Կարեն Կարապետյանի անհասկանալի արկածախնդրությունը. խմբագրական

Սերժ Սարգսյանի հրաժարականից հետո սպասվող եւ չափազանց տրամաբանական ընթացքը անսպասելիորեն խաթարվեց: Քաղաքագիտական բոլոր կանոններով դրանից հետո պետք է սկսեր իշխանության փոխանցման գործընթաց, որի սահուն եւ հնարավորինս արագ իրականացումը բխում է թե՛ երկրի եւ թե՛ կողմերի շահերից: Սա ուղղակի ակնհայտ է: Բայց շատ շատերի համար այս գործընթացն անակնկալ կանգ է առել, որի իմաստը այնքան էլ հասկանալի չէ: Ու անջրպետը ՀՀԿ փոխնախագահ Կարեն Կարապետյանն է:

Սերժ Սարգսյանի հրաժարականի բովանդակությունը չափազանց հստակ էր՝ դա անձի հրաժարական չէր միայն, այլ նրա ղեկավարած կուսակցության հեռացում: Խնդիրն այն է, որ ՀՀԿ-ն դասական առումով կուսակցություն չէ արդեն շատ վաղուց: Դա միակենտրոն, անձի շուրջ հավաքված, հստակ գաղափարախոսություն ու սկզբունքներ չունեցող կարիերիստների նոմենկլատուրային կուսակցություն է, որի գոյության միակ իմաստը միանձնյա իշխանություն ունենալն է եւ անընդհատ վերարտադրվելը: Ու եթե այդ «կուսակցության» առաջնորդը բառիս բուն իմաստով ժողովրդի ճնշման տակ հրաժարական է տալիս երկրի ղեկավարի պաշտոնից եւ հայտարարում, որ ինքը սխալվել է, ապա դրանից ուղղակիորեն հետեւում է, որ իր ղեկավարած նոմենկլատուրային կուսակցությունը հեռանում է քաղաքականությունից: Այդ կուսակցությունը պարտվել է:

Բայց, ինչպես տեսանք, ՀՀԿ-ի փոխնախագահ Կարեն Կարապետյանը չընդունեց այդ իրողությունը եւ այդ կուսակցության վերնախավի մի քանի ներկայացուցիչների հետ այնպիսի պահվածք ընդունեց, որը ավելի շուտ կարելի է բնորոշել որպես արկածախնդրություն: Ակնհայտորեն չունենալով ուժայինների անվերապահ աջակցությունը, եւ առավել եւս չունենալով հանրության լայն շերտերի համակրանքը, Կարեն Կարապետյանը կառչել է պաշտոնից եւ անհասկանալի շարժումներ է անում: Նա հանդիպում է դեսպաններին եւ հայտարարում, թե ժողովրդի թեկնածուին պատրաստվում են ընտրել Հանրապետության հրապարակում, փորձում համոզել, որ դրանով կխախտվի Սահմանադրությունը: Այնինչ հստակ ասվել է, որ հրապարակում ընտրվելու է ոչ թե վարչապետ, այլ վարչապետի թեկնածու, եւ այդ թեկնածուին ընտրելու է ՀՀ Ազգային ժողովը, ինչը 100 տոկոսով համապատասխանում է Սահմանադրության ոգուն ու տառին: Կարեն Կարապետյանը նաեւ այնպիսի հայտարարություններ է վերագրում դեսպաններին, որոնք չեն հնչել: Նրա թիմի վերահսկողության տակ գտնվող կեղծ օգտատերերի միջոցով անդադար ապատեղեկատվություն է տարածվում սոցիալական ցանցերում եւ այլն:

Թե ինչի է ուզում հասնել Կարապետյանը, ճիշտն ասած, այնքան էլ հասկանալի չէ: Եթե նա առաջնորդվում է երկրի շահերով, ապա ակնհայտ է, որ իր գործողություններով նա միայն վնաս է հասցնում, եւ դա նույնիսկ ապացուցման կարիք չունի:   

Գուցե Կարեն Կարապետյանը իր գործողություններում առաջնորդվում է զուտ անձնական, ասենք՝ բիզնես շահերով: Նա վտանգ է զգում եւ փորձում է պահպանել իր բիզնեսները: Բայց շարժումը արդեն ցույց է տվել, որ իրոք վենդետաների չի գնալու եւ նույնիսկ ցուցարարներին ոտքով խփող Սամվել Ալեքսանյանին (Լֆիկ Սամոյին) պատկանող սուպերմարկետների ուղղությամբ այս օրերին պարսատիկ անգամ չի օգտագործվել ու հաստատ չի օգտագործվելու:

Գուցե խնդիրը փառասիրությունն է: Այսինքն, պաշտոնյա լինելու մոլո՞ւցք ունի  Կարեն Կարապետյանը: Բայց մենք ականատեսն ենք եղել, թե ինչպես է նա առանց պրոբլեմի ու ժպիտով անսպասելի հրաժարական տալիս Երեւանի քաղաքապետի պաշտոնից ու հեռանում: Կամ եթե նրա կյանքի նպատակը երկրի առաջին դեմք լինելն էր, ապա նա ուներ նման հնարավորություն: Նա կարող էր անցած մեկ տարին աշխատել այդ ուղղությամբ եւ ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որ ապրիլի 14-ին Ծաղկաձորում ՀՀԿ-ն իրեն ընտրեր որպես վարչապետի թեկնածու եւ ոչ թե Սերժ Սարգսյանին:  Մանավանդ որ համեմատության մեջ իր թեկնածությունը այդ ժամանակ զգալիորեն ավելի փոքր դիմադրության կհանդիպեր հանրության շրջանում, քան Սերժ Սարգսյանինը:

Եվ այս բոլոր տեսանկյուններից Կարեն Կարապետյանի եւ նրա կողմնակիցների այսպիսի պահվածքի իմաստը գոնե այս պահին դեռ չի հասկացվում: Չի կարելի, իհարկե, բացառել, որ իշխանության մնալու այսպիսի նպատակադրվածությունը պայմանավորված լինի նրա մտերիմ ընկերոջ՝ ռուսաստանաբնակ հայ գործարար Սամվել Կարապետյանի ինչ-որ բիզնես շահերով: Այն հայտարարված ներդրումները եւ գործունեությունը, որը այս ընթացքում վարում էր Սամվել Կարապետյանը Հայաստանում, ինչ- որ լրացուցիչ պաշտպանության կարիք չեն զգում: Ասենք, «Դալմա մոլը», «Ռիոն», կամ ասենք «Հայաստանի էլեկտրական ցանցերը», որոնք պատկանում են Սամվել Կարապետյանին, ոչ տեսականորեն եւ առավել եւս՝ ոչ էլ գործնականում չեն կարող վտանգվել իշխանության փոփոխության դեպքում: Գուցե Սամվել Կարապետյանը Կարեն Կարապետյանի հետ մի շատ մեծ, բայց ոչ լեգալ ծրագիր են իրականացնում Հայաստանում, որը նոր իշխանությունները կարող են տապալել օբյեկտիվ պատճառներով: Գուցե: Դա կարող է պարզվել հետագայում: Բայց եթե այսպիսի պատճառ էլ չկա, ապա մնում է ենթադրություններ անել, որոնք «դավադրությունների տեսության» շրջանակներից են:

Ասենք, Կարեն Կարապետյանի միակ նպատակը Սերժ Սարգսյանի իշխանությունից հետո լիակատար ավերակներ թողնելն է:  Նման ենթադրություն անելը նույնիսկ չի ստացվում, սակայն այն, ինչ անում է հիմա Կարեն Կարապետյանը, ակամայից կարող է հանգեցնել դրան: Ներքին անորոշությունների ձգձգումը առաջին հերթին սպառնում են Արցախին: Երկրորդը՝ չի կարելի  բացառել, որ որոշ արտաքին ուժեր փորձեն ուղղակի կամ անուղղակի ազդել ներքաղաքական զարգացումների վրա, ինչից մինչ այս պահը հնարավոր է եղել խուսափել: Երրորդ՝ երկարատեւ անորոշությունը կարող է նաեւ փլուզել մեր ֆինանսական համակարգը եւ այլն, եւ այսպես շարունակ: Մի խոսքով, Կարեն Կարապետյանի եւ ՀՀԿ-ի նրա փոքրաթիվ կողմնակիցների վերջին օրերի գործողությունները խիստ վտանգավոր են դառնում Հայաստանի համար: