Գալիս եմ Գյումրի, որ մեր մայլի ցեխի հոտն առնեմ. վերջին հրաժեշտը տվեցին Ալբերտ Մկրտչյանին

Այսօր «Մհեր Մկրտչյան» արտիստական թատրոնում վերջին հրաժեշտը տվեցին ՀՀ ժողովրդական արտիստ, կինոռեժիսոր, սցենարիստ Ալբերտ Մկրտչյանին: Շիրակի մարզպետարանի աշխատակազմի մշակույթի բաժնի ղեկավար Հասմիկ Կիրակոսյանը, խոսելով գյումրեցիների անունից, ասաց, որ կաթիլ առ կաթիլ հավաքել, բերել է բոլոր գյումրեցիների ցավն ու ափսոսանքը:

«Սիրելի Ալբերտ, քո մանկությունն եմ բերել ինձ հետ Գյումրիից, քաղաքիդ կարոտն եմ բերել, քո բառով ասած՝ «ապշեցնող» մանկությունդ: Թե այդ տեքստիլագործների բանվորական թաղամասում, որբության ծոցում ի՞նչ զորություն կար, որ ծնվեցին այսպիսի տաղանդներ»,- ասաց նա:

Հասմիկ Կիրակոսյանը նշեց, որ չի կարող չհիշատակել այն եռյակին, որոնք հավերժություն գնացին՝ Ալբերտ Մկրտչյան, Ֆրունզիկ Մկրտչյան, Գալյա Նովենց: Երբեւէ չի մոռացվի՝ «դու սեւ թուղթ կերած կա՞ս», «ինչղ սիրուն ես, աղջիկ ջան, ինչղոր Ռուբենիս Վարթուշը եղնիս», «Էս աշխարհը ինչի՞ է էսպես ծուռ» եւ մի շարք նմանատիպ արտահայտություններ, որոնք ֆիլմերից դուրս գալով՝ մտան ժողովրդի մեջ եւ դեռ երկար կհիշվեն: Պատմեց, որ Ալբերտ Մկրտչյանը հաճախ էր ասում. «Գալիս եմ Գյումրի, որ մեր մայլի ցեխի հոտն առնեմ»:

Ալբերտ Մկրտչյանի լավագույն ընկերներից կինոգետ Ռոբերտ Մաթոսյանը «Հժ»-ի հետ զրույցում ասաց, որ երկար տարիներ ընկերներ են եղել ժողովրդական արտիստի հետ, ականատես է եղել նրա բոլոր հաջողություններին: Նրան համարում է 60-ականների վերջին մոհիկանը: «Սպիտակում մեր տանն էինք, այդ օրը տեղի հասարակության հետ էին հանդիպելու Ալբերտ եւ Ֆրունզիկ Մկրտչյանները: Մեր տանը զրուցում էինք, մեկ էլ Ֆրունզն ասաց. «Ալբե՛րտ, մինչեւ հիմա ասում էին, որ դու իմ եղբայրն ես, այսինքն՝ Ֆրունզիկ Մկրտչյանի եղբայրն ես, բայց «Մեր մանկության տանգո»-ից հետո կասեն, որ ես եմ քո եղբայրը, այսուհետ ես եմ քեզնով ներկայանալու»,- պատմում է ընկերը: Ասում է, որ աննկարագրելի էր գյումրեցիների սերը Ալբերտ Մկրտչյանի եւ իր եղբոր հանդեպ:

«Ալբերտը ճակատային էր, կարող էր ջարդելով գնալ իր նպատակին հասնելու համար, մեզանից քչերն ունեին իր կամքի ուժն ու եռանդը»,- ասաց Ռոբերտ Մաթոսյանը: Ռոբերտ Մաթեւոսյանը հիշեց 1983 թվականին Լենինգրադում կայացած համամիութենական փառատոնը, որում Ալբերտ Մկրտչյանի «Հին օրերի երգը» ֆիլմն արժանացել է ժյուրիի «Հատուկ» մրցանակի:

«Ֆիլմի  դիտումից հետո մեզ մրցակից ռեժիսոր Տիմոֆեյ Լեւչուկը, որը ամբողջ կյանքը նվիրել է հակապատերազմական ֆիլմերին, փնտրում էր Ալբերտին, որ ասի՝ մրցանակը քոնն է: Ալբերտը ներկա չէր, ինձ մոտեցավ, ասեց՝ խնդրում եմ, փոխանցեք:

Մինսկի համամիութենական կինոփառատոնում «Մեր մանկության տանգո» ֆիլմը արժանացավ «գլխավոր» մրցանակի:«Ամբողջ դահլիճը շնչում էր տանգոյով, որտեղ Գալյա Նովենցն արժանացավ կանացի լավագույն մրցանակի»: Հայ կինոյի պատմության մեջ «Մեր մանկության տանգոն» միակ ֆիլմն է, որտեղ Գալյա Նովենցն արժանացավ ժյուրիի ամենաբարձր մրցանակի: Ալբերտ Մկրտչյանի մեջ պարփակված էր մի ամբողջ հանքակտոր, որը կամաց-կամաց հուշարձան լուսանկարներից դարձավ համամարդկային արժեք»:

«Մհեր Մկրտչյան» թատրոնի դերասան Գեորգի Հովակիմյանը նշեց, որ Ալբերտ Մկրտչյանից հետո մի ողջ պատմություն է մնալու, սերունդներ են դաստիարակվելու: Նրան բախտ չի վիճակվել կինոյում աշխատել Ալբերտ Մկրտչյանի հետ, բայց երկու երեք տարի թատրոնում են աշխատել՝ խաղացել է Ալբերտ Մկրտչյանի բեմադրած պիեսներում: Բացի ստեղծագործականից՝ կյանքում էլ շատ է առնչվել.

«Ստեղծագործական սահմանից դուրս Ալբերտ Մկրտչյանը շատ ուրախ մարդ էր, ուտող- խմող հումորով: Շատ հումորով էր, բայց այնքան լուրջ տոնով էր այդ հումորն ասում, որ պետք էր մտածել, թե արդյո՞ք դա որպես հումոր ասաց, թե՝ ոչ»,- մեր զրույցում ասաց դերասանը:

Ալբերտ Մկրտչյանին հրաժեշտ տալու էին եկել մի շարք անվանի դերասաններ, թատրոնի եւ կինոյի ներկայացուցիչներ, կինոգետներ, մշակութային գործիչներ, այդ թվում՝ մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանը, Կինեմատոգրաֆիստների միության նախագահ Հարություն Խաչատրյանը, Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը եւ այլք:

Փոխանցելով բոլոր արվեստագետների, մշակույթի գործիչների եւ հանրության ցավակցությունները՝ մշակույթի նախարարն իր խոսքում նշեց, որ Ալբերտ Մկրտչյանի ոչ միայն ֆիլմերը, այլ նաեւ այն ուսանողները, որոնց մեջ իր ավանդն է ներդրել Ալբերտ Մկրտչյանը, հայ կինոտարեգրության մեջ դեռ երկար ճանապարհ ունեն անցնելու:

                                                                                         Աղունիկ Հովհաննիսյան