Կոռուպցիոն գործերով մեղադրյալների վերջին հանգրվանը

Սպասելի էր, իհարկե, որ Սերժ Սարգսյանը դատական հենց առաջին նիստը վերածելու է թամաշայի ու հարցն այնպես է ներկայացնելու, թե իբր իր նկատմամբ քաղաքական հետապնդում է իրականացվում, որ իշխանություններն անարգել «Արցախը թողնեն Ադրբեջանի կազմում», բայց որ թամաշան այսքան անտաղանդ կկազմակերպվեր՝ որեւէ մեկը չէր սպասում: Մարդուն կանչել են դատարան, որ պարզեն, թե ո՞նց է եղել, որ գյուղնախարարությանը հանձնարարել է դիզվառելիքը գնել իր ընկերոջ ընկերությունից, ու արդյունքում պետությանը հասցվել է մոտ մեկ միլիոն դոլարի վնաս, իսկ նա եկել ու դատարանի բակում հայտարարում է, թե Արցախը երբեք չի լինելու Ադրբեջանի կազմում: Կարծես թե դատարանում Արցախի ապագա կարգավիճակն էր որոշվում, եւ ոչ թե կոռուպցիոն գործարքի մասնակիցների մեղավորության աստիճանը:

Թե մարդկանց հատկապես որ տեսակի վերջին հանգրվանն է հայրենասիրությունը՝ վաղուց է հայտնի, բայց կոնկրետ այդ օրվա թամաշայի անհեթեթության պատճառներից մեկն էլ, հնարավոր է, պարզ մարդկային խուճապն էր՝ զուգորդված իրավիճակի համարժեք ընկալման անկարողության հետ: Երեւի շատերն են հիշում ռուսական հայտնի «Եղբայրը-2» ֆիլմի դրվագներից մեկը: Ամերիկյան ոստիկանությունը շրջապատում է շենքը, որտեղ պատսպարվել է ռուս գանգստերը, իսկ սա անիմաստ հռհռում է, դիմադրում մինչեւ վերջին փամփուշտն ու գոռում «Ազատություն Անջելա Դեւիսին»... Ավելորդ է ասելը, որ Անջելա Դեւիսը ռուս «հայրենասեր» (իրականում՝ վախկոտ ու հարազատ եղբորը մի քանի անգամ դավաճանած) գանգստերի կատարած հանցանքների հետ մոտավորապես նույնքան կապ ուներ, որքան դիզվառելիքի գործով պետությունից 1 մլն դոլար թռցնելը՝ Արցախի անկախության հետ:

Չնայած՝ եթե փաստաբաններին լավ վճարեն, նրանք երեւի կարող են հիմնավորել, որ դիզվառելիքի գործն ուղղակիորեն կապ ունի Արցախի ապագա կարգավիճակի հետ: Օրինակ՝ կարող են ասել, որ եթե Բարսեղ Բեգլարյանն այդ գործարքից հավելյալ մեկ միլիոն դոլար վաստակելու հնարավորություն չունենար՝ ստիպված կլիներ այդ գումարը վաստակել բանակին դիզվառելիք մատակարարելու հաշվին, ավելի անորակ վառելիք կմատակարարեր, արդյունքում՝ բանակի մարտունակությունը կնվազեր, Արցախը չէր կարողանա պաշտպանել իր անկախությունը... Հասկացա՞ք: Այսինքն՝ դա կանխելու համար է Սերժ Սարգսյանն աջակցել նրան: Նույն հնարքն, ի դեպ, կարող են կիրառել նաեւ այլ նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաները՝ այլ աղմկահարույց դատավարությունների ժամանակ: Օրինակ՝ 2008 թ. մարտի 1-ի վերաբերյալ կարող են դատարանի բակում կամ դահլիճում հայտարարել, որ Արցախը երբեք չի լինելու Ադրբեջանի կազմում եւ դա բացատրել այսպես. այդ օրն առաջնագծից զորքեր են բերվել Երեւան, որպեսզի բանակը նաեւ փողոցային մարտերի հմտություններ ձեռք բերի եւ դրանով իսկ բարձրացնի մարտունակությունը: Չէ՞ որ ցանկացած պահի պատերազմը կարող է վերսկսվել, ու հայկական ուժերը գուցե ստիպված լինեն մտնել, ասենք, Գյանջա: Իսկ առանց փողոցային մարտերի փորձի բանակի մարտունակությունն այն չէր լինի, եւ արդյունքում՝ Արցախը կարող էր մնալ Ադրբեջանի կազմում...

Իսկ եթե լուրջ, ապա սեփական անցյալի համար պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով սեփական երկրի իշխանություններին դավաճանության մեջ մեղադրելն ու հասարակության մեջ նրանց նկատմամբ անվստահություն սերմանելը, մեղմ ասած, անպատվաբեր գործ է: Շատ ավելի արժանապատիվ կլիներ, եթե հայրենասիրությունը որպես վերջին հանգրվան օգտագործելու փոխարեն փորձեին դատարանում ապացուցել, որ իրենք իրավացի են, ու եթե չստացվեր՝ արժանապատվորեն կրեին իրենց պատիժը: Առանց Արցախը որպես խաղաքարտ օգտագործելու:

Հ. Գ. Ինչ վերաբերում է «Արցախը երբեւէ չի լինելու Ադրբեջանի կազմում» հայտարարությանը, ապա նկատենք, որ Հայաստանի նոր իշխանությունների որեւէ բարձրաստիճան պաշտոնյա երբեւէ կասկածի տակ չի էլ դրել դա: