Շարքային Վիկտոր Յուզիխովիչ. փամփուշտները վերջացել են, բռնցքամարտիկն անցել է ձեռնամարտի

«Երեխեքը մինչեւ վերջ կռվել են, զենքը պրծել է, բայց չեն լքել դիրքը, դրա համար էլ մնացին այնտեղ: Թալիշի 170 դիրքում ռուկապաշնի բոյ է եղել, ամենավերջում իմ տղան է զոհվել»: Ապրիլի երկուսի մասին է պատմում Ալեքսանդր Յուզիխովիչը՝ 2016-ին Թալիշում նահատակված գյումրեցի բռնցքամարտիկ Վիկտոր Յուզիխովիչի հայրը: Այսօր տղայի ծննդյան օրն է: Արդեն երկրորդ տարին լուսաբացն առանց Վիտյայի է բացվում:

Ծնողների համար նոր օր ասվածը վաղուց չկա: Կյանքը կիսվել է երկու մասի՝ Վիկտորի հետ եւ առանց նրա: Վիկտորը բռնցքամարտիկ էր, Հայաստանի պատանիների կրկնակի չեմպիոն, Եվրոպայի փոխչեմպիոն: Ծնողներն ասում են՝ պարտվել չէր սիրում, չէր հանձնվում: Հաստատակամ էր: Եթե ցանկանար, կծառայեր մարզական հատուկ գումարտակում, սակայն հետախույզ դառնալը տղայի երազանքն է եղել: Վիկտորի հայրը ՀԺ-ի հետ զրույցում պատմեց, որ մինչ օրս շարունակում է տեղեկություններ հավաքել ապրիլի 2-ին տեղի ունեցածի մասին: Ասաց՝ իրականությունը թաքցվում է ժողովրդից:

«Ամեն ինչն էլ իմացանք, բայց մեր ղեկավարությունից չենք իմացել, մենք մեր կապերով ենք իմացել, թե երեխեքը ինչ ձեւով են կռվել, ինչպես են զոհվել: Ես չեմ ասում, թե ումից եմ իմացել, դա իրենք էլ լավ գիտեն, իրենց մոտ էլ կան կադրեր, ամբողջը նկարված ունեին, հիմա անվտանգության ծառայության մոտ է (նկատի ունի ԱԱԾ-ն-հեղ.), ամբողջն իրենք կարող են դնել, նայել: Ուղղակի ես մի բան չեմ հասկանում՝ ինչի համար ժողովրդին, հենց ծնողներին ճիշտը չեն ասել»:

Ալեքսանդր Յուզիխովիչը 2016-ի ապրիլին ՌԴ-ում է եղել, Չերեպովեցում: Տղայի հետ ամեն օր խոսել է: Ապրիլի մեկին էլ է զանգել Վիկտորին, սովորականի նման խոսել են դեսից-դենից:

«Խոսել եմ ամսի մեկին գիշերը, նաեւ գրել եմ, ես Ռուսաստանում եմ եղել, մինչեւ հիմա պահել եմ Վիտյայիս պերեպիսկեքը: Բան չի ըսել ընդհանրապես: Ասեց՝ պա, մենք լավ ենք, մեր մասին մի մտածի, մենակ մի բան կխնդրեմ՝ մամային, Էդգարին, մերոնց արի մոտդ տար, դուրս հանի ստեղից: Ինքը բայց չասեց էլի, որ իրենք արդեն բոյի մեջ են: Ու ֆսյո»:

Հոր ու որդու վերջին զրույցն է եղել սա: Ալեքսանդրը զարմացել է տղայի խնդրանքից, բայց մտքով էլ չի անցել, որ որդին այդ խոսքերն արտաբերելիս կենաց ու մահու պայքարի մեջ է եղել: «Ապրիլի մեկի կեսգիշերից սկսված հարձակումը Թալիշի 170 դիրքում կանգնած տղաները հետ են մղել կյանքի գնով: Սա միակ դիրքն է, որտեղ փամփուշտների վերջանալուց հետո զինվորներն անցել են ձեռնամարտի: Հետախույզներն ուժեղ տղաներ են»,- ասում է Վիկտորի հայրը եւ հավելում, որ նրանք հիմնականում մարզիկներ էին եւ հատուկ պատրաստություն անցածներ: Դրա համար էլ երեւի չեն նահանջել, վստահ են եղել իրենց ուժին, նաեւ չեն ցանկացել դիրքը հանձնել՝ գիտենալով, որ անհավասար կռվի մեջ են, շատ լավ են իմացել, որ զոհվելու են:

«Ապրիլի 1-ի գիշերվանից սկսվել է, 1-ն անց կես, երկուսի կողմ գիշերն առաջին հարվածն է եղել հենց իրենց վրա՝ Թալիշ, 170 դիրք: Ու այդտեղից հետո մինչեւ վերջին բոյը եղել է ապրիլի երկուսին, ժամը 5-ի կողմ: Ու երեխեքը էդ հատվածում արդեն իրար հետեւից գնացել են: Ես ապրիլի 2-ին, առավոտ ժամը 9-ին իմացա, որ խառը վիճակը է, տղեքն ասին, ես նախադու ուզեցի կապ հաստատեմ, չեղավ, էլ չկարողացա»,- պատմեց Ալեքսանդր Յուզիխովիչը: Իսկ այդ ընթացքում, մահից առաջ Վիկտոր Յուզիխովիչը սոցցանցի իր էջում վերջին գրառումն արեց. «Տղանե՛ր, ինչ էլ որ լինի՝ հիշեք մեզ այնպիսին, ինչպիսին եղել ենք։ Վախը կյանքում տեղ չունի»:

Որդու դին ծնողներին ապրիլի 5-ին է հանձնվել: Աչքերում քարացած սարսափն ու վիշտը չկարողացավ թաքցնել Յուզիխովիչի հայրն ու ասաց, որ տղայի դին խոշտանգված է եղել: «Երեխու դին խոշտանգված էր: Ես հավաքել եմ տվել երեխու գլուխը: Բայց մինչեւ հիմա իրենց նկարներով լրիվ կապացուցեմ, հեչ մարդ պրիզնատ չի գա»,- ասաց Ալեքսանդրը:

Վիկտոր Յուզիխովիչը հետմահու արժանացել է ՀՀ «Մարտական Խաչ» 1-ին աստիճան շքանշանի: