

Այսօր նաեւ Երվանդ Ղազանչյանի ծննդյան օրն է. բեմադրիչը կդառնար 85 տարեկան: Երվանդ Ղազանչյանի համար Պարոնյան թատրոնը երկրորդ տուն էր, եթե ոչ՝ առաջին: Ավելի քան 20 տարի նա ղեկավարել է այս թատրոնը. մահը վրա էր հասել, երբ դեռ պաշտոնավարում էր Պարոնյան թատրոնում:

Դիմաքանդակի բացման արարողությանը ներկա էին կինոյի եւ թատրոնի պետական գործիչներ, Ղազանչյանի եւ Նովենցի հարազատներն ու նրանց արվեստի երկրպագուները:

Երգիչ, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Ռուբեն Մաթեւոսյանը, հարգանքի խոսք ասելով Ղազանչյանի եւ Գալյա Նովենցի մասին, շեշտեց՝ նրանք ոչ միայն իրենց գործի վարպետներն էին, այլեւ օրինակելի ընտանիք ու ամուսիններ: «Չգիտեի, թե Գալյա Նովենցի անունը ո՞ր պատին պիտի լիներ, բայց գիտեի՝ իր ամուսնու կողքին պիտի լիներ»,- նկատեց Մաթեւոսյանը:

Հայաստանի թատերական գործիչների միության նախագահ, Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար եւ գլխավոր ռեժիսոր Հակոբ Ղազանչյանը «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում հայտնեց՝ ծնողների հուշատախտակը տեղադրելու միտքը վաղուց էր խմորվում: Այն իրականություն դարձավ Երեւանի ավագանու որոշմամբ։

«Ես, իհարկե, տխուր եմ, որ կողքիս չեն իմ ծնողները, բայց նաեւ ուրախ եւ հպարտ եմ, որ Երեւանի սրտում՝ քաղաքի կենտրոնում, նրանց հուշատախտակը տեղադրվեց»,- ասաց Ղազանչյանը:

Խոսելով ծնողների մասին՝ ՀԹԳՄ նախագահը նկատեց՝ մինչեւ վերջին ծնողիդ չես կորցնում՝ որբությունդ այդքան չես զգում. «Ես դա շատ էի լսել, բայց մինչեւ չես ապրում այդ ամենը՝ իմաստը չես հասկանում: Առավոտյան գերեզմանատուն էի գնացել, շատ տխուր էի: Բայց ոչինչ չենք կարող անել. սա կյանքի օրենքն է, եւ մենք դատապարտված ենք այն ընդունել ու դրանց հետո ապրել»:

Ղազանչյանն այսօր թախիծով է հիշում անցած տարիների հունիսի 2-ները. այս օրը միշտ տոն էր լինում, նախ թատրոնում էին նշում հոր՝ Երվանդ Ղազանչյանի ծնունդը, ապա երեկոյան՝ տանը: Հակոբ Ղազանչյանի խոսքով՝ հորից առաջին հերթին ժառանգել է ընտանիքի նկատմամբ հոգատարությունն ու գործի նկատմամբ պատասխանատվությունը: «Երբեմն հորս չափերն անցնող պատասխանատվությունն ու հոգատարությունն ինձ էլ էր բարկացնում, իսկ հիմա իմ աղջկան է բարկացնում նույն ուշադրությունը»,- նշեց ռեժիսորը:

Ինքն ու հայրը տարբեր սերունդների ներկայացուցիչներ էին, ու բոլորովին տարբեր կյանքի դժվարություններ տեսած: Ըստ նրա՝ հայրը 1937 թվականն իր մաշկի վրա զգացած մարդ էր: «Պապիկիս աքսորել են, երբ հայրս ընդամենը 3 տարեկան է եղել: 19 տարի հետո նոր նա տեսել է իր հորը: Արդեն ինստիտուտն ավարտած հասուն մարդ է եղել: Շատ էր պատմում, թե ինչ դժվարին օրեր են անցկացրել մոր հետ: Դժվարին պայմաններում մեծացած, այդ պայմաններում ուսում ստացած ու կայացած, բայց անսահման հումորով ու բարի սրտով մարդ էր հայրս»,- շեշտեց Ղազանչյանը:

Մի անգամ իր տված հարցազրույցներից մեկի ժամանակ Երվանդ Ղազանչյանն անկեղծացել է անկատար մնացած երազանքներից մեկի մասին:

«Ամբողջ կյանքս երազել եմ մի լավ կաշվե վերարկու ունենալ, կոշիկներ, որ երբ իմ սիրած աղջկա հետ քայլեմ աշնանային երեկոներին, ուժեղ անձրեւ գա, ոտքերս չթրջվեն, անհարմար չզգամ։ Կյանքս զարմանալի ստացվեց՝ սիրած աղջիկը եղավ... ո՛չ վերարկուն կար, ո՛չ կոշիկները։ Կոշիկները եղան, աղջիկը չկար, վերարկուն չկար։ Երեքի հանդիպումն ինձ համար մնաց որպես երազանք։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ այգում գնում ես քո սիրած աղջկա հետ, կոշիկներդ ջուր չեն քաշում, բայց երկինքն անձրեւում է։ Գնում ես չոր։ Այդ չեղավ։ Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուրի մոտ էլ ինչ-որ մի բան կա, որ, այնուամենայնիվ, մնում է անավարտ։ Բայց ի՜նչ վատ կլիներ, եթե բոլոր երազանքներն իրականանային։ Շատ վատ կլիներ։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ 40 տարեկանում երեքը միասին լինեին՝ աղջիկը, վերարկուն ու կոշիկները։ Իսկ ի՞նչ պիտի անեի մնացած 40 տարին։ Էլ ինչի՞ պիտի ապրեի, ո՞րն էր լինելու երազանքը, ապրելն այլեւս իմաստ չէր ունենա»,- ասել է ՀՀ ժողովրդական արտիստը: