Եթե հիմա ֆուտբոլ խաղայինք, շատ ժամանակ չէի անցկացնի որդուս հետ. Մխիթարյանը դրականն է տեսնում կարանտինի մեջ

Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի եւ «Ռոմայի» կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանը փորձում է դրականը տեսնել կարանտինի մեջ: Այս օրերին նա ընտանիքի հետ Հռոմում է՝ Իրալիայում, որը կորոնավիրուսից ամենաշատը տուժած երկրներից է: Ողջ ժամանակը տանն է անցկացնում, սակայն նորածին որդին՝ Համլետը, չի թղնում ձանձրանալ: 31-ամյա ֆուտբոլիստը հարցազրույց է տվել, որը հրապարակված է «Ռոմայի» պաշտոնական կայքում: Դրանում բավական անկեղծ խոսել է կարանտինի ընթացքում զգացողությունների ու դրա պատճառած անհարմարություններից գլուխ հանելու միջոցների մասին:

- Բարեւ, Միկի՛, ինչպե՞ս ես: Նորմա՞լ է, որ քեզ Միկի կոչեմ:

- Բարեւ, ընկե՛րս: Նորմալ է, բոլորն ինձ Միկի են ասում: Ամեն ինչ լավ է: Իրականում տարօրինակ է դուրս գալու հնարավորություն չունենալը, բայց հուսով ենք՝ սա շուտ կվերջանա, ու այլեւս սրա կարիքը երբեք չի լինի:

- Ինչպե՞ ս ես ապրում կարանտինի պայմաններում: Արդեն 6 շաբաթ է:

- Ապրում եմ բնակարանում, եւ, անկեղծ ասած, հեշտ չէ: Երբ դրսում գեղեցիկ եղանակ է, դու ուզում ես դուրս գնալու, ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան խմելու ու զբոսնելու հնարավորություն ունենալ: Ես նույնիսկ այգի չունեմ, եւ բարդ է: Բայց մենք պետք է տանը մնանք, գիտենք, որ հիմա դա ամենակարեւորն է: Մենք կենտրոնանում ենք նրա վրա, թե ինչ ենք կարող եւ ինչ պետք է անենք:

- Նոր ես հայր դարձել: Շնորհավորում եմ:

- Շնորհակալություն:

- Կարծում եմ՝ այս իրավիճակի եզակի օգուտներից է, որ կարող ես այդքան շատ ժամանակ անցկացնել Համլետի հետ:

- Այո՛, կարծում եմ՝ կարելի է ասել, որ այդ առումով բախտս բերել է: Ողջ ընթացքում ընտանիքիս, որդուս հետ եմ, դա ամենալավ բանն է աշխարհում: Եթե ֆուտբոլ խաղայինք, ճանապարհորդությունների ու խաղերի պատճառով չէի կարողանա այսքան շատ ժամանակ անցկացնել նրա հետ:

- Էլ ո՞վ է քեզ հետ հիմա նույն տանն ապրում:

- Բացի կնոջիցս ու Համլետից՝ այստեղ են նաեւ մայրս եւ կնոջս մայրը: Նրանք եկել էին, որպեզի երեխայի ծնվելու ժամանակ այստեղ լինեին, հետո կարանտինը սկսվեց, ու մնացին այստեղ, բայց նրանք ակնհայտորեն երջանիկ են, որ երեխայի կողքին են:

- Ինչպիսի՞ն է իրավիճակը քո հայրենիքում: Հետեւո՞ւմ ես Հայաստանում կատարվող իրադարձություններին:

- Իհարկե, մենք կանոնավորաբար կարդում են նորությունները եւ հետեւում մեր ընկերների պատմածներին: Այնտեղ էլ դեպքեր կան, բայց հույս ունենք, որ սահմանափակումները կօգնեն վերահսկել: Մի պահ մենք մտածեցինք՝ գուցե ավելի լավ է, որ ընտանիքի որոշ անդամներ վերադառնան այնտեղ, սակայն հետո որոշեցինք, որ ավելի լավ է ոչ մի տեղ չգնալ: Մենք պետք է մեր բաժինն անենք:

- Ի՞նչ կասես մարզումների մասին: Ինչպե՞ս են ընթանում:

- Լավ են, թեեւ ակնհայտորեն շատ են տարբերվում: Ակումբը հոգ է տանում մեր մասին, ուղարկում է անհրաժեշտ սարքերը եւ ամենը, ինչ անհրաժեշտ է: Մենք ծրագիր ունենք, որին հետեւում ենք, հետեւաբար շարունակում ենք տքնաջան մարզվել: Չեմ կարող տանը շատ վազել ու հետեւաբար շատ ժամանակ եմ անցկացնում հեծանվով:

- Ի՞նչ կասես հոգեբանական կողմի մասին: Բարդ չէ՞ հաշվի առնելով, որ դու սովոր ես խաղեր ունենալուն ու մարզումների վրա կենտրոնացած լինելուն:

- Երբ անընդհատ նույն միջավայրում ես, թուլանալը կարող է բարդ լինել: Պետք է փորձես մնալ հանգիստ, սառնասիրտ, ամեն ինչ ընդունես այնպես, ինչպես կա հիմա, կենտրոնանաս ապագայի վրա: Գիտենք, որ այս ամենը մի շաբաթում չի փոխվի, եւ երբ վերսկսելու հնարավորություն լինի, պետք է 2-3 շաբաթ մարզվենք, որ պատրաստ լինենք խաղալ: Դա այն է, ինչ բոլորը ցանկանում են, բայց մենք պետք է հոգ տանենք, որ ամեն ինչ առաջին հերթին ապահով լինի:

- Ու ինչպե՞ս ես փորձում թուլանալ, հանգստանալ:

- Դե, Համլետը կա, որին կարող եմ նայել ու խնամել: Բայց մենք նաեւ հեռուստացույց ենք շատ նայում, Netflix-ի շատ նախագծեր: Ես շատ ֆիլմեր եմ նայում, առաջ էլ էի շատ նայում, բայց հիմա՝ ավելի շատ:

- Ի՞նչ ես նայում եւ, ամենակարեւորը, ո՞ր լեզվով ես նախընտրում նայել:

- Ես հայկական շատ ֆիլմեր եմ նայում, իհարկե, դրանք Netflix-ում չկան: Նայում եմ անգլերենով, ռուսերենով, իտալերենով՝ դեռ ո՛չ, որովհետեւ երբեմն բարդ է հետեւել առանց ենթագրերի:

- Առոգանությունն ու բարբառները կարո՞ղ են բարդ լինել:

- Ես նորություններն եմ նայում իտալերենով, լսելն օգնում է, որ ավելի լավ սովորեմ, բայց ֆիլմերում որոշ բառեր անհնար է հասկանալ:

- Բոլորը գիտեն, որ դու շատ լեզուներով ես խոսում: Օգտագործո՞ւմ ես դրանք ողջ աշխարհի ընկերներիդ հետ շփվելիս:

- Այո՛, շատ: Ես կարող է ստիպված լինեմ անընդհատ փոխել լեզուները:

- Դա չի՞ խանգարում քո «autocorrect»-ին (խմբ. սմարթֆոններում ուղղագրությունը ստուգող համակարգ): Ես երբեմն ստիպված եմ լինում անգլերենից իտալերենի կամ իտալերենից անգլերենի անցնել, ու իմ «autocorrect»-ը չի օգնում:

- Խնդիրը ոչ թե «autocorrect»-ը շփոթելն է, այլ այն, որ իմ ուղեղում է խառնաշփոթ առաջանում: Եթե պետք է լինում, «autocorrect»-ն ինձ օգնում է: Իմ մեծագույն խնդիրը բառերը մոռանալն է: Երբեմն ես հիշում եմ, թե ինչպես է տվյալ բառը բոլոր լեզուներով, բացի այն մեկից, որն ինձ պետք է: Դա զայրացնում է:

- Կարող եմ պատկերացնել: Իսկ ի՞նչ է կատարվում քո չատերում:

- Դե, նախեւառաջ մենք նորություններ ենք ստանում վարակի մասին, հետո խոսում ենք այն մասին, թե երբ կարող ենք մարզվել: Հետո, իհարկել, մեմեր ենք ուղարկում ու կատակում: Բոլորն ինչ-որ բան գտնելիս ուղարում են մյուսներին:

- (Խմբ. հարցազրույց վարողը լուսանկար է ուղարկել Մխիթարյանին, որում երեխան ամրացված է պատին, իսկ հայրը հեռուստացույց է նայում) տեսնո՞ւմ ես: Միայն ծնողները կհասկանան:

- Սա ճիշտ չէ: Համլետի հետ հիանալի է, նույնիսկ երբ նա լաց է լինում: Բոլոր ծնողներն էլ գիտեն՝ որքան դժվար է հասկանալ՝ ինչու է երեխան լաց լինում:

- Վստահ եմ՝ կարողանում եք նրա համար գտնել անհրաժեշտ ամեն ինչ՝ չնայած կարանտին է:

- Այո՛: Ակնհայտորեն բարդ է, բայց մեզ մոտ հաջողվում է: Ես մայրիկիս ու կնոջս մայրիկին մեքենայով խանութ եմ տանում, որպեսզի նրանք գտնեն ամենը, ինչ պետք է: Կարողանում ենք:

- Դա կարեւոր է: Շնորհակալություն:

- Շնորհակալություն: Ապահո՛վ մնացեք: