Դեռևս չմեկնարկած քարոզարշավի հիմնական հարցը

Ապրիլի 5-ին տեղի ունենալիք հանրաքվեի քարոզարշավը, վստահաբար, աննախադեպ է լինելու եւ՛ քարոզչական կեղտոտ տեխնոլոգիաների, եւ՛ ագրեսիվ հռետորաբանության առումով, ու դրա նախանշաններն արդեն երեւում են: Ընդ որում, նախաձեռնողը լինելու է «ընդդիմադիր բեւեռը», եւ անկախ լավատեսական գնահատականներից՝ ակնհայտ է, որ այդ բեւեռը հանրաքվեին մոտենում է ավելի շահեկան դիրքերից: Նախ՝ որովհետեւ հանրաքվեն նախկինների համար համախմբվելու լեգիտիմ առիթ է, ինչից նրանք պարզապես զրկված էին: Բանն այն է, որ խորհրդարանական վերջին ընտրությունների արդյունքների վերաբերյալ բացարձակապես որեւէ կասկած չկար, հետեւաբար՝ մինչեւ հաջորդ ընտրությունները համապետական քվեարկության մասին խոսք անգամ լինել չէր կարող, իսկ ահա հանրաքվեն տալիս է այդ հնարավորությունը: Երկրորդ՝ որեւէ քվեարկության արդյունք մեծապես կախված է քարոզչությունից, իսկ քարոզչամիջոցների 90 տոկոսն այսօր այս կամ այն կերպ սպասարկում է նախկիններին կամ իբր նրանց հետ կապ չունեցող, բայց գործող իշխանությունների դեմ կատաղի պայքար մղողներին:

Ի՞նչ խնդիր է դնելու իր առջեւ ընդդիմադիր բեւեռը: Հասկանալի է՝ նրանք չեն կարող բացահայտորեն հայտարարել, թե իրենց նպատակը իշխանական համակարգում նախկինների «վերջին բաստիոնը» պահպանելն է, հետեւաբար՝ պիտի ձեւացնեն, թե պայքարում են հանուն օրինականության եւ սահմանադրական կարգի, ու դրա համար մարդիկ պիտի «ոչ» ասեն: Բայց նրանց համար դա չափազանց բարդ կլինի, որովհետեւ հազիվ թե որեւէ մեկը կարողանա Ռոբերտ Քոչարյանին կամ Սերժ Սարգսյանին պատկերացնել օրինականության ու սահմանադրական կարգի պահապանների դերում: Այնպես որ՝ «ոչ» ասողների թիվը մեծ չի լինելու, եւ նրանք դա շատ լավ հասկանում են: Դրա համար էլ արդեն այսօրվանից խոսում են «ոչ» ասելու կամ հանրաքվեն բոյկոտելու մասին: Հասկացա՞ք տարբերությունը: Հանրաքվեի ժամանակ ոչ իշխող քաղաքական ուժ է ընտրվելու, ոչ էլ երկրի ղեկավար, ու նման դեպքում ընտրողների ակտիվությունն առանձնապես բարձր չի լինում: Իսկ հանրաքվեից հետո ընդդիմադիր բեւեռը կհայտարարի, թե հանրաքվեին չմասնակցածներն իրականում հետեւել են իրենց կոչին ու բոյկոտել քվեարկությունը, հետեւաբար՝ իրենք հանրության մեջ մեծ աջակցություն ունեն:

Իսկ իշխող քաղաքական ուժն իր առջեւ բոլորովին այլ խնդիր պիտի դնի: Պիտի կարողանա հանրությանը բացատրել, որ սա ընդամենը Սահմանադրական դատարանի խնդիր չէ, սա թավշյա հեղափոխության աջակցության խնդիր է, հետեւաբար՝ հանրաքվեն պիտի ընկալել ճիշտ այնպես, ինչպես կընկալեին, ասենք, խորհրդարանական (հետեւաբար՝ նաեւ պետության առաջին դեմքի) ընտրությունները: Մոտ 650 հազար «այո» ապահովելն իսկապես էլ բավականին բարդ է լինելու՝ հատկապես եթե հաշվի առնենք, թե ինչ ահռելի ֆինանսական միջոցներ են ներդնում նախկինները դա խափանելու համար, բայց խնդիրը, վստահաբար, լուծելի է: Դրա համար էլ, ի դեպ, դեռ քարոզարշավը չսկսված՝ ընդդիմադիր բեւեռը հայտարարում է, թե հանրաքվեի արդյունքները կեղծվելու են (երեւի նրանք ընտրությունների միջոցով հաղթելու այլ տարբերակ պարզապես չեն պատկերացնում):

Մի խոսքով՝ հանրաքվեից առաջ բավականին հետաքրքիր պատկեր է ուրվագծվում: Մեծ հաշվով՝ խնդրի վերաբերյալ հանրության մեծամասնության կարծիքը հայտնի է. նախկին կոռումպացված համակարգի «վերջին բաստիոնը» պիտի  չլինի, եւվերջ: Հարցն այն է, թե արդյո՞ք քաղաքացիները կգնան տեղամասեր՝ քվեարկությամբ հաստատելու իրենց այդ դիրքորոշումը, թե՞ չեն գնա՝ համարելով, որ առանց իրենց անմիջական մասնակցության էլ ամեն ինչ պարզ է, ու հարցը կլուծվի: Այնպես որ, հիմնական քարոզարշավն «այո»-ի ու «ոչ»-ի շուրջ չի լինելու: Լինելու է այլ հարցի շուրջ՝ մարդիկ պիտի հեղափոխությունը պաշտպանեն տանը նստա՞ծ, թե՞ տեղամասերում: