«Բարոյականության ճիչերը»՝ կեղծավորության անդունդի հատակից

Իշխանությունների դեմ սանձազերծված քարոզչական պատերազմի նպատակներից մեկն էլ ներքաղաքական բանավեճը ռացիոնալ հարթությունից դուրս մղելն ու կեղծիքների եւ բամբասանքների տիրույթ տեղափոխելն է, որովհետեւ ռացիոնալ հարթությունում իրենց քաղաքական ընդդիմություն հռչակած նախկինները պարզապես ասելիք չունեն։ Տեսեք՝ կապանյան ասուլիսում վարչապետը նոր Հայաստանի մասին հերթական հարյուր փաստերը ներկայացրեց, բայց դա երկրորդ պլան մղվեց, որովհետեւ նախկինների քարոզչամեքենային հաջողվեց երկրորդական-երրորդական հարցերով շեղել հասարակության ուշադրությունը։ Եվ ընդհանրապես՝ չոր փաստերին ինչ-որ վերացական «մարդկային-բարոյական վսեմ արժեքներ» հակադրելը բավականին տարածված հնարք է։ Վարչապետի՝ Հրայր Թովմասյանի նվիրած գրիչին անդրադառնալն ըստ երեւույթին հենց այդ հնարքը բացահայտելու փորձ էր։ Ի վերջո՝ կա կոնկրետ քրեական գործ, ըստ որի՝ Հրայր Թովմասյանը կեղծիքներով է դարձել Սահմանադրական դատարանի նախագահ։ Բայց նա այդ մեղադրանքին անդրադառնում է հուզական դաշտում՝ջանալով ցույց տալ, թե ինչ անվեհեր, բարձր բարոյական ու սկզբունքային մարդ է ինքը, թե ինչպես է իր բաժին հայրենիքի սահմանն անցնում իր կաբինետով, մի խոսքով՝ թե ինչ վեհ բարոյական նկարագրի տեր է։ Փաշինյանն էլ ընդամենը «գրիչի պատմությամբ» փորձեց ցույց տալ, որ այդ մարդու բարոյական նկարագիրն էլ մի բան չէ։

Այո, ներքաղաքական պայքարում կեղծավորությունն ու երեսպաշտությունը հատել են բոլոր թույլատրելի սահմանները, ու դժվար է ասել՝ երբեւէ կհաջողվի՞ մինչեւ վերջ հաղթահարել այս նստվածքը, թե ոչ։ Հայոց բանակի 28-ամյակի առթիվ հնչած տոնական ուղերձներին երեւի շատերն են հետեւել։ Վստահաբար՝ ցանկացած հայ մարդ առանց տատանվելու կստորագրի դրանցից յուրաքանչյուրի տակ։ Կարդում ես ու հիանում՝ ինչ լավ է, որ բոլորն այսքան արժեվորում են հայոց բանակն ու պետությունը, պատրաստ են ամեն ինչ անել զինված ուժերի հետագա հզորացման համար... Ու հանկարծ նկատում ես, որ այդ նույն հայրենասիրական ուղերձների հեղինակներն իրենց կողմից ֆինանսավորվող լրատվամիջոցներում հենց բանակի օրը ամենաայլանդակ կեղծիքներն են տարածում փաստացի պատերազմական վիճակում գտնվող մեր երկրի պոտենցիալ գերագույն գլխավոր հրամանատարի հասցեին։ Այն մարդու հասցեին, ում օրոք իրենց ուղերձներում նշված հերոս զինվորները վերջապես սկսել են նորմալ սնվել, իսկ «80-ականների զենքի» էջը փակվել է։ Եվ դա, կրկնում ենք, անում են այն լրատվամիջոցներով, որոնց ֆինանսավորումը, մեծ հավանականությամբ, իրականացվում է նաեւ տարիներ շարունակ բանակից գողացված միջոցների հաշվին։ Այ սա է լկտիության ու ցինիզմի գագաթնակետը։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ մարդ ինչքան կեղծավոր ու անբարոյական պիտի լինի, որ բանակի տոնը շնորհավորելուց հինգ րոպե անց նույն լրատվամիջոցի նույն էջի վրա բացահայտ կեղծ տեղեկատվություն տարածի, թե բա գիտե՞ք, ըստ որոշ տեղեկությունների՝ ՀՀ վարչապետը հոգեկան խնդիրներ ունի։ Այսքանից հետո ինչպե՞ս հավատալ, որ այդ մարդկանց իսկապես հետաքրքրում է մեր բանակը։ Հետաքրքրելն, իհարկե, հետաքրքրում է, բայց՝ այլ տեսանկյունից։ Սրանց համար բանակը միշտ էլ եղել է կառույց, որի զինվորների սննդի ու հագուստի հաշվին կարելի է ահռելի հարստություն կուտակել, զինվորներին որպես ձրի աշխատուժ օգտագործելով՝ սեփական հազարավոր հեկտարները մշակել, տոն օրերին նրանց ֆոնին լուսանկարվել, դե դիզվառելիքի տենդեր ա-բան ա...

Մի խոսքով՝ այս ամենն իսկապես անբարոյականություն է։ Բայց իշխանությունները ոչ մի դեպքում չպետք է հիբրիդային հեղաշրջման դեմ պայքարը տեղափոխեն «բարոյական հարթություն»։ Դրա դեմ պետք է պայքարել բացառապես իրավական գործիքակազմով։ Ի դեպ՝ցանկացած իշխանության համար հենց դա էլ բարձրագույն բարոյականության լավագույն ապացույցը կլինի։