Անհամարժեքության մոլախոտը. խմբագրական

Ընդդիմադիր քարոզչամիջոցները շարունակում են թեժ պահել «հայաստանցի-ղարաբաղցի» թեման՝ հընթացս այդ անհեթեթ դիսկուրսի համար մեղադրելով իշխանություններին։ Իսկ շարքային քաղաքացիները՝ ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Արցախում, այս ինֆորմացիոն թոհուբոհում չեն կարողանում հասկանալ, թե ինչ է տեղի ունենում իրականում։

Հասկանալի է, որ տասնամյակներ շարունակ Ադրբեջանն էր ձգտում ցանկացած գնով հակասություններ սերմանել Հայաստանի եւ Արցախի միջեւ, ու հիմա, երբ Հայաստանում կամ Արցախում որեւէ անուղեղ որեւէ հարթակից կամ սոցկայքերում այս թեմայով հիմարություններ է դուրս տալիս, նրան պետք է պարզապես մի կողմ քաշել եւ բացատրել (ցանկալի է՝ առանց առողջության կարճատեւ քայքայման հանգեցնող մեթոդների), որ դա անթույլատրելի է։ Ընդ որում՝ դա պետք է անել հնարավորինս անաղմուկ։ Այս դեպքում աղմուկն առաջին հերթին ադրբեջանցիներին է ձեռնտու, եւ հենց նրանք են խոշորացույցով հետեւում հայկական մամուլին ու սոցկայքերին՝ այդ թեմայով «բլթոցներ» հայտնաբերելու եւ քարոզչական նպատակներով օգտագործելու համար։

Իսկ ի՞նչ է տեղի ունենում մեզ մոտ։ Թեման սրվեց հատկապես Քոչարյանի դատավարության համատեքստում, ընդ որում՝ նրանց համար, ովքեր ծանոթ էին Քոչարյանի անցած ուղուն, միանգամայն սպասելի էր, որ նա անպայման շահարկելու է «հայաստանցի-ղարաբաղցի» թեման։ Վերջին հաշվով, Քոչարյանը կյանքում ինչի հասել է՝ հասել է ղարաբաղյան խնդիրը շահարկելով, դա նրա մշտական «կախարդական փայտիկն» է եղել։ 1998-ին նա Հայաստանում պալատական հեղաշրջմամբ նախագահ է դարձել՝ այն ենթատեքստով, թե «սրանք ուզում են ծախել Ղարաբաղը», 2008-ին արյան գնով ապահովել է իշխանության փոխանցումը Սերժ Սարգսյանին (եւ դրանով իսկ իր հետագա ապահով կյանքը)՝ այն ենթատեքստով, թե «սրանք ուզում են հասնել իշխանության, որ ծախեն Ղարաբաղը», ու հիմա էլ, բնականաբար, պիտի հայտնի դատավարությունները ներկայացնի այնպես, թե «սրանք ուզում են նախկին գործերը բացահայտելով թուլացնել մեզ, որ ծախեն Ղարաբաղը»։ Մի խոսքով՝ Քոչարյանի այս պահվածքը սպասելի էր։

Մյուս կողմից էլ՝ հեղափոխության աջակիցներից շատերն ակնհայտորեն մինչեւ հիմա էլ լավ չեն հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել Հայաստանում մեկ տարի առաջ, ու առանց երկար-բարակ մտածելու՝ ինչ ասես դուրս են տալիս (հավանաբար հույս ունենալով, որ դա իշխանություններին դուր կգա, եւ իրենց կնկատեն)։ Նման բաները, ցավոք, անխուսափելի են․ վերջին հաշվով՝ հեղափոխությանը գրեթե ողջ ժողովուրդն է աջակցել, ու աջակիցների մեջ ինչ տեսակի մարդ ասես՝ կլինի։ Բայց վտանգը միայն այն չէ, որ ինչ-որ մեկը մի քանի հարյուր մարդու առջեւ անհեթեթություններ է դուրս տալիս, վտանգն այն է, որ հայաստանյան բազմաթիվ լրատվամիջոցներ ու քարոզչամիջոցներ մեծ ոգեւորությամբ տիրաժավորում ու օրեր շարունակ հասարակությանն են մատուցում այդ անհեթեթությունները, այսինքն՝ ըստ էության վարվում են ճիշտ նույն կերպ, ինչպես ադրբեջանական լրատվամիջոցները։ Ու զարմանալի «զուգադիպությամբ»՝ դրանք ճիշտ այն նույն լրատվամիջոցներն ու «նախաձեռնություններն» են, որոնք զբաղված են բացառապես Ռոբերտ Քոչարյանին ու մյուս նախկիններին պաշտպանելով (ենթադրաբար՝ ոչ առանց նյութական խրախուսման)։ Պարզ ասած՝ հենց Քոչարյանին ու մյուս նախկիններին սատարող լրատվամիջոցներն են Հայաստանում աղմուկ բարձրացնում «հայաստանցի-ղարաբաղցի» դիսկուրսի շուրջ ու դրանում մեղադրում իշխանություններին։ Ու այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, կարծես «հայաստանցիների» միակ երազանքը օր առաջ «Ղարաբաղը ծախելն է», պարզապես Քոչարյանը թույլ չի տալիս։

Եվ սա՝ այն դեպքում, երբ Հայաստանն ու Արցախն ըստ էության միասնական օրգանիզմ են, ու Արցախին հասցված ցանկացած հարված հարված է լինելու միասնական հայրենիքին (պատասխան հարվածն էլ միասնաբար ենք հասցնելու), եւ այս անառարկելի ճշմարտությունը որեւէ մեկը կասկածի տակ չի դնում։ Բացի մի քանի անհամարժեքներից, ովքեր կամ ուղեղ չունեն, կամ դրա համար վարձատրվում են (հնարավոր է՝ տարբեր ուժային բեւեռներից)։

Հ․Գ․ Բնության մեջ տարբեր կենդանիներ վտանգի դեպքում տարբեր ձեւերով են պաշտպանվում։ Որոշ կենդանիներ փախչում են, ուրիշները՝ թաքնվում (նաեւ գույնը փոխելով), կան նաեւ թունավոր կենդանիներ, բայց ամենատհաճը սկունսն է՝ վտանգի դեպքում գարշահոտ է արձակում ու ապականում շրջապատը։