Հաց թանկացնողներից ինչո՞վ են տարբերվում

Արտակարգ իրավիճակների պայմաններում կյանքը, հասկանալի է, լիովին կանգ չի առնում։ Այդ թվում՝ նաեւ քաղաքական ու տնտեսական կյանքը։ Հիմնական սկզբունքները նույնպես չեն փոխվում։ Պետական կառույցները շարունակում են ապահովել պետության կենսագործունեությունը, բիզնեսը ձգտում է շահույթ ստանալ, քաղաքական ուժերը ձգտում են ընդլայնել իրենց ազդեցությունն ու բարձրացնել վարկանիշը՝ պայքարելով քաղաքական հակառակորդների դեմ, լրատվամիջոցները ձգտում են ընդլայնել իրենց լսարանը, եւ այսպես շարունակ։ Այլ հարց է, որ արտակարգ իրավիճակներում (պատերազմ, համաճարակ եւ այլն) հանրային ընկալումներն են կտրուկ սրվում, եւ այն ամենը, ինչ սովորական պայմաններում «նորմալ» էր ընկալվում, ոչ ստանդարտ իրավիճակներում բոլորովին այլ վերաբերմունքի է արժանանում։

Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ արդյունքներ կստացվեին, եթե, օրինակ, հարցում անցկացվեր, թե ինչ կարծիքի են մարդիկ համաճարակի այս օրերին հացը թանկացրած տնտեսվարողների մասին։ Վստահեցնում ենք՝ պատասխանների կեսից ավելին հրապարակման ենթակա չէր լինի։ Մինչդեռ նրանք ոչ մի «նորբան» չեն անում. Առաջ էլ Զատկի նախօրեին ձուն էին թանկացնում, կանանց տոների օրերին՝ ծաղիկները, Նոր տարուց առաջ՝ գրեթե ամեն ինչ, մի խոսքով՝ առիթից օգտվելով գերշահույթներ էին ստանում։ Տարբերությունն «ընդամենը» այն է, որ այն ժամանակ տոներից էին  «առիթավորվում», հիմա՝ մարդկանց ծանր վիճակից։ Այստեղից էլ՝ մարդկանց խիստ բացասական վերաբերմունքը։

Բայց չէ՞ որ քաղաքական ուժերն էլ են ըստ էության նույն բանն անում։ Ի՞նչ տարբերություն՝ անպատասխանատու եւ ագահ տնտեսվարողնե՞րն են օգտվում համավարակից ու թանկացնում հացը կամ ձավարեղենը՝ փորձելով գերշահույթներ ստանալ, թե՞ քաղաքական ուժերն են, օգտվելով այդ նույն համավարակից, փորձում քաղաքական «գերշահույթներ» ստանալ՝ հնարավոր բոլոր միջոցներով հարվածելով իշխանություններին։ Սովորական իրավիճակներում դա նորմալ է, ընդդիմությունը հենց այդպես էլ պիտի վարվի, բայց երբ նույնն անում է պետության ու հասարակության համար ծանր օրերին՝ դա արդեն անընդունելի ու անհասկանալի է։ Ու բնական է, որ եթե մարդկանց մեծ մասն ամենավերջին խոսքերով է բնութագրում համաճարակի պայմաններում լրացուցիչ միլիոններ կուտակող որոշ գործարարների, նույնպիսի գնահատական պիտի տա նաեւ այդ քաղաքական ուժերին։ Իսկ պատճառաբանությունները, թե «հա, բայց իշխանությունները բազմաթիվ սխալներ են անում, մեր քննադատությունն օբյեկտիվ հիմքեր ունի», այնքան էլ տեղին չեն։ Իսկ ո՞վ ասաց, որ հացի կամ ձավարեղենի թանկացումն ընդհանրապես օբյեկտիվ հիմքեր չունի։ Պարզապես օբյեկտիվորեն պիտի մի քանի դրամով թանկանար՝ իրենք մի քանի տասնյակ դրամով են թանկացրել։ Նույնն էլ քաղաքական ուժերի դեպքում է։ Իհարկե իշխանություններն անսխալական չեն, բայց քաղաքական ուժերին եթե լսես՝ կստացվի, որ իշխանությունները դիտմամբ են կորոնավիրուսը բերել Հայաստան, հաստատված դեպքերի թիվն էլ հարեւանների համեմատ մեծ է, որովհետեւ Ռոբերտ Քոչարյանն անազատության մեջ է, իսկ Սերժ Սարգսյանն ինչ-որ յուրացումների մեջ է մեղադրվում։

Մի խոսքով՝ որքան էլ ցավալի է, բայց ընդդիմությունը փորձում է օգտվել կորոնավիրուսի համավարակից եւ քաղաքական դիվիդենտներ շահել։ Հստակ գիտակցելով, որ իշխանություններն ավելի կարեւոր գործերով են զբաղված եւ իրենցով «զբաղվելու» ժամանակ հաստատ չունեն։ Իսկ եթե հիմա են իրենց այդպես պահում՝ պատկերացնո՞ւմ եք թե ինչ կլինի, եթե հանկարծ, Աստված մի արասցե, պատերազմ սկսվի։

Միակ բարեբախտությունն այն է, որ հասարակության բացարձակ մեծամասնությունը գիտակցում է այս ամենն ու ըստ դրա էլ ձեւավորում իր վերաբերմունքը քաղաքական այդ ուժերի նկատմամբ։ Ի դեպ՝անկախ նրանից, թե ինչպես է վերաբերում իշխանություններին։