Պահանջվում է 50 հազար գիտակից քաղաքացի

Ապրիլի 9-ին մենք արթնացանք նոր՝ խորհրդարանական Հայաստանում: Նոր համակարգին անցնելու վերջին շտրիխը Արմեն Սարգսյանի երդմնակալության արարողությունն էր: Նոր նախագահը երդվեց ձեռքը դրած Աստվածաշնչի և Սահմանադրության վրա: Այն նույն Սահմանադրության, որի 124-րդ հոդվածի երկրորդ կետը ենթադրում է, որ ՀՀ նախագահի թեկնածուն պետք է վերջին վեց տարում միայն Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի հանդիսանա: Հենց այս կետն էր Արմեն Սարգսյանի պարագայում խնդրահարույց: Երդմնակալությունից հետո Արմեն Սարգսյանն առաջին ելույթն ունեցավ նախագահի կարգավիճակում: Նա խոսեց կոռուպցիայի, սոցիալական անարդարության, անտարբերության և անպատասխանատվության դեմ միասնական պայքար մղելու անհրաժեշտության մասին: Խնդիրն այն է, որ վերոնշյալ արատավոր երևույթների դեմ պայքարելու բոլոր լծակներն արդեն գտնվում են ոչ թե նախագահի, այլ վարչապետի տրամադրության տակ:

Վարչապետի հարցը որոշված էր կարծես դեռ սահմանադրական փոփոխությունների նախաձեռնության սկզբում: Չնայած նրան, որ Սերժ Սարգսյանը դեռևս 2014 թ. հայտարարեց, որ չի հավակնի վարչապետի պաշտոնին՝ հասարակության շրջանում մտավախություն կար, որ նա, այնուամենայնիվ, առաջադրվելու է: Այդ մտավախությունը որոշակի նահանջ ունեցավ 2016 թ. Կարեն Կարապետյանի՝ վարչապետ նշանակվելուց և խորհրդարանական ընտրություններին նրա՝ ՀՀԿ քարոզարշավը առաջնորդելուց հետո:

Սակայն, ապրիլի մոտենալու հետ ակտիվացավ Սերժ Սարգսյանի անփոխարինելիության թեզը, որը ամեն կերպ առաջ էին տանում ՀՀԿ-ական տարբեր գործիչներ: Վերջին կասկածները ցրվեցին Սերժ Սարգսյանի tert.am-ին տված հարցազրույցից հետ, որում նա չբացառեց վարչապետ դառնալը:

Խոսակցություններին վերջակետ դրվեց ապրիլի 9-ին. ՀՀ Վարչապետի պաշտոնակատարի կարգավիճակում գտնվող Կարեն Կարապետյանը հայտարարեց, որ Սերժ Սարգսյանի հետ ապրիլի 7-ին կայացած հանդիպման ընթացքում որոշվել է որպես առաջին դեմք ներկայացնել Սերժ Սարգսյանի թեկնածությունը:

Այս առումով մեր ռազմավարական դաշնակցի անդրադարձը Սերժ Սարգսյանի անձին ստանում է արդեն քարոզչական բնույթ: Ռուսաստանի ներկայացուցիչները երկու օրում երկու անգամ անդրադարձել են Սերժ Սարգսյանի անձնական ներդրումներ՝ երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման գործում:

Ս. թ. ապրիլի 7-ին ՀՀ-ում Ռուսաստանի արդեն նախկին դեսպան Վոլինկինը նշել է, որ հայ-ռուսական բարեկամական հարաբերությունների ամրապնդման հարցում մեծ դեր ունի Սարգսյանի և Պուտինի անձնական ներդրումը:

Հաջորդ օրը ՌԴ արտգործախարար Սերգեյ Լավրովը հայկական հեռուստաալիքներին տված հարցազրույցում ևս խոսել է ռազմավարական և դաշնակցական հարաբերությունների և դրանցում Սարգսյան-Պուտին բարեկամական հարաբերությունների ներդրման մասին: Դրանով, կարծես, փորձ է արվում հավելյալ ամրապնդել Սարգսյանի դիրքերը՝ որպես ռուսական «դոբրո» ունեցող վարչապետի թեկնածու:

Ապրիլի 8-ին Հանրային ՀԸ ցուցադրած՝ Սերժ Սարգսյանի մասին պատմող «Մտքով՝ տուն» փաստագրական ֆիլմը ևս ուղղված էր անփոխարինելիության թեզի ամրապնդմանը:

Տրամագծորեն հակառակ կարծիքն է տիրում ընդդիմադիր դաշտի տարբեր կենտրոններում: Նախ, հարկ է նշել, որ կենտրոններ ասվածը ի սկզբանե շատ պայմանական է եղել, քանի որ քաղաքացու համար միևնույն է, թե որ ուժն է տանում Սերժ Սարգսյանի և ՀՀԿ-ի դեմ պայքարը: Գլխավորը նպատակն ու միջոցներն են: Նպատակը միավորում է բոլորին, միջոցները որոշակի տարակարծությունների առիթ են հանդիսանում: #ԻմՔայլը և #ՄերժիրՍերժին նախաձեռնությունները, ինչպես նաև Հանուն Հայաստան Պետության ճակատը կարծես համաձայնության են եկել խաղաղ պայքարի մարտավարության շուրջ: «Երկիր Ծիրանի» կուսակցության նախագահ Զարուհի Փոստանջյանը չէր բացառել, որ ինչ-որ պահի կմիանա ընդհանուր պայքարին: Չի բացառվում, որ դա տեղի ունենա ապրիլի 13-ից 17-ը ընկած ժամանակահատվածում, քանի որ այդ ընթացքում միաժամանակ երեք ուժեր՝ #ԻմՔայլը նախաձեռնությունը, «Երկիր Ծիրանի»-ն և Հանուն Հայաստան Պետության ճակատը հանրահավաք իրականացնելու հայտ են ներկայացրել:

Խաղաղ պայքարը, ըստ #ԻմՔայլը նախաձեռնության, մերժում է բռնությունը ոչ միայն որպես գործողություն, այլև որպես հակագործողություն: Անշուշտ, շատ բարդ է բացառել բռնությունը որպես հակագործողություն, հաշվի առնելով հնարավոր սադրանքները, սակայն, եթե դա հաջողվի՝ կստացվի ապահովել ակցիաների անձեռնմխելիությունը: Ստեղծվում է փոքր-ինչ պարադոքսալ իրավիճակ, երբ հաջող ընդվզման համար անհրաժեշտ է հնազանդ լինել խաղաղ անհնազանդության սկզբունքին:

Ինչ վերաբերվում է ակցիաների հնարավոր ելքերին, ապա դրանք կախված են քաղաքացիների թվից: #ԻմՔայլը նախաձեռնության խոսքով տարբեր սցենարներ կան՝ կախված մարդկանց քանակից: Հիմնական սցենարով նախատեսվում է շրջափակել Ազգային Ժողովի շենքը և թույլ չտալ պատգամավորներին մտնել շենք ու քվեարկել Սերժ Սարգսյանի վարչապետության օգտին: Այդ ակցիայի համար, ըստ նախաձեռնության հաշվարկների, անհրաժեշտ է շուրջ 50 հազար մարդ: Տվյալ պահին այդ թիվն անիրական է թվում: Այդ քանակի մարդկանց ներկայությունը ապահովելու համար կայծ է անհրաժեշտ, որը պետք է տրվի ապրիլի 13-ից 16-ը, որպեսզի 17-ից սկսած հնարավոր լինի կոնսոլիդացված ուժերով պայքար մղել:

#ԻմՔայլը նախաձեռնության հաշվարկների համաձայն Սերժ Սարգսյանի վարչապետացումը կանխելու համար անհրաժեշտ է ընդամենը 50 հազար գիտակից քաղաքացի, որոնք չեն տրվի սադրանքների: Խնդիրը բարդ է, բայց գրագետ իրազեկման և կազմակերպման պարագայում՝ ոչ անհնարին: