Շիրակամուտում տուն են ստացել մարդիկ, որոնց չէր հասնում, մինչդեռ շատ ընտանիքներ դոմիկներում են ապրում. Հարությունյան

1988 թվականի Սպիտակի աղետալի երկրաշարժից հիմնովին քանդված Լոռու մարզի Շիրակամուտ (նախկին Նալբանդ) գյուղում բնակարաններ են ստացել մի շարք անձինք, որոնց իրականում բնակարան չէր հասնում: Այս մասին հայտնում է Շիրակամուտի բնակիչ Լյովա Հարությունյանը: Նրա վստահեցմամբ՝ գյուղում դեռ կան ընտանիքներ, որոնք մինչ օրս էլ ապրում են դոմիկների մեջ, մինչդեռ տներ են ստացել մարդիկ, որոնք ֆինանասական լայն հնարավորությունների տեր են, կամ այնպիսիք, որոնք անգամ Հայաստանում չեն ապրում:

Շիրակավանի բնակիչ Լյովա Հարությունյանը եւս երկրաշարժից հետո բնակարանի կարիքավոր համարվող անձանցից է։ Ժամանակին նրան ցուցակագրել են մեկ սենյակ հատկացնելու նպատակով, սակայն նա այդպես էլ չի ստացել: Կառավարության կողմից կարիքավորներին տրված դրամական փոխհատուցումը եւս Լյովա Հարությունյանին չի հասել։ Երբ ցուցակագրված անձինք ստացել են տներ, կամ դրա փոխարեն որոշակի փոխահատուցում քաղաքացի Լյովա Հարությունյանը որոշել է հետաքրքրվել, թե ինչու է զրկվել նշված օգնությունններից:

Անշարժ գույքի կադաստրի Լոռու բաժինը վերջինիս տրամադրել է 2008 թվականին ստորագրված քառակողմ համաձայնագիրը, որի հիման վրա Լյովա Հարությունյանի եւ գյուղապետի տեղակալի որդի, ներկայումս ավագանու անդամ Հրաչ Նալբանդյանի ընտանիքի համար համատեղ կառուցվել է բնակելի տուն: Առանձնատունը հատկացվել է միայն Հրաչ Նալբանդյանի ընտանիքին, Լյովա Հարությունյանը հանվել է հերթացուցակից։

Քաղաքացի Հարությունյանը բազմաթիվ դիմում-բողոքներ է գրել ՀՀ քաղաքաշինության նախարարություն, Լոռու մարզպետարան, Շիրակամուտի գյուղապետարան, սակայն անարդյունք. «Ստանում էի միայն մի պատասխան. իմ մասին ոչ մի տեղեկություն չի պահպանվել։ Դիմեցի դատախազություն, որի պահանջով դատախազ պարոն Մուկոյանը համաձայնագիրը եւ կից գրությունը հանձնեց ինձ՝ խորհուրդ տալով դիմել ցանկացած կառույցի, բայց ոչ դատախազություն, որն այդ ընթացքում ավարտել էր Շիրակամուտում ապօրինի տների կառուցման կամ դրամական փոխհատուցում տրամադրելու գործերի քննությունը: Դատախազությունից դիմումիս պատասխան այդպես էլ չստացա»:

Լեւոն Հարությունյանը պատմեց, որ վերը նշված քառակողմ համաձայնագիրը անհետացել է եւ՛ գյուղապետարանից, եւ՛ նոտարական գրասենյակից, եւ՛ Հրաչ Նալբանդյանի մոտից։ Գյուղապետարանից անհետացել են նաեւ մինչեւ 2005 թվականի բնակարանի կարիքավորների հերթացուցակները։

«Անհասկանալի պատճառով պատասխանատվությունից զերծ մնացին Շիրակամուտի գյուղապետը և գյուղապետարանի աշխատակազմի ղեկավարը, որոնց մեղքը այս գործում երևի թե ավելին էր, քան մարզպետի խորհրդականինը, գյուղապետն արդեն մեկ անգամ այլ գործի համար օգտվել էր համաներումից»,-ասաց նա։ Հարությունյանը վստահեցրեց, որ միակողմանի քննություն է տարվել ՝ ամեն գնով ցանկանալով ապացուցել, որ ինքը դիմում չի ներկայացրել գյուղապետարան՝ բնակարանով ապահովվելու համար, հերթացուցակում չի եղել, ուստի տուն չի հասնում։ 

«Եթե ինձ բնակարան չէր հասնում, ի՞նչ իրավունքով էին ստորագրում եւ կնքում համաձայնագիրը, որի հիման վրա կառուցվել է այդ տունը։ Տունը կառուցվել է քառակողմ համաձայնագրի հիման վրա, որը իրավական ուժ կարող էր ստանալ միայն բոլոր կողմերի ստորագրությունների առկայության դեպքում։ Իմ ստորագրությունը համաձայնագրում բացակայում է, ուստի այն իրավական փաստաթուղթ համարվել չէր կարող»,-ասաց նա:

Քաղաքացու խոսքով՝ աչքաթող է արված այն փաստը, որ Հրաչ Նալբանդյանը երկրաշարժի ժամանակ դպրոցական աշակերտ էր, չէր կարող համարվել առանձին ծուխ եւ ունենալ սեփական տուն, ուստի պետությունը պարտավոր չէր նրա համար առանձին տուն կառուցել։ Հարությունյանի կողմից «Հայկական ժամանակ»-ին տրամադրված ՀՀ ոստիկանության որոշման մեջ նշված է, որ Կաթոլիկ օգնության ծառայությունն է (ԿՕԾ) է ընտրել եւ կազմել կառուցվելիք տների ցուցակը: ԿՕԾ-ն է կառուցել, ապա կադաստրում գրանցել եւ հանձնել շահագործողին:

Սակայն Լյովա Հարությունյանը վստահեցնում է, որ այդ գործընթացը կատարվել է գյուղապետարանի անմիջական միջամտությամբ. կազմվել կիսակառույցների ցուցակը, ստուգվել եւ ստորագրվել է մարզպետարանի շինարարության բաժնի պետի կողմից և հաստատվել մարզպետի կողմից, որից հետո միայն ԿՕԾ-ն սկսել է կառուցապատման աշխատանքները։ Նշեց, որ գյուղապետարանը նախկինում, օգտվելով այն բանից, որ երկրաշարժի ժամանակ կորել էր գյուղի ծխամատյանը, տարբեր տիպի խախտումներ է թույլ տվել՝ մնալով անպատիժ։