Այս բեմադրությունը ստեղծվել է Մոսկվայում. Խզմալյանը՝ Լաչինի միջանցքի և ՀՀ վարչապետի հետ քննարկումների մասին

«Մենք պետք է հասկանանք, թե ով է մեր հակառակորդը, հակառակ դեպքում ոչ մի հաղթանակ հնարավոր չէ կյանքի կոչել: Սա համատեղ գործողություն էր, ընդ որում՝ ռուսական, ոչ թե ադրբեջանական, նաև արձագանքն էր ՀԱՊԿ-ի երևանյան գագաթնաժողովում ստեղծված իրավիճակին, ավելի կոնկրետ, երբ Հայաստանի վարչապետը հրաժարվեց ստորագրել ՀԱՊԿ-ի փաստաթուղթը»:

«Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում ասում է Հայաստանի եվրոպական կուսակցության նախագահ Տիգրան Խզմալյանը՝ անդրադառնալով Լաչինի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձություններին:

«Ակնհայտ է՝ սովորական «բնապահպանները» չէին կարող 120 հազար հայի շրջափակել. այս բեմադրությունը ստեղծվել է Մոսկվայում: Սակայն այս պարագայում ինձ մտահոգում է այլ հանգամանք. ի վերջո, Ադրբեջանը, կարողացավ շատ վատ խաղաքարտեր ունենալով, օգտագործել դա՝ հօգուտ իրեն: Մի կողմից դա համակարգված էր ռուսական կողմից, մյուս կողմից էլ, երբ ադրբեջանցի «բնապահպանները» մեղադրում էին ռուս խաղաղապահներին՝ ասելով, որ իրենք նրանց այդտեղ չեն կանչել, հետևաբար, եթե իրենք չեն դա արել, արել են հայերը: Ինչպես տեսնում ենք, Ալիևն այս կերպ թե՛ հաճոյացավ Պուտինին և թե՛ ուղերձ արեց Արևմուտքին՝ կարողանալով կնքել ևս մեկ էներգետիկ պայմանագիր: Դուրս է գալիս, որ Ադրբեջանը, օգտագործելով հայկական կողմի անորոշ դիրքորոշումը, կարողացավ գրեթե պարտված վիճակում որոշակի օգուտ քաղել»,- ասում է նա:

Վերջինիս կարծիքով՝ Հայաստանի սխալն այն է, որ մենք անգամ ՄԱԿ-ում հնչած հայտարարության ընթացքում չմատնանշեցինք Ռուսաստանի մեղքն ու պատասխանատվությունն այս հարցում:

«Որքան էլ, որ զարմանալի է, դա հնչեց միայն Երևանում վարչապետի ակնարկի ժամանակ և հաջորդ օրը՝ Ալեն Սիմոնյանի ակնարկում, այսինքն՝ Երևանի ներսում ավելի կոշտ գնահատական եղավ, քան Հայաստանի ներկայացուցիչի կողմից ՄԱԿ-ում, մինչդեռ պետք է լիներ ճիշտ հակառակը: Արևմուտքի ամբիոնում մենք պետք է հստակ և հասցեագրված հայտարարություն անեինք: Սա լուրջ խնդիր է: Մենք շարունակում ենք փորձել բոլորի համար հաճելի լինել, սակայն մնում ենք տհաճ բոլորի համար»,- կարծում է նա:

Խզմալյանի դիտարկմամբ՝ սրանք այն կարևորագույն հարցերն են, որոնք քննարկվում են նաև արտախորհրդարանական նիստերի ժամանակ: Այդ ընթացքում բանավեճեր ևս լինում են: Ուրախալին, թերևս, այն է, որ եթե նախկինում հնչեցված կարծիքներից որոշները փոքրամասնության կամ անհատական կարծիքներ էին համարվում, ներկայումս այդպես չէ. բազմաթիվ հարցերում կոնսենսուս կա, հատկապես՝ կարևորի դեպքում:

«Այսօրվա աշխատանքային հանդիպման ժամանակ կրկին քննարկեցինք տարածաշրջանային և միջազգային խնդիրները՝ շեշտը դնելով Արցախի շրջափակման հարցին: Փորձեցինք ելքեր փնտրել առկա ճգնաժամից դուրս գալու ուղղությամբ: Կարող եմ ասել, որ մենք՝ որպես արտախորհրդարանական ընդդիմություն, և վարչապետը՝ որպես գործադիր իշխանության ղեկավար, սկզբունքային հարցերում համամիտ ենք և գալիս ենք ընդհանուր համաձայնության: Որոշ հարցերում դեռևս բանավիճում ենք, սակայն, կարծում եմ, այդ իմաստով ևս կկարողանանք համաձայնության գալ»,- մանրամասնում է նա:

Ըստ քաղաքական գործչի՝ մենք գործ ունենք ոչ միայն տարածաշրջանային կամ ազգամիջյան բախման հետ, այլ քաղաքակրթական, և եթե հետևողական ու ազնիվ լինենք մեր քաղաքական ընտրության մեջ՝ եվրոիտեգրման իմաստով, ապա կտեսնենք՝ Ադրբեջանն ու Ռուսաստանը հայտնվում են մեկուսացման մեջ. «Եթե ՌԴ-ի մեկուսացումն ակնհայտ փաստ է բոլորի համար, ապա ճիշտ ժամանակն է համապատասխան գործողությունների, որի շնորհիվ էլ կկարողանանք նույն վիճակին հասցնել նաև Ադրբեջանին: Ուշ թե շուտ սկսելու են գործել այն պատժամիջոցները, որոնց հիմքը ստեղծում է նաև Եվրոդատարանի որոշումը»:

Վերջինիս դիտարկմամբ՝ ՄԱԿ-ն էլ ընդամենը տարածք է, որտեղ գործում են դրա անդամ պետությունները, որոնք վերջերս հավաքվել էին մեր առաջին իսկ կոչով:

«Վերլուծելով ՄԱԿ-ի քվեարկության արդյունքները՝ հասկացանք, թե որ հարցերում ենք ստացել աջակցություն: Տեսանք նաև ռուս-ադրբեջանական դաշինքի ջախջախիչ պարտությունը, որը, սակայն, բոլորվին էլ չի նշանակում լրացուցիչ հաղթանակ. Հայաստանը դեռևս չի համարձակվում քաղել այն պտուղը, որին արժանի է: Մենք չհանդգնեցինք միջազգային ասպարեզում մատնանշել, որ սա ռուս-ադրբեջանական դաշինքն էր ու նրանց սադրանքը: Սա կարևոր էր նրանով, որ այն դիրքը, որը հիմա գրավում է Ռուսաստանը միջազգային ասպարեզում, շահեկան է մեզ համար: Կարևոր է Ադրբեջանին մոտեցնել դրան, որի ժամանակ կհայտնվենք դիվանագիտական առումով անշահեկան, սակայն քաղաքական առումով շահեկան դիրքերում, (օրինակ՝ Ուկրաինան): Այսինքն՝ հետևյալ գործիքակազմով կստանձնենք քաղաքակիրթ աշխարհի աջակցությունը»,- կարծում է զրուցակիցը:

Նատալի Մկրտչյան