Դեպի մեծ բեմեր. Հովտաշատի թատերական խմբակն ապագա դերասանների համար ուղի է հարթում

Արարատի մարզի Մասիս խոշորացված համայնքի Հովտաշատ գյուղում երկու տարուց ավելի է, ինչ գործում է տեղի թատերական խմբակը։ Մշակույթի տան ներսում տարբեր խմբակներ կան, բայց դրանցից ամենաէմոցիոնալն ու ակտիվը հենց թատերականի երեխաների փորձերն են։

Խինդով, ծիծաղով, երբեմն բարկությամբ, բայց վերջում չարի պարտությամբ են սկսվում ու ավարտվում թատերականցիների դասաժամերը։ Խմբակում սկզբից հաճախել է 6, հետո՝ 15, հիմա էլ՝ 10 երեխա։

Խմբակի գեղարվեստական ղեկավար Վարդգես Առաքելյանը «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում պատմում է՝ դպրոց հիմնելու գաղափարը իր մոտ ծագել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտը ավարտելուց հետո։ Կնոջ հետ մեծ ոգևորությամբ են բացել խմբակը, որն այժմ ընդունում են որպես ընտանիք։

«Ես միշտ երեխաներիս էլ եմ զգուշացնում, որ այստեղ չենք գալիս պարզապես ժամանակ անցկացնելու, այլ սա արդեն մեր ընտանիքն է։ ԵԹԿՊ-ն ավարտելուց հետո ուզում էի բեմի հետ իմ կապը չընդհատվեր, և խմբակ ստեղծելու մտահղացումը առաջացավ։ Մենք չունենք կարծրատիպ գումար աշխատելու, մեզ համար կարևոր է, որ տվյալ երեխան սիրով գա և ցանկություն ունենա ինչ-որ բան սովորելու։ Դասավանդում ենք ես և կինս, կինս բեմական խոսք է դասավանդում։ Հիմա ընտանիքի անդամների պես միմյանց ցավով տխրում ենք, հաջողությամբ՝ ուրախանում»,- նկատում է խմբակի ղեկավարը։

Ֆինանսական աջակցություն ի սկզբանե չեն ստացել, սակայն տեղի հարցը համայնքապետարանի աջակցությամբ լուծվել է: Դասերի մասնակցության համար փոքր վարձավճար ունեն, որ գյուղի ընտանիքների գրպանին հարմար լինի։ Եթե որևէ մեկը վարձավճարի հետ կապված խնդիր է ունենում, աջակցում են, որ երեխան չզրկվի դասերից:

«Իրենց միշտ ասում եմ՝ ես ձեր ավագ ընկերն եմ։ Համայնքապետարանը հնարավորություն ընձեռեց մշակույթի տանը աշխատելու․ այդ ժամանակ համայնքը դեռ խոշորացված չէր, և նախկին գյուղապետ Հովիկ Թադևոսյանը շատ ողջունեց մեր գաղափարը։ Մեզ պետք էր տարածք, որտեղ կարող էինք ստեղծագործել»,- նշում է Առաքելյանը։

Իր սաների մասին խմբակի ղեկավարը հպարտությամբ է խոսում, ասում է՝ բոլորն էլ տաղանդավոր են։ Փորձում է նրանց նկատմամբ շատ խիստ չլինել, իսկ բարկանալն էլ բնութագրում է «փաղաքշական բարկություն»։ Երկու տարվա մեջ 4 ներկայացում են բեմադրել, որոնցից մասշտաբներով մեծն ու առաջինը հունվարի 15-ի ամանորյա ներկայացումն էր:

«Անցյալ տարի ունեինք Ամանորի հետ կապված մեծ միջոցառում, բայց այդ ժամանակ դեռ կորոնավիրուսը ակտուալ էր, և երեխաներն էլ վարակվեցին։ Ստիպված եղանք մեր դասերն էլ ընդհատել։ Ընթացքում Թումանյանի, Սարոյանի առակների վերաբերյալ ներկայացումներ ունեցանք։ Իմ ու երեխաներիս հարաբերությունները փորձում եմ մաքսիմալ անկեղծ պահել։ Նոր ընդունվող երեխա ունեմ, պետք է փետրվարից մեզ մոտ հաճախի: Մայրը տեսանյութ էր ուղարկել ու զարմացած գրել. «Չգիտեմ՝ ինչ եք արել երեխայիս, բայց լալիս է ու ցանկանում ձեր խմբակ հաճախել» (-հեղ. ժպտում է)»,- պատմում է Առաքելյանը։

Ամանորյա ներկայացմանը, որը կոչվում է «Կախարդական անտառի բնակիչները», պատրաստվել էին 22 օր։ Կազմակերպչական հարցերում մի փոքր դժվարություններ են ունեցել, բայց կարողացել են հաղթահարել։ Իրենց միջոցներով տոմսեր են տպել, որոնք վաճառել են սիմվոլիկ գնով՝ 250 դրամով:

«Մեր դահլիճում չկան ֆիքսված նստատեղեր, որոնց վրա կարելի է գրել՝ կարգ 1, տեղ 6, այսինքն՝ այնպես, ինչպես թատրոնի դահլիճներում է։ Ընդհանուր 90 աթոռ հաշվեցինք և այդքան տոմս տպեցինք։ Երկուսուկես օրում տոմսերը վաճառվեցին։ Կնոջս կատակով ասում եմ՝ մեկ երեխաներիս ներկայացման տոմսերը այդքան վաճառվեցին, մեկ էլ՝ «Մանկական Եվրատեսիլ»-ի (- հեղ. ժպտում է)»։

Թատրոնի խմբակի երեխաները գրանցված են քասթինգի տարբեր ստուդիաներում, ինչպես նաև, ղեկավարի խոսքով, բանավոր պայմանավորվածություն կա հումորիստ Աշոտ Ղազարյանի հետ: «Ղազարյանն իմ վարպետն է եղել, ես նույնպես իր դպրոցում եմ սովորել։ Պայմանավորվածությունն այն է, որ իմ սաները, որոնք կցանկանան սովորել Ղազարյանի «Ծիծաղի, հումորի դպրոց ստուդիայում», կարող են ընդունվել առանց քննության։ Իսկ ԵԹԿՊ ընդունվել ցանկացող երեխաներին ես պատրաստ եմ աջակցել ամեն հարցում»,- վստահեցնում է նա:

Լուսանկարները՝ «Հայկական ժամանակ»-ի