Կոռուպցիայի դեմ պայքարը չի տեսնում նա, ով չի ուզում տեսնել. Դավիթ Հարությունյան

«Այն, որ կոռուպցիան մեր առաջնահերթությունն է, դա միանշանակ: Այն, որ ասում եք՝ հասարակությունը չի տեսնում քայլեր, չեմ կարող համաձայնել. պետք է չուզել տեսնել քայլեր, որպեսզի չտեսնել»,- նոյեմբերի 30-ին՝ կառավարության նիստից հետո լրագրողների հետ զրույցում այս մասին հայտարարեց ՀՀ արդարադատության նախարար Դավիթ Հարությունյանն՝ անդրադառնալով կոռուպցիայի ու դրա դեմ պայքարի միջոցների վերաբերյալ հարցերին: Այնուհետեւ արդարադատության նախարարը սկսեց թվարկել կոռուպցիայի դեմ պայքարի այն բոլոր ինստիտուցիոնալ գործիքները, որ գործադիրը մտցրել է վերջին ժամանակներում: Այդ քայլերից մեկը, նշեց Հարությունյանը, գույքի եւ եկամուտների հայտարարագիր ներկայացնողների շրջանակի ընդլայնումն է:

«Ավելին՝ վերլուծությունները ցույց են տվել, թե ինչ ձեւով կարելի է շրջանցել օրենսդրությունը, եւ դա այն կանխիկ գործարքներն են, որ թեեւ օրինական տպավորություն են թողնում, բայց կարող են լինել շրջանցման հիմք: Դա է եղել պատճառը, որ մենք սահմանափակել ենք նաեւ պաշտոնատար անձանց կողմից կանխիկ գործարքների կատարումը՝ որոշակի գումարով, քրեականացրել ենք ապօրինի հարստացումը, մտցրել ենք այնպիսի ինստիտուտներ, որոնք նաեւ եկող տարվա ընթացքում պետք է զարգանան ավելի շատ՝ ստեղծելով անանուն հաղորդակցության պլատֆորմներ ազդարարների համար: 7 կարեւորագույն քայլ է կատարել, եւ ես կարծում եմ, որ դրանք չեն կարող չտալ իրենց արդյունքը»,- նշեց Դավիթ Հարությունյանը:

Որպես կոռուպցիայի դեմ պայքարի մյուս կարեւոր ուղղություն, արդարադատության նախարարը մատնանշեց ծառայություն մատուցող-ծառայություն ստացող շփումները նվազեցնելը: Այդ առումով՝ նախարարը ընդգծեց պետական ծառայությունների մատուցման պետական գրասենյակների ֆունկցիաները մասնավոր սուբյեկտներին պատվիրակվելը: Մասնավորապես՝ բանկերը, «Հայփոստը» եւ այլն, արդեն իսկ մատուցում են այնպիսի ծառայություններ, որոնցից միշտապես եղել են դժգոհություններ:

Երրորդ կարեւոր ուղղությունը, որի վրա հիմա աշխատում է գործադիրը, ինչպես ներկայացրեց Դավիթ Հարությունյանը, պետություն-մասնավոր համագործակցությունն է:

«Այսպես կոչված՝ բարձր մակարդակի կոռուպցիան, որովհետեւ, երբ մենք իրականացնում ենք խոշոր գումարներով տարբեր ծրագրեր՝ նոր ենթակառուցվածք, նոր ճանապարհ եւ այլն, եւ եթե դրանք կապված չեն վարկային ռեսուրսների հետ, այլ պայմանավորված են բյուջետային ֆինանսավորմամբ, այդ գործընթացի թափանցիկության երաշխիքներ չկան. մենք հիմա մշակում ենք օրենսդրական փաթեթ, թե ինչպես պետք է իրականացվեն նման գործարքները, որպեսզի խուսափենք կոռուպցիոն ռիսկերից»,- նշեց նախարարը:

Լրագրողների դիտարկմանը, թե տեսնում ենք բազմաթիվ նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, ում կամ ում հարազատների անունների հետ է կապվում բազմաթիվ խոշոր բիզնեսներ, կարողություն, սեփականություններ, արդյո՞ք սա մտահոգիչ չէ, Դավիթ Հարությունյանը պատասխանեց, թե հասկանում է, որ կա հանրային բացասական ընկալում, հատկապես հաշվի առնելով տնտեսական զարգացումը, բայց միանշանակ չհամաձայնվեց այն մտքի հետ, որ եթե ինչ-որ մի պաշտոնյայի զավակը զբաղվում է բիզնեսով եւ հաջողակ բիզնեսմեն է, ապա մենք պետք է անմիջապես այդտեղից անենք հեռուն գնացող հետեւություններ:

«Իհարկե, հասկանալի է այդ վտանգը, որ կան բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ու նրանց ազգականները... բայց միշտ չէ, որ կարելի է ասել՝ ինչո՞ւ են նրանք հաջողակ կամ ոչ: Հաշվի առնելով այն, որ նման բիզնեսները հնարավոր է որ կապ ունենան պետական համակարգի հետ, մենք ներմուծում ենք եւս մեկ նոր գործիք, որը կոչվում է շահերի հայտարարագրում՝ ոչ միայն գույքի ու եկամուտի, այլեւ կարող ենք այնպիսի երեւույթի հանդիպել, որը կոչվում է շահերի բախում: Ես կուզեի, որ մենք զերծ մնանք, ու չփորձենք գործադրել մի գործիք, որն ինքնին վտանգավոր է ու մերժվում է ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհի կողմից: Այսինքն՝ եթե խոսքը վերաբերում է փաստին՝ հանցագործությանը, ապա հանցագործությունը պետք է պատժվի: Իսկ եթե չկա փաստ, այլ կա զուտ կասկած, ապա պետք է լինի, այնուամենայնիվ, հիմնավոր, որպեսզի իրավապահ մարմինները կարողանան քայլեր ձեռնարկել»,- նշեց Դավիթ Հարությունյանը, նշելով թե այն, որ ընտանիքի մերձավոր կամ ամենանեղ շրջանակը եւս դարձել է հայտարարատու, քայլ էր այդ ուղղությամբ:

Դավիթ Հարությունյանը նաեւ շեշտեց՝ կոռուպցիայի դեմ պայքարի լավագույն գործիքը կանխարգելումն է, իսկ իրենց բոլոր ինստիտուցիոնալ գործիքները ուղղված են հենց կանխարգելմանը: