ՀՀԿ-ն հիմա էլ Ադրբեջանին է բզբզում. խմբագրական

Երեկ խորհրդարանական մեծամասնությունը՝ ՀՀԿ խմբակցությունը 56 դեմ ձայնով մերժեց Նիկոլ Փաշինյանին ՀՀ վարչապետի պաշտոնում ընտրելու առաջարկը: Փաշինյանը ստացավ 45 կողմ ձայն:

ՀՀԿ խմբակցության անդամները այդպես էլ չկարողացան հիմնավորել իրենց դիրքորոշումը: Որեւէ ծանրակշիռ փաստարկ, թե ինչու պետք է դեմ քվեարկեն, այդպես էլ չհնչեց: Ու ՀՀԿ-ն կրկին անգամ ի ցույց դրեց ստեղծված իրավիճակը բոլորովին չհասկանալու իր «տաղանդը»: Մեկն ասաց՝ որտեղ եք տեսել, որ խորհրդարանական փոքրամասնության առաջադրած թեկնածուն դառնա վարչապետ, իսկ մեծամասնությունը լինի ընդդիմություն, մյուսը որպես փաստարկ բերեց այն, որ Փաշինյանը 4 եվրոյանոց որսորդական վերնաշապիկով է երթ անում, երրորդը հայտարարեց, թե Փաշինյանը 1996 թվականին ընդդիմություն է եղել, մի ուրիշ ՀՀԿ-ական մեղադրեց Փաշինյանին նրանում, որ հոգեկան խնդիրներ ունեցող մի անձնավորություն Էջմիածնում փորձել է սղոցել Մայր տաճարի խաչը, եւս մեկն էլ որպես փաստարկ, թե ինչու է դեմ քվեարկելու, ասաց որ նույնիսկ Փաշինյանի հայրը չի ուզում, որ որդին վարչապետ դառնա, եղավ մեկն էլ, որ մեջբերեց Փաշինյանի՝ 2001 թ. գրած մի հոդվածի՝ կոնտեքստից կտրված մի հատված:

Դե, ՀՀԿ-ն անադեկվատության մի շքերթ է սկսել, որը կարծես ավարտ չունի: ՀՀԿ առաջնորդը ապրիլի 22-ին եկավ Փաշինյանի հետ բանակցելու, մի երկու բառ ասաց, սպառնաց նոր մարտի 1-ով, գնաց, իսկ հաջորդ օրը վերագտավ ադեկվատությունը եւ հայտարարեց հրաժարականի մասին, ասելով, թե Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ էր, ինքը՝ սխալ: Հետո համաժողովրդական շարժման դեմ փորձեց դուրս գալ ՀՀԿ փոխնախագահ Կարեն Կարապետյանը: Փորձեց դա անել դրսից «տղա բերելով», բայց մի ինչ-որ պահի թերեւս  վերագտավ ադեկվատությունը եւ հետ քաշվեց ու չառաջադրվեց որպես ՀՀԿ-ի վարչապետի թեկնածու:

Ու «Իմ քայլը» նախաձեռնության դեմ ՀՀԿ-ի յուրաքանչյուր անադեկվատ քայլ թողեց ճիշտ հակառակ էֆեկտը: Գնալով հրապարակում աճում է մարդկանց թիվը, իսկ նրանց գործողությունները դառնում են ավելի վճռական, շարժմանը միացող պաշտոնյաների թիվը ավելանում է, սփյուռքից աջակցության մասին հայտարարությունները ավելի հաճախակիանում են...: Մի խոսքով ՀՀԿ-ի յուրաքանչյուր քայլ, որը ուղղված չէ իշխանությունը անցնցում ու առանց նախապայմանների փոխանցելուն, մոտեցնում է ՀՀԿ-ի անվերապահ «կապիտուլյացիայի» պահը: Կապիտուլյացիա, որի արդյունքում ՀՀԿ-ն որպես կառույց իսպառ փոշիանալու է առանց հետագայում կենդանության նշաններ ցույց տալու հեռանկարի: Եվ ՀՀԿ-ն երեկ արեց այդպիսի քայլերից հերթականը՝ մերժեց Փաշինյանին վարչապետ նշանակելու առաջարկը: Դրա արդյունքը եղավ այն, որ Երեւանի Հանրապետության հրապարակը, որը մինչ այժմ զարմացնում էր իր մարդաշատությամբ, երեկ արդեն չէր բավարարում, եւ մարդիկ չէին կարողանում մոտենալ հրապարակին: Ըստ գնահատականների, քվեարկությունից հետո հրապարակում հավաքվել էր մոտ 200 հազար մարդ, ու դա ամենեւին չափազանցություն չի թվում:  

Անադեկվատության այս շքերթին, անշուշտ, կարելի է ժպիտով հետեւել եւ ըմբոշխնել ՀՀԿ-ի ինքնավերացման համառությունը: Բայց այստեղ կա մի բայց: Ռուսական միջամտության սպառնալիքների ռեսուրսը ըստ էության սպառելով՝ ՀՀԿ-ն իր «զինանոցից» հանեց թերեւս վերջին «գործիքը»: Խոսքը ադրբեջանական պատրաստվող հարձակման մասին «լուրերն» ու «վերլուծություններն» էին: Անշուշտ, կարելի է ենթադրել, որ իրականում ՀՀԿ-ականները մտահոգված էին նրանով, որ օգտվելով ներքաղաքական ճգնաժամից, Ադրբեջանը կփորձի ռազմական գործողություններ սկսել: Բայց եթե անկեղծ լինենք, դա ավելի շատ նման էր մեսիջի՝ ուղղված Ադրբեջանին: Ադրբեջանին չափազանց ձեռնտու է, որ ՀՀԿ-ն շարունակի ատամներով կառչած մնալ իշխանությանը: Պատկերացնել կարելի է, թե որքան կարեւոր է Ադրբեջանի համար «երկխոսել» մի հակառակորդի հետ, որի վստահությունը սեփական ժողովրդի մոտ արդեն հասել է բացարձակ զրոյի, եւ ինչեր է պատրաստ զիջել հակառակորդ երկրի այդպիսի վստահություն ունեցող իշխանությունը:

Այս տեսանկյունից ՀՀԿ պատգամավորների նման պահվածքը, իրոք, այլ բան, քան Ադրբեջանին ուղղված մեսիջ, դժվար է գնահատել: Երեւի ՀՀԿ-ում հաշվարկել են, որ համաժողովրդական շարժումը կասեցնելու միակ ու վերջին տարբերակը ադրբեջանական հարձակումն է: Եթե դա այդպես է, ապա թերեւս լավ չեն հաշվարկել: Եթե Ադրբեջանը ընդունի այդ մեսիջը ու գնա ինչ-որ գործողությունների, ապա դա կտրուկ կփոխի ներքաղաքական իրավիճակը ոչ հօգուտ ՀՀԿ-ի: Գուցե ՀՀԿ-ին թվում է, թե իրադարձությունների նման զարգացման հետեւանքները հնարավոր կլինի բարդել շարժման վրա: Բայց դա նույնպես իրավիճակը ադեկվատ գնահատելու կարողության իսպառ բացակայություն է: Բայց կան տեղեկություններ, որ Ադրբեջանը կարծես անհաղորդ է ՀՀԿ-ի այդ առաջարկին եւ լուրջ պատրաստություններ սահմանին գոնե առայժմ չի անում:

Որոնք կարող են լինել ՀՀԿ-ի հաջորդ քայլերը: Հնարավոր է, որ ՀՀԿ-ն կրկին տապալի յոթ օր անց տեղի ունենալիք վարչապետի ընտրությունները, լուծարի ԱԺ-ն ու գնա նոր ընտրությունների առանց ընտրական օրենսդրությունը փոխելու: Այս դեպքում ՀՀԿ-ն թերեւս հույսեր ունի, որ կարող է օգտագործել իր ռեսուրսները՝ փող, թաղային կրիմինալ, ադմինիստրատիվ ռեսուրսներ եւ այլն: Բացառված չէ, որ այդ ռեսուրսները որոշ չափով աշխատեն, եւ ՀՀԿ-ն տեղ գտնի ապագա ԱԺ-ում: Բայց այլեւս բացառված է, որ մեծամասնություն կազմի: Իսկ այդ պարագայում ՀՀԿ-ն ուղղակի դուրս կմղվի լուսանցք ու կդառնա խորհրդարանական մյուս բոլոր ուժերի համար «բոքսի տանձ»: Մյուս տարբերակն այն է, որ ՀՀԿ-ն մի տեղից պեղի մի նոր թեկնածու, առաջադրի նրան վարչապետի պաշտոնում ու իր ունեցած ձայներով նշանակի նրան այդ պաշտոնում: Բայց դա ուղղակիորեն նշանակում է այս իրավիճակի պահպանում լավագույն դեպքում: Այդ վարչապետը մի քանի օր անց կրկին հրաժարական է տալու: Մի խոսքով, ՀՀԿ-ն որեւէ խելամիտ քայլ, բացի լիակատար ու անվերապահ կապիտուլյացիայից, պարզապես չունի: