«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման առանձնահատկությունները. խմբագրական

Այս օրերին Երեւանում անցկացվող զանգվածային միջոցառումները առանց չափազանցության աննախադեպ են: Եվ առաջին հերթին՝ բովանդակային իմաստով: Իհարկե, զանգվածային բողոքի ակցիաները ամենեւին արտառոց չեն հայաստանցիների համար, սակայն դրանց բնույթը դիտարկելու դեպքում կհամոզվենք, որ «Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը յուրահատուկ է: Խնդիրն այն է, որ այս շարժումը չի նախորդում համապետական ընտրությունների: Առջեւում ընտրություններ չկան, եւ կոնկրետ որեւէ քաղաքական ուժ նպատակ չի դրել կոնսոլիդացնել իր էլեկտորատը: Սա նաեւ հետընտրական գործընթաց չէ, որպեսզի փողոց դուրս գա ավանդական դարձած ընտրակեղծիքների դեմ ընդվզող ժողովուրդը:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը նաեւ իր մեջ չունի կոնկրետ սոցիալական բաղադրիչ: Այս շարժման հիմքում չկա սոցիալական որեւէ պահանջ: Վերջին տարիներին Երեւանը ցնցած «Էլեկտրիկ Երեւան» եւ այսպես կոչված «100 դրամ» շարժումների համար առնվազն որպես առիթ սոցիալական խնդիրներն էին՝ մի դեպքում էլեկտրաէներգիայի թանկացումը, մյուս դեպքում՝ ներքաղաքային տրանսպորտի ուղեվարձի բարձրացումը:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը նաեւ ընդգծված երիտասարդական է: Այս իմաստով, իհարկե, վերը նշված «Էլեկտրիկ Երեւան» եւ «100 դրամ» շարժումները եւս հիմնականում «երիտասարդական էին», բայց դրանք չունեցան այն մասշտաբը, որը նկատվում է այս օրերին: Ուսանողների եւ երիտասարդության մասնակցության այսպիսի մասշտաբը «Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման մեջ ուշագրավ է նաեւ նրանով, որ «Էլեկտրիկ Երեւանը» եւ «100 դրամը» ընդգծված չքաղաքականացված գործընթացներ էին եւ իրենց առաջ որեւէ քաղաքական նպատակ չէին դնում, եւ պատկերավոր ասած, գրավիչ էին երիտասարդների համար: Նաեւ չունեին ընդգծված հակաիշխանական բնույթ: Այս օրերին ընթացող գործընթացները զուտ քաղաքական են, ընդգծված հակաիշխանական, ու պարզվում է, որ երիտասարդության համար նման օրակարգը ամենեւին էլ վանող չէ:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման մյուս առանձնահատկությունն այն է, որ դրա կազմակերպիչները քաղաքական լայն կոնսոլիդացիայի պայմաններում չէ, որ գործում են: Այսինքն, այս հզոր շարժումը չի սկսվել մի քանի քաղաքական ուժերի միավորման եւ համատեղ գործողության շնորհիվ: Նախկինում շատ թե քիչ հզոր գործընթացներին նախորդել է քաղաքական ուժերի կոնսոլիդացիա: Հակառակը: Շարժման մեկնարկի նախօրեին հիմնական կազմակերպիչ Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունը մենակ մնաց: ԵԼՔ դաշինքի մյուս երկու ուժերը՝ «Լուսավոր Հայաստան» եւ «Հանրապետություն» կուսակցությունները ոչ միայն չմիացան ՔՊ-ին, այլեւ նույնիսկ կամա, թե ակամա՝ բարդություններ ստեղծեցին պայքարի դուրս եկած իրենց գործընկեր կուսակցության համար:

Մյուս առանձնահատկությունը շարժման աշխարհագրությունն է: Դժվար է հիշել մի շարժում, որը իր՝ արդեն կայուն «մասնաճյուղերն» ունենա հանրապետության մյուս քաղաքներում, մասնավորապես Գյումրիում եւ Վանաձորում: Այս քաղաքներում արդեն երրորդ օրն է՝ տեղի են ունենում անհնազանդության տպավորիչ գործողություններ, որոնք զարմացնում են հատկապես տեղաբնակներին, որոնց համար քաղաքական օրակարգով փողոց դուրս գալը ֆանտաստիկայի ոլորտից էր:

Հենց շարժման սկզբից իշխանական եւ մերձիշխանական գործիչներն ու լրատվամիջոցները շեշտը դրել էին մասնակիցների թվի վրա: Նույնիսկ Սերժ Սարգսյանի համար դա լրջագույն փաստարկ էր եւ ԱԺ-ում ունեցած ելույթում նա քամահրանքով էր խոսում մասնակիցների փոքր թվի մասին: Թվեր էին հրապարակվում, թե մի քանի հարյուր մարդ, հետո արդեն խոսվեց մի քանի հազարի մասին, հետո 4 հազար 600 հոգու մասին, իսկ նախօրեին տեղի ունեցած հանրահավաքի՝ վերեւից արված լուսանկարների էլեկտրոնային վերլուծությունը արձանագրել էր 30-35 հազար մարդու մասնակցություն: Քի՞չ է դա, թե՞ շատ: 2008 թվականի փետրվարյան հանրահավաքների լուսանկարների էլեկտրոնային վերլուծություն չի արվել, եւ համեմատելի փաստեր այս պահին չկան: Բայց զուտ վիզուալ իմաստով անցած երկու օրերին Հանրապետության հրապարակում տեղի ունեցած հանրահավաքների մասնակցությունը լրիվ համադրելի է տասը տարի առաջ տեղի ունեցած համաժողովրդական հանրահավաքների մասնակիցների թվի հետ: Շա՞տ է, թե՞ քիչ 30-35 հազար մարդու մասնակցությունը: Դա Հայաստանի բնակչության պաշտոնական թվի 1 տոկոսն է: Համեմատության համար նշենք, որ ՀՀ մայրաքաղաքում 30-35 հազար մարդու մասնակցությամբ հանրահավաքը համազոր է, ասենք, Փարիզում 700 հազարանոց հանրահավաքի, Բեռլինում՝ 830 հազարանոց հանրահավաքի, Վաշինգտոնում 3.2 միլիոնանոց հանրահավաքի կամ Պեկինում 18 միլիոն մասնակից ունեցող հանրահավաքների հետ: Նման հանրահավաքներ նշված քաղաքներում երբեք չեն եղել ու դժվար թե լինեն: Իսկ Երեւանում լինում են:

Տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի ապրիլի 19-ի համարում:

Տպել
3881 դիտում

Զոհրաբ Մնացականյանը հանդիպել է Եգիպտոսի արտաքին գործերի նախարար Սամեհ Հասան Շուքրիին

ՀՀ տարածքում կան դժվարանցանելի ավտոճանապարհներ․ Վարդենյաց լեռնանցքում մառախուղ է

ՀՀ ՊՆ Դավիթ Տոնոյանն աշխատանքային այցով ժամանել է Արաբական Միացյալ Էմիրություններ

Յուրացման խոշոր դեպք է բացահայտվել Գեղարքունիքի Ջիլ համայնքում (տեսանյութ)

Խորհրդակցություն ԱԻՆ-ում. Շիրակի մարզում կկառուցվեն նոր հրշեջ-փրկարարական ջոկատներ

Արմեն Սարգսյանը հանդիպել է Ալբանիայի նախագահի հետ

«Հումորի լիգայի» լավագույն թիմերը հանդես կգան ներկայացմամբ

Դիմակները պատռելու ժամանակը. խմբագրական

Մանվել Գրիգորյանի պաշտպանը դադարեցնում է պաշտպանությունը զինվորի հացը յուրացնելու մասով

«Բոհեմ» թատրոնը նորամուծություն ունի, որով, ըստ Դուրյանի, առաջինն է ՀՀ-ում

Հրշեջները մարել են Երևանի Սեբաստիայի փողոցում բռնկված հրդեհը

Ավետիք Իսահակյանի անվան գրադարանը կընդլայնվի. ամեն օր մինչեւ 1500 այցելու է ունենում

Ռուսաստանաբնակ բժիշկ Գեւորգ Ստեփանյանի խափանման միջոցը փոխվել է

Ստաս Միխայլովը երեւանյան համերգի ընթացքում խոստանում է անակնկալներ

Պատիվ է, այն էլ՝ շատ մեծ, շատ ազդեցիկ ու զիլ թիմի մեջ լինելը. Ստյոպա Սաֆարյանը նոր աշխատանքի կանցնի

Զոհրաբ Մնացականյանը հանդիպել է սենատոր Մենենդեսի հետ

«Սիմենս» ընկերության տնօրենների խորհրդի անդամ Ռոլանդ Բուշն Ա. Սարգսյանի հրավերով կայցելի ՀՀ

Օդի ջերմաստիճակը կնվազի 4-5 աստիճանով

Քննությունները մոտենում են. տագնապած են ուսուցիչներն ու աշակերտները. 1 տեքստ, 36 առաջադրանք

ՀՀ-ում տեղի կունենա բասկետբոլի ԵԱՏՄ երկրների գավաթի խաղարկություն