1 հատ ընկույզը 1000 դրամով վաճառելուց հետո փոքրիկ Վահեն այլ գործ է ձեռնարկել․ զինվորներից մեկը բուժման կարիք ունի

Արմավիրի մարզի նույնանուն քաղաքի փոքրիկ բնակիչ Վահե Հովհաննիսյանը, որ պատերազմի ընթացքում լայն հանրությանը հայտնի դարձավ հատով ընկույզ վաճառելով եւ հավաքած գումարը «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամին փոխանցելով, պարզվում է, հիմա էլ ձեռքի աշխատանքներ է պատրաստում ու վաճառում։ Նպատակը չի փոխվել․ գումարը կծառայեցվի զինվորի կարիքներին։

Մեկ հատիկ ընկույզը վաճառելով 1000 դրամով՝ Վահեն ավելի քան 4 միլիոն դրամ արդեն փոխանցել է հիմնադրամին։

Արդեն 2 օր է՝ Վահեն թղթից իրեր է պատրաստում ու վաճառում։ Որոշել է՝ այս անգամ ավելի մեծ գումարներ է աշխատելու։

Վահե Հովհաննիսյանի հետ այսօր մենք հարցազրույց ենք անցկացրել։ Մինչ այդ, փոքրիկը հյուրընկալվել էր Արմավիրի քաղաքապետ Դավիթ Խուդաթյանի մոտ։

- Վահե, քանի՞ տարեկան ես։

- Վեց։

- Դպրոց գնո՞ւմ ես։

- Այո։ Առաջին դասարան եմ։

- Ինչպե՞ս առաջացավ ընկույզ վաճառելու գաղափարը։

- Մամայի հեռախոսով տեսա, թե ինչպես են փոքր երեխաները խաղալիքներ վաճառում, որ զինվորին ուղարկեն, ես էլ որոշեցի ընկույզ վաճառել։

- Ծնողներդ ինչպես արձագանքեցին, հե՞շտ համաձայնեցին։

- Այո։ Ես գնացի մենակ նստեցի մեր մոտի «Ալեքս» խանութի մոտ եւ սկսեցի պոպոք վաճառել։

- Իսկ ինչո՞ւ հենց ընկույզ որոշեցիր վաճառել։

- Դե գյուղից էին ուղարկել մի պարկ ու ես որոշեցի, որ դա վաճառեմ, գումարը ուղարկեմ մեր զինվորներին։

- Ընկույզ վաճառելով քեզ փաստորեն հաջողվել է ավելի քան 4 մլն դրամ հավաքել եւ փոխանցել «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամին։ Գործը ձեռնարկելիս ինչքան գումարի ակնկալիք ունեիր։ Գո՞հ ես ստացված արդյունքից։

- 4 միլիոն չէ, 4 միլիոն 300 հազար դրամ։ Էդքան էլ գոհ չեմ, ես ավելի շատ էի ուզում աշխատել։

- Նեղվե՞լ ես, որ քո սպասածից քիչ է ստացվել։

- Չէ, չեմ նեղվել, հիմա էլ ես ու մաման կարտոնից տուն ու տանկ ենք սարքում, որ վաճառեմ։

- Պատերազմի որերորդ օրը սկսեցիր ընկույզ վաճառել, ու քանի՞ օր զբաղվեցիր դրանով։

- Հոկտեմբերի 9-նն էր սկսեցի ու վաճառում էի մինչեւ նոյեմբերի 9-ը։

- Ընկերներդ, դասընկերներդ ինչպես էին արձագանքում քո այդ նախաձեռնությանը։ 

- Ուրախանում էին։ Մի օր Հայկոն, Սարգիսն ու Էրիկը օգնության եկան, բայց իրենք կանգնել էին մոտսմ, ես էլ վաճառում էի։

- Իրե՞նք էլ են քո տարիքի։

- Իրենք մեծ են։ Հայկոն 12 տարեկան է, Սարգիսը 10, Էրիկն էլ 8։

- Վահե, կհիշե՞ս, ամենամեծ գումարը, որ մարդիկ վճարել են մեկ ընկույզի դիմաց, որքա՞ն է եղել։

- Հիշում եմ, որ ամենասկզբից մաման գումար տվեց, հետո տատին, բայց երբ արդեն տարա դրսում վաճառելու, մի մարդ 250 հազար դրամ տվեց ու մեկ հատիկ ընկույզ առավ, ու էդպես էլի։ Հետո այդ մարդը եկավ ու էլի գնեց, տվեց 100 դոլար։

- Երբ բավական մեծ գումար էիր հավաքում, երբեւէ ցանկություն չէ՞ր առաջանում գնալ դրանով լիքը քաղցրավենիք առնել, շատ խաղալիքներ։

- Ո՛չ, ո՛չ, ո՛չ։ Այդ փողը զինվորներինն է։ Ոչ մի բան չէի ուզում ծախսել։

- Այսօր քեզ ընդունել էր Արմավիրի քաղաքապետը։ Ինչպե՞ս անցավ այդ հանդիպումը, ինչի՞ մասին զրուցեցիք, եթե գաղտնիք չէ։

- Ընկույզ վաճառելուց խոսեցինք։ Խոսեցինք, թե ինչքան փող եմ աշխատել։ Պարոն քաղաքապետը հարցնում էր՝ ինչքան փող եմ փոստով ուղարկել։ Ես էլ ասեցի, որ 4 միլիոն 300 եմ դեռ աշխատել, ուղարկել, բայց էլի եմ աշխատում։ Պարոն քաղաքապետը ինձ շնորհակալագիր նվիրեց ու գիրք։

- Ինչ գիրք է, հասցրե՞լ ես նայել արդեն։

- Այո։ Աշխալի հլաշալիքնելը (Աշխարհի հրաշալիքները -խմբ․)։

- Հայաստանին չհաջողվեց այս պատերազմում հաղթել։ Ինչպե՞ս ընդունեցիր այդ լուրը։

- Նեղվել էի։

- Դեռ նեղվա՞ծ ես։

- Հա, շատ։ Հայրենիք չեն պարտվում։

- Ի՞նչ ես կարծում, ինչո՞ւ այդպես եղավ։

- Չգիտեմ։

- Քո կարծիքով ի՞նչ պետք է արվի, որ Հայաստանն ավելի ուժեղ լինի։

- Պետք է շատ պոպոք վաճառեինք։ Բոլոր երեխաները պետք է վաճառեին, շատ փողեր պետք է աշխատեին։ Ամեն ինչ պետք էր վաճառել։ Հարուստները մի քիչ շատ փող տային։

- Ըստ քեզ՝ ուժեղ պետություն ունենալու համար պե՞տք է լավ սովորել, բարձրակարգ մասնագետ դառնալ։

- Այո։ Մեզ մոտ ընտիր են։

- Ի՞նչ մասնագետ ես ուզում դառնալ դու։

- Դիպուկահար եմ ուզում դառնալ։ Ես դա որոշեցի այն ժամանակ, երբ պատերզմը սկսվեց։ Ես ֆիլմ էի դիտում այդ օրերին ու որոշեցի դառնալ։

- Լավ, իսկ դասերից բացի ինչո՞վ ես զբաղվում, ի՞նչ հետաքրքրոթյուններ ունես։

- Դպրոց եմ գնում, սպորտով եմ զբաղվում, զբաղվում եմ մաթեմատիակայով, դասերով, քարտեզով․․․

- Չե՞ս խաղում։

- Մի փոքր խաղում եմ։ Հետո դասերս եմ անում, հետո գնում եմ ձյուդոյի։

- Ասացիր, որ նոր ծրագրեր ունես զինվորներին աջակցությունը շարունակելու համար։ Հե՞շտ է ստացվում այն կյանքի կոչել։ Ինչքան ժամանակ է սկսել ես։ Պատրաստածդ թղթյա իրերն ի՞նչ գնով ես վաճառում։

- Շատ հեշտ է ստացվում այս գործը, մաման էլ է մի քիչ օգնում։ 1000 դրամով եմ վաճառում։ Ինտերնետում հայտարարություն ենք դրել, պատվիրում են։ Եթե ծանոթ մարդիկ են ուզում մոտիկ տեղերից, ես տանում ,տալիս եմ, եթե հեռու՝ իրենք են գալիս վերցնում։ Մաման ասում էր 500 դրամով վաճառենք, բայց ես չեմ ուզում։ 2 հատ տուն տվեցի երեկ, ինձ 5000 դրամ տվեցին։ Տեսնենք ոնց կստացվի։

^{Վահեի նոր աշխատանքը}

- Ի՞նչ ես մտածում այս նոր ծրագրով ինչքան կկարողնաս աշխատել։

-Երեւի 4 միլիոն 300 դրամից ավելի էլի։

- Բայց պատերազմը կարծես թե ավարտվել է, չե՞ս ուզում գոնե մի փոքր ժամանակ հանգստանաս, քո ընկերների հետ խաղալով զբաղվես, հետո էլի զինվորներին օգնես։

- Չէ։ Մաման կարդում էր, որ մի զինվորի պետք է բուժել, ես որոշեցի, որ էլի աշխատեմ ու փողերս տամ իրեն։

- Քույր եղբայր ունես։ Քեզ օգնում են այս գործում։

- Մենակ քույրիկ ունեմ, ինքը փոքր է, 1 տարեկան, չի կարող օգնել, ես եմ իրեն խնամում։

ՀԳ․ Վահեի հետ հարցազրույցից հետո նրա մայրը՝ Սիլվա Հովհաննիսյանը, պատմեց, որ երեխան շատ պատասխանատու կերպով է մոտեցել իր աշխատանքին, ու շատ է նեղվել, երբ մարդկանց առաջարկել է ընկույզ գնել ու հանկարծ ինչ-որ մեկը մերժել է։ Սիլվա Հովհաննիսյանը պատմեց, որ մի անգամ երեխային է մոտեցել մի գնորդ, առաջարկել, որ հաշվի դույլի մեջ եղած ընկույզները եւ ինքը դրանց դիմաց կվճարի ու կվերցնի։ Վահեն հաշվել է 46 հատ ընկույզ, սակայն գնորդը լսելով, որ յուրաքանչյուր հատիկի ընկույզի համար 1000 դրամ է տալու, փորձել է սակարկել։ Բայց 6-ամյա երեխան անգամ մոր հորդորով չի համաձայնել նվազեցնել վաճառվող ընկույզի գինը՝ զինվորի բաժինը որեւէ չափով չպակասեցնելու համար։