2 միլիոն դրամ կամ մոտ 800 պիցցա

Եվ այսպես, Ռոբերտ Քոչարյանը «հրապարակայնորեն արտահայտված զրպարտության» համար դատի է տվել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին ու 2 միլիոն դրամ փոխհատուցում է պահանջում։ Ամենայն հավանականությամբ, խոսքը Փաշինյանի այն հայտարարության մասին է, որ հակակոռուպցիոն պայքարի արդյունքում վերադարձվող գումարները պիտի ուղղվեն բանակին, իսկ «այդ փողերը Սերժ Սարգսյանի մոտ են եւ նրա ընտանիքի, Ռոբերտ Քոչարյանի մոտ են եւ նրա ընտանիքի, Գագիկ Խաչատրյանի մոտ են եւ նրա ընտանիքի...»։ Փաստորեն Ռոբերտ Քոչարյանը համարում է, որ դա զրպարտություն է, այսինքն՝ կամ ինքը չի թալանել, կամ էլ այդ փողերն իր եւ իր ընտանիքի մոտ չեն։

Ուշագրավն այն է, որ զրպարտության մեջ դիմացինին մեղադրում է մի մարդ, որը 2008-ի մարտի 1-ի նախօրեին հեռուստատեսությամբ հայտարարեց, թե ցուցարարները զինված են ու ավտոմեքենաների ետեւից կրակում են ոստիկանների վրա (հետագայում դա հաստատող որեւէ փաստ չներկայացվեց), իսկ մարտի 2-ին հեռուստատեսությամբ կադրեր էին ցուցադրվում, թե ինչպես է Ազատության հրապարակն ու Մյասնիկյանի արձանի հարակից տարածքը հեղեղված ներարկիչներով ու օղու դատարկ շշերով։ Այսինքն՝ Քոչարյանի ղեկավարած իշխանությունները հարյուր հազարավոր մարդկանց ներկայացնում էին որպես ալկոհոլի ու թմրանյութերի ազդեցության տակ գործող զինված բանդաներ։ Իսկ այդ բացահայտ զրպարտության արդյունքը եղավ այն, որ իրենց իսկապես հրոսակների պես պահող ուժայինների հատուկ ստորաբաժանումներն ու անհայտ խմբավորումները հարձակվեցին ժողովրդի վրա՝ խլելով տասը հոգու կյանք։ Հիմա այդ ամենի պատասխանատուն դատի է տալիս այդ նույն ժողովրդի կողմից ընտրված վարչապետին ու 2 միլիոն դրամ (մոտ 800 պիցցա) պահանջում։

Ռոբերտ Քոչարյանի ընտանիքի ունեցվածքը պաշտոնապես «ընդամենը»  տասնյակ միլիոնավոր դոլարների է հասնում, անձամբ ինքը համեստորեն խոստովանել է, որ Հայաստանում իր ընտանիքի չափ հարուստ մոտ 200 ընտանիք կա, նրա թալանի վերաբերյալ էլ դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ առայժմ չկա, ու հենց սրանից էլ օգտվում է Քոչարյանը՝ դատի տալով Փաշինյանին։ Բայց հարց է ծագում՝ ո՞րն է նպատակը։ Լրացուցիչ 2 միլիոն դրամի կարիք նա հազիվ թե ունենա, պատվին ու արժանապատվությանը հասցված վնասը վերականգնելու մասին խոսելը տեղին չէ՝ վերջիններիս բացակայության պատճառով, այնպես որ՝ ամենայն հավանականությամբ, սա ընդամենը քարոզչական հնարք է։ Ընդորում՝ նպատակը ոչ թե սեփական վարկանիշը բարձրացնելն է (անկախ դատավճռի առկայությունից կամ բացակայությունից՝ բոլորն էլ գիտեն, թե ինչպես են ձեռք բերվել նրա ընտանիքի միլիոնները), այլ Նիկոլ Փաշինյանի վարկանիշին հարվածելը։

Ի՞նչ պիտի մտածեն ՀՀ հարյուր հազարավոր շարքային քաղաքացիները՝ լսելով, որ Քոչարյանը դատի է տվել Փաշինյանին։ Ճիշտ է, արձագանքը կլինի մոտավորապես հետեւյալը. «տո դե շատ էլ լավ ա անում, տեղն ա ձեզ, զզվացրիք ձեր թավիշով, դուք մենակ օրենքից եք խոսում ու ամեն ինչ ուզում եք օրենքով անեք, իսկ իրենք տակից սաղին առնում են ու երկիրը քանդում...»: 

Այսինքն՝ նպատակը հանրության լայն շերտերի մեջ գործող իշխանությունների նկատմամբ հիասթափություն առաջացնելն է։ Կամ էլ՝ իշխանություններին ստիպելը, որ այնքան էլ խստորեն չհետեւեն օրենքի տառին եւ իրավական տեսանկյունից խոցելի քայլերի դիմեն (օրինակ՝ «չորով» պետականացնեն ակնհայտ ապօրինի ճանապարհով կուտակված միլիոնները)։

Իշխանությունները, բարեբախտաբար, կուլ չեն տալիս այդ խայծը, չեն տրվում սադրանքներին ու առաջնորդվում են բացառապես օրենքներով։ Ու որքան էլ դա ուղեկցվի «հարակից երեւույթներով», երկարաժամկետ հեռանկարի տեսանկյունից դա միակ ճիշտ ճանապարհն է: Իրավական պետություն կառուցելու այլ ձեւ չկա։