Բժիշկ Արմեն Մկրտչյանը Գյումրիից Նուբայի լեռներ կմեկնի օգոստոսին, կփոխարինի Թոմ Քաթինային (լուսանկարներ)

Թոմ Քաթինային արտաքնապես նման, նույն հասակով,  նույն աչք-ունքով,նույն բարի ու սրտաբաց ժպիտով: Գյումրու Ավստրիական մանկական հիվանդանոցի մանկաբարձ-գինեկոլոգ, 35 ամյա Արմեն Մկրտչյանն է: Հենց նա է մի քանի օրից Նուբայի լեռներում փոխարինելու Քաթինային: Արտաքին նմանության մասին, ասում է շատ է լսել: Բայց մեկ տարբերություն, այնուամենայնիվ կա: «Մենակ մազերիս մասն է էլի, ասում են, եթե ճաղատ էլ լինեիր, արդեն հաստատ ինքը կլինեիր»,-կատակում է բժիշկը:Սուդան մեկնելու առաջարկը բժիշկը ստացել է պատահական: Երբեք չի մտածել այդ մասին: Բայց ստացած հեռախոսազանգն ամեն ինչ խառնել է իրար: «Չէի սպասում, մտածում էի արտերկրի համար, գերմաներեն էի պարապում այս ընթացքում: Մի օր էլ սովորականի նման աշխատանքի էի, վայբերով զանգեցին, թե  էսպիսի բան կա Արմեն, քեզ զանգելու են:  Ճիշտն ասած, էդքան էլ լուրջ չընդունեցի, բայց երբ զանգեցին ու նման  անկնկալ առաջարկ էր, էնքան ոգեւորվեցի, որ միանգամից էլ բան չէր մնում, ասացի  90 տոկոսով համաձայն եմ:  Բայց մեկ-երկու օր ժամանակ տվեք քննարկման համար, որ ինքնս ինձ հետ թեկուզ քննարկեմ սա: Իսկ արդեն 2-րդ օրը լիարժեք ասացի՝ արեք գործընթացը սկսենք»:

Գործընթացն արդեն ավարտել են: Հստակ որոշված է. Արմեն Մկրտչյանը Նուբայի լեռներում է մնալու օգոստոսի 20-ից մինչեւ հոկտեմբերի 20-ը:  Բայց բժիշկը ժամկետից մեկ շաբաթ շուտ կգնա, որ կարողանա Թոմ Քաթինայի հետ համատեղ աշխատել, եւ մեկ շաբաթում ծանոթանալ պայմաններին: Արմենը   մեկնում է ոգեւորված եւ մեծ պատասխանատվությամբ: Հստակ գիտի, ուր է գնում, ինչ պայմաններում է աշխատելու: Ինչու՞ է բժիշկը վտանգում կյանքը: Հարցից անակնկալի է գալիս: «Ես աստվածավախ մարդ եմ, այնպես որ իմ կյանքն ապահովագրված: Այն ինչը կատարվում է, էդպես էլ պետք է լինի, ես չեմ վախենում»,-ասում է նա:Մարդասիրական այս քայլը համարում է իր առաքելությունը որպես մարդու ու բժշկի: Դեռ զինվորական հասակում էր հասկացել՝ մարդուն օգնելուց առավել մեծ բարիք չկա աշխարհում:«Աշխարհը նման մարդասիրական քայլերի կարիք շատ ունի: Մի կողմում կանգնած է պատերազմը, հակառակ կողմում մարդասիրությունը, լրիվ հակառակ կետեր են: Մի կողմից սպանում են մարդուն, մի կողմից՝ օգնում: Գլխումս սա չի տեղավորվում: Ծառայությանս ընթացքում այսպիսի մի հարց կար.  հրամանատարությունը, բարձրաստիճան պաշտոնյաները որ գալիս էին, գիտեին, ես միակն էի Ղարաբաղում, որ վրաս կցված զենք չունեի: Որ հարցնում էին, թե ո՞նց  ես անհրաժեշտության դեպքում պաշտպանվելու, բա որ գերի ընկար, չունենա՞ս զենք, ասում էի, ես երբեք չեմ կարող մարդ սպանել, ես կյանք տվող եմ: Իմ մարդասիրական առաքելությունը դեռ բանակից, զինվորական հասակից կար, որ ես պետք է զինվորին օգնեմ, բոլորին պետք  է օգնեմ: Հիմա, իհարկե ,գիտեմ ինչ է կատարվում այդ լեռներում ու ինչպես են ապրում մարդիկ, պատկերացնում եմ, բայց երբ մարդիկ աչքերով նայում են քեզ եւ պետք  է դու նրանց օգնես, դրանից առավել ոչինչ չկա: Ես միշտ մարդկանց պետք է օգնեմ, թեկուզ թշնամուս»:

Արմեն Մկրտչյանը ծնունդով Հրազդանից է, բայց արդեն 2.5 տարի է, ապրում, աշխատում է Գյումրու Ավստրիական մանկական հիվանդանոցում: Կոլեկտիվն ուրախ ու հպարտ է նրա որոշումից, բայց մի փոքր անհանգստություն էլ կա: Ընտանիքում էլ Արմենի որոշմանը դեմ չեն եղել: Հատկապես քույրն է շատ ոգեւորված: Նա ճանաչում է Քաթինային եւ  հպարտ է,  որ հենց իր եղբայրն է փոխարինելու նրան աշխատանքում: Իսկ աշխատանքն Արմենը կյանքի չափ է սիրում: Ուսանող տարիներին ապրած առաջին զգացողությունները ճակատագրական էին նրա համար: «3-րդ կուրսում առաջին տպավորությունս կեսարյան հատումից եղավ: Երբ առաջին անգամ նորածնին ձեռքերիդ մեջ ես զգում, անմոռանալի է, երբեք չի մոռացվում: Սկզբում կարողանում էի նրանց հաշվել, մեկ, երկու, հետո դարձան հարյուրավոր, հազարավոր, շատացան եւ դա արդեն առօրյա կյանք դարձավ: Ամեն օրս սկսվում է ծնունդով, ավարտվում ծնունդով: Դարձավ սովորական ու սպասված, բայց ամեն մի մանուկին իմը համարելով: Ու հիմա չգիտեմ, թե քանի երեխայի տեր եմ ես»,-կատակում է բժիշկը:Նուբայի մասին խոստանում է խոսել վերադառնալուց հետո: Այսօր միայն ասում է, իր քայլն այնքան փոքր է Քաթինայի մարդասիրական առաքելության կողքին, որ համեմատել անգամ չի կարելի: «Քաթինան այնպիսի մեծություն է, ում հետ համեմատվել չի կարելի: 2011-ին, երբ պատերազմ էր, նա ապրել ու աշխատել է այնտեղ ահավոր պայմաններում, հիմա հարաբերական հանգիստ է: Ես երբեք չեմ կարող համեմատվել նրա հետ: Նրա ուժը, կամքն ուրիշ է: Էնքան միսիոներներ են եղել, ովքեր չեն դիմացել, գնացել, հետ են դարձել: Իսկ Թոմն էդ պայմաններում էնքան երկար է մնացել, աշխատել, որ նույնիսկ հնարավոր չէ բառերով նկարագրել, գնահատակ տալ»:Հիշեցնենք, որ «Ավրորա» մարդասիրական նախաձեռնության խորհրդի անդամ Արման Ջիլավյանը նամակ էր գրել Գյումրու «Մոր ու մանկան Ավստրիական  հիվանդանոց»-ի տնօրեն Աշոտ Կուրղինյանին, որում մասնավորապես ասված էր. ««Մոր ու մանկան Ավստրիական  հիվանդանոց»-ի բժիշկ Արմեն Մկրտչյանը, հավատարիմ բժշկի եւ մարդու իր առաքելությանը, նախնական համաձայնություն է տվել մեկնել Սուդան եւ փոխարինել բժիշկ Քաթինային՝ օգնելու պատերազմից կեղեքվող Նուբայի բնակչությանը, այդ թվում՝ երեխաներին: Հաշվի առնելով, որ բժիշկ Արմեն Մկրտչյանն աշխատում է Ձեր հիվանդանոցում, հայցում ենք Ձեր աջակցությունը՝ նրան Սուդան գործուղելու եւ մարդասիրությունը գործ դարձնելու համար»: