Ես Պուշկին չեմ, բայց սիրում եմ երկիրս. ասում է Քոչարյանին զրպարտելու մեջ մեղադրվողը

Արարատ քաղաքի բնակիչ  Ջանիկ Ադամյանը երկու ամիս եւ 7 օր անց է կացրել Նուբարաշենի մեկուսարանում՝ հայրենի քաղաքի պատերին թռուցիկ փակցնելու համար:

Ջանիկ Ադամյանին առաջադրված է մեղադրանք՝ քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 3-րդ մասով՝ «Զրպարտություն (ուրիշին նշավակող ակնհայտ սուտ հերյուրանքներ տարածելը), որը զուգորդված է պետական կամ այլ ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրելու հետ», իսկ նշյալ հոդվածը  նախատեսում է պատիժ՝ երկուսից մինչեւ հինգ տարի ազատազրկմամբ:

Դատի օրը դեռեւս նշանակված չէ: Ջանիկ Ադամյանի նկատմամբ խափանման միջոցը փոխվել է, նա արդեն տանն է եւ համաձայնեց պատասխանել մեր թերթի հարցերին:

- Պարոն Ադամյան, ինչո՞ւ որոշեցիք պատերին թռուցիկներ փակցնել:

- Ես չէի ուզում իմանան, որ գրողը ես եմ: Իմ նպատակն ընդամենը ժողովրդին արթնացնելն էր: Թռուցիկը, ի դեպ, պայքարի միակ ձեւը չէ: Ես Արարատում տեղի ունեցած միտինգների ժամանակ էլ միշտ նույն բանն ասել եմ.  օրինակ, 2002-ի հոկտեմբերի 25-ի միտինգի ժամանակ ավելի սուր բաներ եմ ասել, անաղուհաց քրդի շան անունն էլ տվել եմ: Անցած տարի էլ միտինգ եղավ, էլի ամեն ինչ ասել եմ: Իսկ տանս կատարված խուզարկության ժամանակ այդ բոլոր տեքստերը վերցրեցին-տարան. տարել են նաեւ Վազգեն Սարգսյանին նվիրված բոլոր բանաստեղծություններս:

- Բանաստեղծությունը մուտքագրող կնոջից բացի է՞լ ով գիտեր, որ այն դուք եք գրել:

- Ոչ ոք, նույնիսկ կինս չգիտեր: Հունիսի 13-ին, կեսգիշերից անց, հեծանիվով դուրս եմ եկել, որ ինձ մարդ չտեսնի, մի թռուցիկ փակցրել եմ մշակույթի տան պատին, մեկը՝ տրիկոտաժի տան պատին, չորսը՝ ստադիոնի պատերին, իսկ մնացած թռուցիկները՝ մեր հարեւան շենքերի պատերին: Առավոտյան հարեւաններով մեր տանը սուրճ էինք խմում, երբ հարեւանուհիներիցս մեկը մի թռուցիկ պոկած բերեց, բոլորը կարդացին ու ասում էին, որ ամեն ինչ էլ շատ ճիշտ է գրված: Ես, իհարկե, միամիտ ձեւացա, թե իբր, ոչնչից տեղյակ չեմ: Ավելի ուշ՝ գործով դուրս էի եկել ու երբ վերադարձա,  կինս ասաց, որ «Վիլիսով» ինչ-որ մարդիկ են  եկել ու ինձ  հարցրել: Նրանք հետո նորից եկան ու  հարցրեցին, «գիշերը էդ ի՞նչ հայրենասիրական գործեր ես արել»: Սկզբում հրաժարվում էի, բայց իրենք արդեն հաստատ գիտեին ու  ասացին, որ կկանչեն ԱԺՄ-ի,  Հայ  Դատի բոլոր մարդկանց եւ կհարցաքննեն: Այդ մարդիկ որեւէ կապ չունեին, ես 49 տարեկան մարդ եմ եւ  երբեք ոչ մեկին վատություն արած չկամ, բայց ստացվեց, որ  կնոջ «քաշեցի». խեղճ Ջեմմային բռնեցին-տարան:

- Իսկ ո՞վ էր ասել, որ բանաստեղծությունը մեքենագրել է Ջեմման:

- Այստեղ բոլորն էլ գիտեն, որ եթե Արարատում որեւէ միտինգ է տեղի ունենում, ապա բոլոր տեքստերը Ջեմման է մեքենագրում: Բայց ես այնքան ժամանակ հացադուլ հայտարարեցի՝ մինչեւ Ջեմմային բաց թողեցին:

- Ինչքա՞ն ժամանակ մնացիք մեկուսարանում:

- Ուղիղ երկու ամիս եւ յոթ օր: Ի դեպ, ինձ ասում էին, թե բանաստեղծությանդ մեջ գրել ես, որ շատերը «Ջիփեր» ունեն, դա նաեւ Արամ Սարգսյանի՞ն է վերաբերում: Հիմա ես ուզում եմ կրկնել, որ իմ խոսքը վերաբերում է այն մարդկանց, ովքեր ժամանակին Վազգենի ձեռքն էին համբուրում, հիմա համբուրում են Քոչարյանի ոտքը: Իմ խոսքը վերաբերում է նրանց, ովքեր ծախվեցին: Հիմա երեւի կփորձեն ինձ քրդերի հետ էլ թշնամացնել, թե, իբր, ես հայ-քրդական պատերազմ եմ հրահրում: Այս իշխանություններից ամեն ինչ սպասելի է: Բայց իմ նպատակը մեկն է եղել՝ թասիբի գցել մարդկանց, որ այդքան չվախենան իրենց հարստությունը կորցնելուց, որ մի քիչ «դուխ» ունենան: Թե չէ՝ այս ի՞նչ է կատարվում. Վաղարշակ Հարությունյանի նման մարդուն ի՞նչ արեցին. հերթով բոլոր ազնիվ մարդկանց «վարի» կտան: Ինչ անենք՝ ոչխարի պես հնազանդվե՞նք:

- Այդուհանդերձ,  չե՞ք կարծում, որ անպատասխանատու է, առանց փաստերի, երկրի բարձրաստիճան ղեկավարությանը նման մեղադրանք ներկայացնելը:

- Եթե մինչեւ վերջերս կասկածում էի, ապա հիմա գրեթե համոզված եմ: Եթե ես ճիշտ չէի, ինչի՞ են այդքան խառնվել մի ինչ-որ թռուցիկից: Որովհետեւ ցավոտ տեղին եմ խփել՝ ուղիղ թիրախին: Մուշեղ Սաղաթելյանին բռնեցին կասկածների համար, ինձ նույն բանի համար բռնեցին, վաղը մեկ ուրիշին կբռնեն. հո բոլորին չե՞ն բռնելու: Հիմա ոչ թե 2002, այլ 37 թիվն է, իսկ անաղուհաց քրդի շունն էլ Ստալինն է:

- Չե՞ք զղջում ձեր արարքի համար:

- Բացարձակապես: Պարզապես, որպես տղամարդ, վատ եմ զգում, որ իմ պատճառով, թեկուզ 4 օր, բայց կին է ձերբակալվել: Ճիշտ է, ես Պուշկինը չեմ, բայց արժե հիշել, որ Պուշկինը ցարին սպառնում էր. «Ես քո որդոց եւ քո մահը պիտի տեսնեմ անպատճառ»: Իհարկե, դրա համար ցարը նրան չձերբակալեց, որովհետեւ այդ ցարը լեգիտիմ էր: Հայաստանում վտանգված է խոսքի ազատությունը: Հիմա ի՞նչ կարեւոր է՝ ես Չարենցի՞ տաղանդով եմ ասել ու ինձ բռնել են, թե՞ մի սովորական մարդու, որը սիրում է իր երկիրը եւ իր ազգին, հերոսին հակահերոսից տարբերում է:

- Պարոն Ադամյան, ձեր դատը դեռ առջեւում է. չե՞ք  վախենում, որ կդատապարտվեք ազատազրկման:

- Ինձ ասում են, թե ես զրպարտել եմ: Եթե դա այդպես է, ապա թող դատարանը դա ապացուցի, թող ինձ համոզեն, որ ես սխալվել եմ: Թող երկրի նախագահը գոնե մեկ անգամ վեր կենար եւ ասեր՝ «այդ ի՞նչ ստոր բաների մեջ եք ինձ մեղադրում»: Ես կարծում եմ, որ ազնիվ մարդիկ ինձ մենակ չեն թողնի: Իհարկե, եթե ուզենան՝ կնստացնեն: Վազգեն Սարգսյանն իր կյանքը զոհեց հանուն հայրենիքի: Իմ ունեցածն այս մի ազատությունն է, թող այն էլ զոհաբերվի հանուն Վազգենի:      

Նաիրա Զոհրաբյան 

Ջանիկ ադամյանի բանաստեղծությունը

Վազգենի կամքով Ռոբերտը նախագահ դարձավ
Այդ օրվանից  մեր սրած բիզը մեր ....-ը մտավ,
Շատերը Վազգենով հարստացան, բայց այսօր նրան մոռացան,
Նրանք էլ՝ Սերժի ու Ռոբերտի պես ուտող-ուրացողներ են:
Այսօր ձեր անունները չենք գրում՝ հետո կգրենք,
Բայց առանց գրելու էր պարզ է, թե դուք ովքեր եք:
Այսօր ունեք հիմնարկ, բար, շքեղ դաչա, տուն, Ջիփ,
Ոսկի, դոլար ունեք դուք շատ, միայն չունեք հարգանք-պատիվ,
Այդ ամենի համար դուք պարտական եք Վազգենին,
Բայց պաշտում եք այսօր դուք անաղուհաց Ռոբերտին:
Անաղուհաց քրդի շունը շուտ ուրացավ Վազգենին,
Հաստատ խառն է նրա մատը հոկտեմբերի 27-ի գործին:

Տպագրվել է «Հայկական Ժամանակ» օրաթերթի՝ 2002 թվականի օգոստոսի 24-ի համարում