Ապրել հանուն հերոսների. կոչ Գյումրու դրամատիկական թատրոնից

2020-ի սեպտեմբերն էր, ու Գյումրու դրամատիկականը պատրաստվում էր 155-րդ թատերաշրջանի բացմանը: Թատերական օրվա պտտվող անիվը, սակայն, կանգ առավ. երկրում պատերազմ էր, մարդկանց մտքում ու հոգում՝ քաոս:

Դրամատիկականից ռազմաճակատ մեկնեցին և՛ դերասաններ, և՛ վարչական մասի աշխատակիցներ: Դադարը քարի պես ծանրացավ, բայց երկար չտևեց: Աճեմյանցիներն իրենց մեջ ուժ գտան, թատրոնը նորից շնչեց:

Բայց եթե համավարակն անցնցում հաղթահարել հաջողվեց, պատերազմը՝ ոչ: Յուրաքանչյուրը, իր սրտում վիշտը պահած, կորցրած հարազատին ամեն լուսաբացի հետ իր հուշերում վերակենդանացնելով՝ Գյումրու դրամատիկականի դերասաններն ու աշխատակազմը սկսեցին կյանքին ընդառաջ քայլել:

Հստակ համոզվածությամբ և վստահ մեկ կոչով՝ երբեք չընկճվել, չհուսահատվել, իրավունք էլ չկա: Լինել ավելի ամուր, առավել միասնական, ուժեղ ու ապրելու ցանկությամբ լցված: Պարտավորություն է սա, հանուն այն նահատակների, որոնք անմահացան մեր այսօրվա և վաղվա մեր խաղաղ օրերի համար:

Սեփական ձեռքերով 2000-ից ավելի գլխարկ կարեցին աճեմյանցիներն ու Արցախի մշակույթի նախարարության աջակցությամբ ուղարկեցին զինվորներին, պատերազմի թեժ օրերին 155-րդ թատերաշրջանը բացվեց Վարդան Պետրոսյանի «Վերելք» ներկայացմամբ, որի ողջ հասույթը փոխանցվեց «Զինծառայողների ապահովագրության հիմնադրամին»:

«Գումարային տեսքով Գյումրու դրամատիկականը 2 մլն 400.000 դրամ է փոխանցել «Զինծառայողների ապահովագրության հիմնադրամին», «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամին՝ 650.000 դրամ, գլխարկները չհաշված: Դրանք հիմա էլ ենք կարում, քանի որ կա պահանջը»,- «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրուցում ասաց թատրոնի տնօրեն Լյուդվիգ Հարությունյանը:

Պատերազմի օրերին հիմնականում մանկական ներկայացումներ են խաղացվել, այս հունվարին Ամանորի հեքիաթ են նվիրել փոքրիկներին, որոնց թվում շատ արցախցի երեխաներ են նաև եղել: Փետրվարին ևս դրամատիկականի դահլիճը փոքրիկներինն է: Կրկին մանկական ներկայացումներն են բեմում:

«Մենք Ամանորին «Իմ քայլը» հիմնադրամի հետ մեկտեղ անվճար ներկայացումներ խաղացինք Արցախից եկած երեխաների համար և ընթացքում էլ համագործակցում ենք տարբեր կազմակերպությունների հետ, որոնք աշխատում են այդ ընտանիքների հետ, որովհետև մենք միշտ պետք է նրանց կողքին լինենք ու օգնենք ինչով հնարավոր է»,- ասաց Լյուդվիգ Հարությունյանը:

Չնայած 2020-ը բարդ ու դժվարին տարի էր, սակայն թատրոնը կարողացել է հանդիսատեսին հուսախաբ չանելու քայլեր ձեռնարկել:

Համավարակի օրերին ծնվել է «Քո հեքիաթը» նախագիծը: Գյումրու թատրոնի աջակցության հիմնադրամը մասնակցել է ԿԳՄՍՆ-ի հայտարարած դրամաշնորհային ծրագրին: Երաժշտական-թատերական նախագծի շրջանակներում նախարարության աջակցությամբ նկարահանվել է 20 մանկական երաժշտական-ներկայացում: Շեշտը հատկապես ազգային հեքիաթների վրա է դրվել: Օնլայն հարթակում երեխաները կարողացել են լսել Թումանյան, Խնկոյան, Մխիթար Գոշ, Այգեկցի, ինչպես նաև ժամանակակից հեղինակների ստեղծագործություններ։

Դրանից հետո ստեղծվել է մի քանի ներկայացում, մեկն էլ հենց թատրոնի տնօրենն է բեմադրել: Մարտի 7-ին Դրամատիկականում պրեմիերա է լինելու. Լյուդվիգ Հարությունյանը հանդիսատեսի դատին կհանձնի գյումրեցի երիտասարդ դրամատուրգ Բաբկեն Զաքարյանի պիեսի հիման վրա բեմադրված «Քեյս» ներկայացումը:

«Շատ հետաքրքիր թեմա է ընտրված, կարծում եմ՝ հանդիսատեսն այն կսիրի և կընկալի: Թեմաները, որոնց մասին խոսում ենք, այսօրեական են: Ես մի բան հաստատ գիտեմ. հանդիսատեսը միշտ գալու է թատրոն՝ անկախ հանգամանքներից: 88-ի աղետից մեկ տարի անց այս թատրոնում ներկայացում է խաղացվել, ու դահլիճը լեփ-լեցուն է եղել: 2021-ին ՀՀ ժողովրդական արտիստ Նիկոլայ Ծատուրյանը պատրաստվում է նոր ներկայացում սկսել, ես շարունակելու եմ ռեժիսորներ հրավիրել, և հույս ունենք, որ 2 նոր բեմադրություն նրանք կներկայացնեն գյումրեցի հանդիսատեսին»,- ասաց Հարությունյանը:

«Քեյս» ներկայացմամբ Գյումրու թատրոնն արդեն կանցնի բնականոն աշխատանքի, դռները բաց կլիեն նաև երեկոյան հանդիսատեսի առաջ: Տնօրենը հույս ունի, որ նախկինի նման հաջողելու են մեկ ամսում 15-ից 18 ներկայացում խաղալ: Սա նաև անհրաժեշտություն է, քանի որ թատրոնն ինքնուրույն նաև պետք է կարողանա իր ծախսերը հոգալ: 2020-ին ԿԳՄՍՆ-ն դրամատիկականին ո՛չ մենակ է թողել, ո՛չ խնդիրներ առաջացրել, աշխատավարձերը վճարել է, թատրոնն էլ կարողացել է ոչ մի աշխատակցի չկրճատել:

«2021-ին պետք է կարողանանք մեր ուժերով հաղթահարել դժվարությունները, քանի որ պետությունն ավելի կարևոր խնդիրներ ունի լուծելու: Անկախ հանգամանքից. մշակույթը միշտ է կարևոր»,- ընդգծում է Հարությունյանը:

Ավելին՝ ներքին հարդարման աշխատանքներ են սկսել, նաև Մհեր Մկրտչյան փոքր բեմն է վերանորոգվում, ձևափոխվում: Մուտքից սկսած՝ մինչև զարդասենյակ. առաքելությամբ երիտասարդական բեմը նաև տեսքով պետք է լինի երիտասարդական: Շիրակի մարզի 31.000 աշակերտ դպրոցական ցերեկային և երեկոյան աբոնեմենտ ունի, որով ներկայացումներ Է դիտում: Այս տարի արդեն ավելացել է ուսանողական աբոնեմենտը:

2021-ին նույնպես խաղացանկում շեշտադրում ենք հայ հեղինակի ներկայությունը: Թատրոնը մշտապես մեծ ուշադրություն է դարձրել պատանի հանդիսատեսին: 10 տարի շարունակ թատերախումբն աշխատում է դպրոցների հետ, և ուսումնասիրում ենք, թե ինչ ծրագրեր են անցնում: Եթե ուսումնասիրում են հայ հեղինակի, պետք է նրա ստեղծագործությունները բեմում տեսնեն նաև: Այս առումով դրամատիկականը ճկուն խաղացանկ ունի:

2021-ին կարևոր է համարվում նաև երկու անլուծելի խնդրի լուծման ճանապարհի որոնումը. թատրոնի հսկա պատուհանները վթարային են, մեծ վտանգ են ներկայացնում և անհապաղ փոխելու կարիք կա: Եվ երկրորդ, թատրոնի ճեմասրահում 2016 թվականից անորոշ ճակատագրով կանգնած  է հայ նշանավոր գեղանկարիչ Հակոբ Հակոբյանի «Սարերում» որմնանկարը: Որմնանկարը թատրոն բերելու որոշումը եղել է ՀՀ կառավարությանը: Այն այստեղ է տեղափոխվել նախկին «Ստրոմմաշինա», ներկայիս «Քարհատմեքենա» գործարանի կիսաքանդ ճաշարանի պատից: Որմնանկարի պահպանության առումով երկու լուրջ խնդիր կա թատրոնում: Նախ, անհնար է միատոն կայուն ջերմաստիճան ապահովել, քանի որ հսկա որմնանկարը դրված է ճեմասրահում: Երկրորդ խնդիրն անվտանգությունն է: Հատկապես ներկայացումների օրերին մեծ լարվածություն է առաջանում թատրոնի աշխատակիցների մոտ, քանի որ ամեն վայրկյան պետք է որմնանկարի մոտ հսկողություն իրականացվի, որպեսզի այն չվնասվի:

Լյուդվիգ Հարությունյանը հույս ունի, որ տարվա ընթացքում դերասաններին բնակարաններով ապահովելու ծրագիրը կշարունակվի, նաև 2020-ի համար նախատեսված արտերկրի հյուրախաղերը կկարողանան կազմակերպել: Կարևորն այս պահին բոլորը կրկին աշխատանքային ընթացքի մեջ են: Հիասթափված չեն, կոտրված չեն, հույսով, հավատով են լցված. խաղաղ ենք ապրելու:

Իսկ վերջում՝ շնորհակալություն աճեմյանցիներին: Տնօրենը և՛ հուզված է, և՛ հպարտ:

«Շնորհակալություն այս մեծ կոլեկտիվին, որովհետև և՛ համավարակի, և՛ պատերազմի ընթացքում ամբողջ խումբը մեկ անգամ ևս ապացուցեց, որ սկզբունքային ու նվիրված է, յուրաքանչյուրը, ունենալով իր անձնական ցավն ու վիշտը, շարունակել է աշխատել, լինել զինվորի կողքին: Սա ավելի է ոգևորում որպես պատասխանատուի մնալ ու աշխատել նրանց կողքին»,- զրույցը եզրափակեց դրամատիկականի տնօրենը: