«Մա՛մ, էն տղեն, որ նկարում էի, պատերազմում է զոհվել». Արեն Մալաքյանը դիմանկարիչ էր, հաճախ էր նկարում հերոսներին

Սեպտեմբերի 13-ին Ադրբեջանի սանձազերծած ագրեսիայի հետեւանքով զոհված Ժամկետային զինծառայող 19-ամյա Արեն Մալաքյանն ապագա նկարիչ էր: Հարազատների եւ մտերիմների խոսքով՝ տղան հիմնականում դիմանկարներ էր նկարում, որոնց շարքում մեծ թիվ էին կազմում Արցախյան տարբեր տարիների պատերազմների ժամանակ զոհված մեր հերոս տղաների դիմանկարները՝ Ռոբերտ Աբաջյան, Ալբերտ Հովհաննիսյան, Կարեն Ջալավյան եւ այլք:

Մայրն ասում է, որ որդին ինքնուս էր, նկարելը նրա կյանքի անբաժան մասն էր կազմում:

«Արենս միացնում էր երաժշտությունն ու սկսում նկարել, օրեր էին լինում՝ մինչեւ գիշերվա 3-4-ը նկարում էր: Օր չկար, որ մի քանի պատվեր չունենար, բայց գումարի համար չէր անում»,- «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում շեշտում է որդեկորույս մայրը՝ Քրիստինե Հախվերդյանը:

Նրա խոսքով՝ եղել են դեպքեր, երբ Արենը զոհված զինվորի է նկարել, սակայն նախապես չի իմացել այդ մասին, պատվերը տալիս է տեղեկացել եւ ծանր է տարել փաստը: «Մի անգամ հերթական դիմանկարի պատվերն էր տարել, անչափ հուզված եկավ տուն, ասաց՝ մա՛մ, էն տղեն, որ նկարում էի, պատերազմում է զոհվել»,- պատմում է մայրը՝ շեշտելով՝ նման դեպքերում երբեք գումար չէր վերցնում:

Տղան ընդունվել էր Վանաձորի պետական համալսարանի նկարչական բաժին: Մայրը նշում է՝ նախորդ տարի, երբ համալսարանից զանգել են, ասել, որ անվճար է ընդունվել, ուրախացել են, սակայն գիտեին, որ որդին, նախ, պետք է ծառայություն անցնի, հետո՝ կրթությունը շարունակի: Ընդունվելու հաջորդ օրը զինկոմիսարիատից Արենին զորակոչվելու թուղթն է եկել:

Մոր խոսքով՝ մինչ զորակոչման ծանուցագրի բերելը՝ որդին «անհանգիստ» է եղել, թե ինչու չեն ուղարկում: «Ասում էի՝ Արեն ջան, մի շտապիր, կուղարկեն, էլի: Մարդիկ փախչում են, պատրվակ փնտրում, որ ազատվեն, դու էլ րոպե առաջ ուզում ես գնալ: Ջղայնանում էր: Ասում էր՝ մա՛մ, ես պետք է ծառայեմ. հանուն հայրենիքի զոհվելը հպարտություն է: Խնդրում էի, որ նման բաներ չասի, ասում էի՝ տղե՛ս, մի ասա՝ սիրտս չի դիմանա»,- նշում է տիկին Քրիստինեն:

Արենը բնավորությամբ աշխույժ եւ ուրախ մարդ է եղել, անչափ կարգապահ ու մաքրասեր, տղայի առավելություններն է թվարկում մայրը՝ ապա հավելում, որ իր տղան չէ, դրա համար է գովաբանում, նրան ճանաչողներից ում էլ հարցնենք, նույնիսկ ավելին կասի:

Ամեն անգամ, երբ տղան դիրքեր է բարձրացել, ինքն ու ամուսինը չեն կարողացել քնել, ասում է Քրիստինե Հախվերդյանը, ապա երբ որդին իջել է դիրքերից՝ ասել են՝ այս մի անգամն էլ անփորձանք իջավ. «Բայց արի ու տես, որ փորձանքը հենց զորամասում եղավ»:

Տիկին Քրիստինեն նշում է, որ որդու 19-ամյակի ժամանակ դժբախտ դեպք է պատահել, ինչից Արենը շատ է ազդվել: Ծննդյան օրը՝ կեսգիշերին, զանգել է մորն ու ասել, որ տագնապով իրենց բարձրացնում են դիրքեր, հեռախոսը անջատելու է. «Գիտեր, որ կես ժամից ծնունդն էինք շնորհավորելու ու կանհանգստանայինք: Գիշերը բարձրացել էին դիրքեր եւ տեսել ծառայակից ընկերներից երեքի դիակները: Չէր մոռանում այդ դեպքը, միշտ հիշում էր: Ուզում էր այդ զոհված տղաներին նկարել, չգիտեմ էլ՝ նկարե՞լ է, թե՞ չէ»:

Մայրը հպարտությամբ շեշտում է, որ տղան նաեւ շատ էր սիրում սպորտով զբաղվել: «Գալիս էր տուն, խնդրում, որ մեջքի հատվածը նկարեմ, տեսնի՝ ինչ փոփոխություններ են եղել: Ես էլ սիրում էի իրեն նկարել, անգամ՝ գաղտնի: Կարծես ուզում էի ամեն ինչ արխիվացնել, բայց ի՜նչ իմանայի, թե այդ ամենը հետո ինչ սրտով եմ նայելու»,- ասում է նա ու երանի տալիս այն մարդկանց, որոնք որդուն չեն ճանաչել:

Չնայած նրան, որ Արենը Լոռու մարզի Մարգահովիտ գյուղից էր, ընկերները նրան «Վանաձորցի Արեն» են ասել, հետո մորը պատմել են, որ երբ Արենին այդ կերպ էին դիմում, սաստում էր, ասում, որ ինքը Վանաձորից չէ, այլ Մարգահովիտ գյուղից: «Ասում էր՝ ես գյուղի տղա եմ, գյուղը ամաչելու բան չէ, ես հպարտ եմ իմ ծննդավայրով»,- նկատում է մայրը:

Բացի Արենից, Մալաքյանները եւս մեկ որդի ունեն, որը 16 տարեկան է: Մոր հավաստմամբ՝ երկու եղբայր շատ համերաշխ են եղել, հաճախ են կատակել միմյանց հետ: «Արենը փոքր տղայիս ասում էր՝ Տիգրան, դու բանակում չես ծառայի միայն էն դեպքում, եթե ես զոհվեմ»,- հիշում է մայրը:

Ըստ նրա՝ որդին, եթե անգամ վիրավորվեր, միեւնույն է, կիսաապաքինված վիճակում էլ կվերադառնար դիրքեր. «Երբ նոր էր գնացել ու տեսել, թե որոշներն ինչ պատրվակներ են փնտրում, որ բանակից ազատվեն, ասում էր՝ ախր, զարմանում եմ՝ ինչ ձեւի մարդիկ կան, որ բոլորս ազատվենք, ո՞վ է սահմանը պահելու»: