Հինգերորդ շարասյան աղբյուրները Նուր-Սուլթանից հաղորդում են... «մեծ աղմուկ ոչնչից» քարոզչական օպերացիայի բուն իմաստը

Ղազախստանի մայրաքաղաք Նուր-Սուլթանում տեղի ունեցած ԵԱՏՄ գագաթնաժողովից Հայաստան հասած տեղեկությունները, մեղմ ասած, հակասական էին։ Որոշ լրատվամիջոցներ անգամ տեղեկություններ հաղորդեցին, թե գագաթնաժողովը հարթ չի ընթացել, եւ Հայաստանի պատվիրակությունը, վարչապետ Փաշինյանի գլխավորությամբ, ընդհատել է այցն ու ժամանակից շուտ վերադարձել։

Ըստ երեւույթին գագաթնաժողովն իսկապես էլ հարթ չէր ընթացել՝ պետությունների ղեկավարների ելույթներում միմյանց հասցեին հնչեցված խայթոցների պակաս չկար։ Այստեղ արտառոց ոչինչ չկա․ վերջին հաշվով՝ ԵԱՏՄ-ն կենդանի կառույց է, որի անդամների միջեւ բազմաթիվ պրոբլեմներ ու հակասություններ կան։ Բայց հայկական լրատվամիջոցներից մի քանիսն այնպես էին ներկայացնում իրավիճակը, կարծես բոլոր երկրների միջեւ ամեն ինչ հարթ էր, իսկ Հայաստանի վարչապետի նկատմամբ բացասական վերաբերմունք կար, ու դա այնքան ընդգծված էր, որ անգամ որոշ հանդիպումներ չեղարկվեցին։ Իհարկե՝ նման բան չկար, այդ ամենը պաշտոնապես հերքվեց, բայց, ինչպես հայտնի անեկդոտում է ասվում, «նստվածքը մնաց»։

Ամենահետաքրքիրն այստեղ հայկական քարոզչամիջոցների եւ «հասարակական-քաղաքական շրջանակների» ու նրանց տիկնիկավարների պահվածքն էր։ Սրանք այնպիսի ցնծությամբ էին «մանրամասներ հաղորդում» Նուր-Սուլթանից, որ տպավորություն էր ստեղծվում, թե ադրբեջանական լրատվամիջոցներից են մեջբերումներ անում։ Ընդ որում՝ ցնծության մեջ էին ե՛ւ «ընդգծված արեւմտամետները», ե՛ւ «անհուսալի ռուսամետները»։ Առաջինների մոտիվացիան հասկանալի էր՝ «տեսեք, թե ԵԱՏՄ-ում ինչ անհարգալից վերաբերմունք կա Հայաստանի նկատմամբ, ուրեմն՝ ժամանակն է, որ գրողի ծոցն ուղարկենք նրանց եւ դուրս գանք բոլոր այդ կառույցներից»։ Երկրորդների մոտիվացիան նույնպես պարզ էր․ «այս ամենի պատճառը Նիկոլ Փաշինյանի անձն է, նրա պատճառով Հայաստանի նկատմամբ վերաբերմունքը փոխվել է, բա հալալ չէ՞ր առաջ․․․» եւ այլն։

Հիմա փորձենք հասկանալ այս «մեծ աղմուկ ոչնչից» քարոզչական օպերացիայի բուն իմաստը։ Ենթադրենք՝ ԵԱՏՄ-ում Հայաստանի նկատմամբ վերաբերմունքն իսկապես էլ միանշանակ չէ, եւ հարաբերությունների մեջ որոշակի սառնություն կա։ Հատուկ ընդգծում ենք՝ ենթադրենք։ Ի՞նչ նպատակ պիտի հետապնդեն ԵԱՏՄ ղեկավարները՝ այդ սառնությունը հրապարակավ ցուցադրելով։ Դրանով պիտի ուղերձ հասցնեն Հայաստանի ժողովրդին, թե «ձեր երկրում տեղի ունեցած փոփոխությունները մեր սրտով չեն, ձեր ընտրությունը մեզ դուր չի գալիս, վերանայեք ձեր ընտրությունը, եւ ամեն ինչ կարգին կլինի»։ Այսինքն՝ եթե այդպիսի բան կա, դա անուղղակի միջամտություն է Հայաստանի ներքին գործերին, որովհետեւ նպատակը Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացների վրա ազդելն է։ Եթե խնդրին նայում ենք այս տեսանկյունից, անմիջապես հարց է առաջանում՝ իսկ ի՞նչ գործառույթ են ստանձնել այդ գործում հայկական քարոզչամիջոցներն ու «հասարակական-քաղաքական շրջանակները»։ Դրանք փաստորեն դարձել են այն խողովակը, որի միջոցով ԵԱՏՄ-ն փորձում է միջամտել Հայաստանի ներքին գործերին (պարզ ասած՝ իր համար առավել ցանկալի իշխանություններ ձեւավորել)։ Հետաքրքիր է՝ հայաստանյան քարոզչամիջոցներն ու «հասարակական-քաղաքական շրջանակները» գոնե գիտակցո՞ւմ են, որ ըստ էության աջակցում են Հայաստանի վրա ճնշումներ բանեցնելու գործին, ավելի ճիշտ՝ ծառայում են որպես գործիք։ Եթե, իհարկե, ընդունենք, որ այդպիսի ճնշումներ կան։

Իսկ եթե չկան՝ սրանց գործունեությունն ավելի բացասական երանգներ է ստանում։ Ստացվում է, որ սրանք իրենց նախաձեռնությամբ են Հայաստանի իշխանություններին անցանկալի լույսի ներքո ներկայացնում, արհեստական լարվածություն մտցնում, մասնավորապես, հայ-ռուսական հարաբերություններում, դրանով իսկ Հայաստանում հակառուսական տրամադրությունների նոր ալիք բարձրացնում, ինչն էլ, իրենց պատկերացմամբ, պիտի «բարկացնի» Ռուսաստանին եւ ստիպի, որ այդ երկիրն իսկապես ճնշումներ գործադրի Հայաստանի նկատմամբ։