Ի՞նչն է միավորում «արմատական ընդդիմությանը»

Կառավարության հրաժարականը պահանջողների ցանկն առաջին հայացքից բավականին խայտաբղետ է՝ ԲՀԿ, Քոչարյանի կողմնակիցներ, ՀՀԿ, ՀՅԴ, Արթուր Վանեցյան եւ այլն, ու շատերի մոտ բնական հարց է առաջանում՝ ի՞նչն է, ի վերջո, միավորում այս...(հասկանալի է՝ բացի իշխանափոխություն իրականացնելու մոլուցքից)։

Գաղափարական ընդհանրության մասին, բնականաբար, խոսք լինել չի կարող. այդ ուժերի մեծ մասն ընդհանրապես գաղափարախոսություն չունի։ Անձնական ջերմ հարաբերությունների մասին նույնպես խոսելն ավելորդ է. ԲՀԿ-ականները հաստատ չեն մոռացել 2015-ի փետրվարը, երբ մանր ու միջին տրամաչափի հանրապետականները հրապարակավ նվաստացնում էին իրենց առաջնորդին, իրավապահներն էլ մի օրում տարբեր պատրվակներով ԲՀԿ հարյուրավոր ակտիվիստների ձերբակալեցին, հանրապետականներն իրենց հերթին երեւի չեն մոռացել, թե ինչպես էին դաշնակցականներն իրենց համարում «դալաններում ծեծ ուտելու» ենթակա, եւ այսպես շարունակ։

Մի խոսքով՝ զուտ մարդկայնորեն սրանք հաստատ միմյանց տանել չեն կարողանում։ Ու, վստահաբար, բոլորը միասին տանել չեն կարողանում Վանեցյանին։ Ուրեմն ի՞նչն է միավորում նրանց։

Առաջին հերթին միավորում է մռայլ ապագայի հեռանկարը՝ կապված նախկինում կատարած հանցագործությունների հետ։ Տեսանելի ապագայում այդ մարդկանց մեծ մասի ամենահավանական «կեցավայրը» կարող են դառնալ քրեակատարողական հիմնարկները, ու առանձնապես որեւէ նշանակություն չունի, թե ինչ հոդվածներով կդատվեն՝ կոռուպցիա, ապօրինի հարստացում, ընտրությունների կեղծում, թե որեւէ այլ ծանր հանցագործություն։ Ու քանի որ այդ սպառնալիքը բոլորի գլխին է կախված, դրա դեմ պայքարում էլ բոլորը բնազդորեն միավորվել են։

Իսկ երկրորդ «միավորող գործոնը» պետական համակարգի մասին միասնական պատկերացումն է։ Ըստ այդ պատկերացման՝ իշխանությունն ընդամենը երկիրը թալանելու եւ ահռելի հարստություն կուտակելու միջոց է, ով հաղթում է իշխանության համար պայքարում՝ նրա մերձավորներն անմիջապես մուլտիմիլիոնատերեր են դառնում, ու դա այդպես էլ պետք է լինի։ Ժողովուրդը, ըստ այդ «տեսլականի», պիտի մի կերպ ծայրը ծայրին հասցնի, ընտրությունների ժամանակ մի 5-10 հազար դրամով վաճառի իր ձայնը, արտերկրում սեզոնային աշխատանքով փող աշխատի եւ ուղարկի Հայաստան, զավակներին բանակ ուղարկի ու երկու տարի շարունակ հետեւներից սնունդ ու շոր ուղարկի, մեկ-մեկ էլ, եթե շատ է դժգոհ, կարող է միտինգ-բան անել (բայց եթե համը հանեց, թող չնեղանա)։

Արտաքին քաղաքականությունն էլ... Դե ի՞նչ արտաքին քաղաքականություն, պիտի մեզ խելոք պահենք, որ ռուսները մեզ լավ նայեն, գազը-բանը շատ չթանկացնեն, վարկ տան, որ այդ վարկով իրենցից զենք առնենք (որպեսզի պաշտպանվենք մեր հակառակորդից, որին հենց իրենք էլ զինում են), եւ ընդհանրապես մենք ո՞վ ենք, որ ինքնուրույն արտաքին քաղաքականություն ունենանք։ Մի խոսքով՝ «ինչ անկախություն, ինչ բան, այ ախպեր, էդ սաղ սութ ա»:

Եթե հաշվի առնենք ոչ թե վերամբարձ ճառերը, այլ կոնկրետ գործողությունները, ակնհայտ է դառնում, որ այսօր կառավարության հրաժարականը պահանջող բոլոր ուժերը հենց այսպես էլ պատկերացնում են Հայաստանի ապագան։ Այսինքն՝ պատկերացնում են այնպես, ինչպես, ըստ էության, եղել է իրենց օրոք։ Պարզ ասած՝ նրանց պատկերացրած ապագան անցյալի վերադարձն է։

Հասկանալի է, չէ՞, որ մեր պետականության մասին նման պատկերացումներ ունեցողները նաեւ արտաքին մեծ աջակցություն կունենան։ Եվ իսկապես էլ ունեն։ Բայց դա երեւի փոքր երկրների ճակատագիրն է՝ անկախության համար պետք է պայքարել ամեն օր՝ անկախ նրանից, թե ինչ կերպարանքով են ներկայանում հակառակորդները։