Իսկ «հերոսնե՞րն» ովքեր են

Հայաստանի բախտը բերել է: Փետրվարի 27-ի երեկոյան պարզվեց, որ Հայաստանում ոչ թե  2 «հերոս» կա, այլ 9, որովհետեւ Ռոբերտ Քոչարյանին ու Սերժ Սարգսյանին ավելացան նաեւ Սահմանադրական դատարանի յոթ անդամները: Նրանցից ոչ մեկը չցանկացավ վաղաժամ թոշակի անցնել, ընդդիմադիր քարոզչամիջոցներն էլ շտապեցին դա ներկայացնել որպես չտեսնված-չլսված հերոսություն, բացառիկ անձնազոհություն, մարդկային արժանապատվության ոգեղեն օրինակ, եւ այլն:

Իրականում ՍԴ յոթ անդամների որոշումն, իհարկե, ոչ թե հերոսություն էր, այ սթափ հաշվարկի արդյունք: Ի՞նչ կարիք կա ինքնակամ գնալ թոշակի, եթե ընդամենը մեկ ամիս անց իրենց մնալ-չմնալը որոշվելու է հանրաքվեի միջոցով: Եթե հանրաքվեում «այո»-ն հաղթի՝ իրենք այսպես թե այնպես ՍԴ-ում չեն մնալու, ամենայն հավանականությամբ տաքուկ պաշտոններ են ստանալու նախկիններին սպասարկող տարբեր կառույցներում ու հաստատ ՍԴ նախկին անդամների թոշակից ավելի վարձատրություն են ստանալու, իսկ եթե  «այո»-ն չանցնի՝ պահպանելու են իրենց պաշտոնները, ու հնարավոր է՝ նույն նախկինների կողմից մի քիչ էլ հավելյալ վարձատրվեն «վերջին բաստիոնի պաշտպանության գործում ցուցաբերած բացառիկ հերոսության համար»: Այնպես որ՝ այս հարցում կարծես թե ամեն ինչ հասկանալի է:

Մտահոգիչն այն է, թե նախկինների ագրեսիվ քարոզչության արդյունքում ընդամենը մի քանի ամսվա ընթացքում ինչպես են փոխվել «հերոսության» չափորոշիչները: ՍԴ հարցը դեռ մի կողմ թողնենք. փաստորեն հերոսներ են հռչակվում մարդիկ, ովքեր տարիներ շարունակ աչք են փակել իշխանությունների ապօրինությունների վրա ու դակել նրանց որոշումները՝ այն պատճառաբանությամբ, որ «փաստաթղթերով ամեն ինչ կարգին է», իսկ  «սկզբունքայնության» ու «անկոտրում կամքի» մասին հիշել են միայն սեփական աթոռը կորցնելու վտանգի պահին: Անդրադառնանք մյուս երկու «հերոսներին»:

Սերժ Սարգսյանի մերձավոր ազգականների կեսից ավելին դոլարային միլիոնատերեր են, մի քանիսի նկատմամբ քրեական գործեր են հարուցված, մի երկուսը փախած են երկրից, ինքն էլ մեղադրվում է պետությանը մոտ կես միլիարդ դրամի վնաս հասցնելու գործով: Մյուս «հերոսը»՝ Ռոբերտ Քոչարյանը, մեղադրվում է սահմանադրական կարգը տապալելու հոդվածով: Նա, ի դեպ, նույնպես աղքատ չէ, ընտանիքի բոլոր անդամներն էլ դոլարային միլիոնատերեր են: Ի դեպ՝առանձին քրեական գործեր կան նաեւ մարտի 1-ի ու «Պապլավոկ» սրճարանում տեղի ունեցած հայտնի սպանության գործերով: Համաձայնվեք՝ շատ տիպային «հերոսներ» են: Այնպիսի «հերոսներ», առանց որոնց վտանգված է ոչ միայն Արցախի, այլեւ Հայաստանի ֆիզիկական գոյությունը:

Փաստորեն սրանց թվում է, թե կարելի է լրատվամիջոցներ ֆինանսավորելով ու ագրեսիվ քարոզչությամբ հանրային գիտակցության մեջ արմատավորել այն միտքը, թե իսկական հերոսները ոչ թե առաջնագծում կանգնած մեր զինվորներն են, սահմանամերձ գյուղերում իրենց մի կտոր հողը մշակող գյուղացիները կամ իրենց չնչին աշխատավարձերից վճարած հարկերով երկիր պահողները, այլ հենցի իրենք, որ տարիներ շարունակ այդ զինվորների հացն են գողացել, գյուղացիների հասանելիք վառելիքը կամ գիշեր-ցերեկ աշխատողների վճարած հարկերը, ու գողացածը «թղթերով ամեն ինչ կարգին է» սկզբունքով վերածել բիզնեսների, քարոզչամիջոցներ ֆինանսավորել ու մեկ-մեկ էլ վարձատրել ժամավճարով իրենց «հերոս» վանկարկողներին:

Իրականում ամենավտանգավորն իսկապես արժեքների այս դեգրադացիանէ: Մնացած հարցերում ժամանակն ամեն ինչ իր տեղը կդնի, այդ թվում՝ նաեւ դատարանների վճիռների տեսքով: Իսկ ահա արժեհամակարգային ձեւախեղումների հասցրած վնասները կարող են ծանր լինել: