Մտահոգվելու պատճառ ունեն ե՛ւ իշխանությունը, ե՛ւ ընդդիմությունը

«GALLUP international Association» կազմակերպության իրականացրած հարցումների համաձայն՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին վստահում է հասարակության մոտ 85 տոկոսը, իսկ իշխանություններին՝ 57,5 տոկոսը: Ըստ նույն հարցումների, եթե ընտրությունները տեղի ունենային հիմա, «Իմ քայլի» օգտին կքվեարկեր ընտրողների 61,3 տոկոսը, ԲՀԿ-ի օգտին՝ 14,2-ը, «Լուսավոր Հայաստանի» օգտին՝ 3,9-ը, ՀՅԴ-ի օգտին՝ 2,5-ը, ՀՀԿ-ի օգտին՝ 1,5-ը:

Հայաստանի նման երկրներում սոցիոլոգիական հարցումների նկատմամբ վստահությունն, իհարկե, առանձնապես մեծ չէ, բայց, ամեն դեպքում, այս արդյունքները որոշակի եզրակացությունների հիմքեր տալիս են, ընդ որում՝ մտահոգվելու պատճառ ունեն ե՛ւ իշխանությունը, ե՛ւ ընդդիմությունը: Իշխանությունների համար, օրինակ, մտահոգիչ պիտի լինի վարչապետ Փաշինյանի եւ ընդհանրապես իշխանությունների նկատմամբ հանրային վստահության մակարդակների միջեւ առկա ճեղքվածքը: Փաստորեն հանրության 27,5 տոկոսը (սա շատ մեծ թիվ է) վարչապետին վստահում է, բայց նրա ղեկավարած իշխանական համակարգին չի վստահում: Ընդ որում՝ Փաշինյանն ինքը ակնհայտորեն գիտակցում է սա, եւ նրա այն արձանագրումը, որ պետական համակարգը դիմադրում է հեղափոխությանը, հենց դրա վկայությունն է: Հետեւաբար՝ նա պիտի համակարգային եւ կադրային փոփոխություններով հասնի նրան, որ իշխանությունների վարկանիշը բարձրանա ու հասնի կամ գոնե մոտենա իր անձնական վարկանիշին: Իսկ ընդդիմությունն իր առջեւ հակառակ նպատակն է դրել՝ հասնել նրան, որ իշխանություններին չվստահող 42,5 տոկոսը չվստահի նաեւ Փաշինյանին, այսինքն՝ նրա անձնական վարկանիշն իջնի գոնե մինչեւ 57,5 տոկոս:

Առայժմ ընդդիմությանը դա չի հաջողվում, ու դա ակնհայտորեն խիստ նյարդայնացնում է նրանց: Եվ իսկապես էլ՝ ձախողումն ակնհայտ է. հսկայական ռեսուրսներ ծախսել՝ լրատվամիջոցներ, «նախաձեռնություններ» ու ֆեյսբուքյան խմբեր պահելու համար, վճարովի ցուցարարներ պահել, մշակույթի գործիչների նամակներ կազմակերպել եւ այլն, եւ ունենալ գործնականում զրոյական արդյունք՝ Փաշինյանի անձնական վարկանիշը շարունակում է մնալ գերբարձր, «Իմ քայլի» վարկանիշն էլ մեկ տարվա ընթացքում նվազել է ընդամենը 8,7 տոկոսով: Բայց ընդդիմությունը մտահոգվելու շատ ավելի լուրջ պատճառ ունի: Մեկ տարվա ընթացքում ՀՀԿ-ի առանց այն էլ խղճուկ վարկանիշը նվազել է ավելի քան 3 անգամ, բավականին նվազել է նաեւ Դաշնակցության վարկանիշը (ակնհայտորեն՝ կապված այդ կուսակցության դիրքորոշման հետ, որը ենթադրում էր «այս իշխանություններին տուն ուղարկել», նրանց դեմ «պարտիզանական պայքար սկսել», սատարել Քոչարյանին եւ այլն), Իսկ Քոչարյանը, եթե անգամ կուսակցություն բացեր, հազիվ թե դրա վարկանիշը գերազանցեր 1 տոկոսը (ապացույց՝ ի պաշտպանություն նրա կազմակերպվող ակցիաների սակավամարդությունը):

Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ մեր հասարակության քաղաքական գիտակցության մակարդակը վերջին մեկուկես տարվա ընթացքում կտրուկ բարձրացել է: Հակառակ դեպքում ահռելի ֆինանսական միջոցները նախկիններին հնարավորություն կտային քարոզչական տեխնոլոգիաներով հօգուտ իրենց փոխել հանրային տրամադրությունները: Իսկ դա տեղի է ունեցել շատ պարզ պատճառով՝ այսօր ամեն ինչ շատ ավելի թափանցիկ է: Նախկինում կատարված հանցագործությունները մեկը մյուսի ետեւից բացահայտվում են, իսկ իշխանություններն անգամ իրենց հասցեին հնչող մեղադրանքներին հակադարձելու կարիքը չունեն՝ պետք է պարզապես փաստերով ցույց տալ, թե ովքեր են այդ մեղադրանքները հնչեցնողները, եւ վերջ: Ի՞նչ արժե, օրինակ, այն մարդու հնչեցրած մեղադրանքը, որն, ըստ հարուցված քրեական գործերի, պետությունից ու ժողովրդից միլիոններ է գողացել, կամ որքանո՞վ կարող են հավաստի լինել իշխանությունների հասցեին հնչող այն մեղադրանքները, որոնք տարածվում են հայտնի չէ ինչ միջոցներով ստեղծված եւ ֆինանսավորվող լրատվամիջոցներով: