Կարմիր գորգ, ժպիտներ, հուզմունք. Օպերային թատրոնն իր պատմության մեջ առաջին անգամ թատերաշրջանը մեկնարկեց Վանաձորից

Իր պատմության մեջ առաջին անգամ Ա․ Սպենդիարյանի անվան օպերայի եւ բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի հոբելյանական 90-րդ թատերաշրջանը մեկնարկեց ոչ թե Երեւանից, այլ մարզից: Թատրոնի առաջնախաղն սկսվեց Հ. Թումանյանի «Անուշ» օպերայով գրողի ծննդավայրից՝ հարազատ Լոռիում:

Վաղ առավոտից սովորականից ավելի մեծ աշխուժություն ու բուռն աշխատանքներ էին Վանաձորի Հ. Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում, որտեղ էլ տեղի ունեցավ ներկայացումը:

Հատուկ օրվա համար շենքի ճակատային հատվածում տեղադրված լուսավորությունը, կարմիր գորգը, երաժշտությունն ու ներկայացման պաստառները հուշում էին՝ Վանաձորում սովորական օր չէ: Թատրոնի անձնակազմից ու կազմակերպիչներից զատ՝ անչափ մեծ ոգեւորություն էր նաեւ տեղի բնակիչների շրջանում: Նախ, բոլորը եկան ներկայացման սկսվելուց բավականին շուտ, պատրաստված, շքեղ հագնված, ժպիտով ու նկատելի բարձր տրամադրությամբ, ինչը վերջին շրջանում դժվար է տեսնել մշակութային իրադարձությունների ժամանակ:

Բացմանը ներկա էր նաեւ ԿԳՄՍ նախարարի տեղակալ Արա Խզմալյանը, որը «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում նկատեց՝ պատահական չէ, որ հոբելյանական թատերաշրջանի բացումը հենց Վանաձորում է նշվում: «Սա նաեւ մշակութային քաղաքականության ուղերձ է հանրությանը, ստեղծագործական համայնքին, որ՝ այո, ազգային կարգավիճակ ունենալը նշանակում է, որ իսկապես պետք է լինես ազգային ու երաշխավորես յուրաքանչյուր քաղաքացու հասանելիությունը մշակութային արժեքներին»,- ասաց փոխնախարարը:

Նա ուրախությամբ փաստեց՝ վերջին մի քանի տարիների ընթացքում աննախադեպ մեծ ծավալի մշակութային միջոցառումներ են տեղի ունենում Հայաստանի տարբեր համայնքներում: Խզմալյանը նաեւ արձանագրեց՝ այդ միջոցառումները սովորական շարքային միջոցառումներ չեն, այլ մայրաքաղաքի կարեւորագույն հաստատությունների, ազգային կարգավիճակ ունեցող կառույցների եւ միջազգային նշանակության միջոցառումները տեղափոխվում են համայնքներ:

Հարցին՝ համայնքներում կա՞ արդյոք հետաքրքրություն կազմակերպվող միջոցառումներ նկատմամբ, Խզմալյանն ասաց՝ ոչ միայն հետաքրքրություն կա, այլեւ՝ ահռելի պահանջ: «Ցավոք սրտի, պահանջը շատ ավելի մեծ է, քան կարող են դահլիճները տեղավորել նման քանակության հանդիսատեսի»,- շեշտեց նա:

Ըստ Արա Խզմալյանի՝ նման միջոցառումները համայնքներում չպետք է լինեն մշակութային իրադարձություններ: Նրա խոսքով՝ նորմալ չէ, որ ոչ մեծ ծավալներ ունեցող երկրում որեւէ կոլեկտիվի այցը կարող է դիտվել որպես աննախադեպ իրադարձություն: «Մենք պետք է օգնենք, որ մայրաքաղաքն ազատվի մշակութային շաքարախտից»,- պատկերավոր ձեւակերպմամբ խոսքն ամփոփեց փոխնախարարը:

Վանաձորի Հ. Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի տնօրեն Լուսինե Սահակյանն էլ նկատեց՝ անչափ հաճելի ու պարտավորեցնող է իրենց թատրոնում հյուրընկալել Օպերային թատրոնի անձնակազմին: Տնօրենի խոսքով՝ հատկապես տպավորիչ էր հանրության արձագանքը, ոչ մի վայրկյան չեն դադարել հեռախոսազանգերն ու տոմսերի պատվերները: «Բոլորը ուզում էին անպայման ներկա լինել, հրավիրված լինել, անգամ շատերը մեզնից նեղացել են, հիմա ասում են, որ կրկին դնենք, որ իրենք էլ կարողանան գալ ու վայելել»,- նշեց նա:

Ներկայացումը ղեկավարող, ՀՀ վաստակավոր արտիստ, Օպերային թատրոնի տնօրենի պաշտոնակատար Կարեն Դուրգարյանն էլ մեր զրույցում նշեց՝ անչափ ուրախ են հյուրընկալվել սիրելի Վանաձորում, եւ վերջինս կարեւորեց մարզային մշակութային այցերը: «Առաջին անգամ է, որ թատերաշրջանը բացում ենք մարզում, բայց վստահ եմ՝ վերջինը չէ: Արդեն երկար տարիներ այն բացվում է «Անուշ» օպերայով: Մեր միտքն այն էր, որ Թումանյանին ցույց տանք Թումանյանի ծննդավայրում»,- ասաց Դուրգարյանը՝ հավելելով՝ թատրոնի 90-րդ հոբելյանական թատերաշրջանում սպասվում են նոր առաջնախաղեր եւ հետաքրքիր նախագծեր:

«Անուշ» օպերան՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Գեղամ Գրիգորյանի բեմադրությամբ էր ներկայացվում: Ներկայացման նկարիչն է ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ Գրիշա Սահակյանը, պարերի բեմադրությունը՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վիլեն Գալստյանի:

Վանաձորի հանդիսատեսը մեծ ոգեւորությամբ ընդունեց, իսկ ներկայացման ավարտին բուռն ու չդադարող ծափողջույններով ճանապարհեց արտիստներին: Հանդիսատեսներից շատերն իրենց դրական տպավորություններով ու զգացողություններով կիսվեցին: Նրանցից տիկին Անահիտը մեր զրույցում ասաց. «Անուշը» ինչքան էլ նայես, ամեն անգամ նորովի է նայվում ու ընկալվում, այս անգամ մի յուրահատուկ բավականություն ստացա, հուզված եմ»:

Լուսանկարները՝ «Հայկական ժամանակի»