Երբեմնի «բամփողներն» ու «բամփվողները» փորձում են միավորվել

Այն, ինչ տեղի ունեցավ հունիսի 14-ին Երեւանում, հազիվ թե հնարավոր է տեղավորել առողջ բանականության սահմաններում։ Իսկ ի՞նչ էր տեղի ունեցել։ Պետությանը մի քանի տասնյակ միլիարդ դրամի վնաս հասցնելու քրեական գործի շրջանակներում ԱԱԾ-ն խուզարկություն էր իրականացնում ԲՀԿ նախագահ, ԱԺ պատգամավոր Գագիկ Ծառուկյանի առանձնատանը, որից հետո նրան ուղեկցեց ԱԱԾ շենք, մի քանի ժամ հարցաքննեց եւ ազատ արձակեց։ Վերջ, այսքանը։

Բայց Ծառուկյանի կողմնակիցներն ամբողջ օրը բողոքի ակցիաներ էին իրականացնում ու բոցաշունչ ելույթներ ունենում, որոնց ընդհանուր իմաստը մոտավորապես հետեւյալն էր՝ իրավապահներն իրավունք չունեն հարցաքննել իրենց առաջնորդին, որովհետեւ նա հասարակ մարդ չէ, նա Գագիկ Ծառուկյանն է, այդ ամենը քաղաքական հետապնդում է, եւ ընդհանրապես՝ երկրի ղեկավարին պետք է հեռացնել, կախել որեւ կամրջից ու նրա փոխարեն վարչապետ դարձնել Ծառուկյանին։

Իրավապահների ներկայացրած փաստերը կհաստատվեն, թե ոչ՝ իհարկե, ժամանակը ցույց կտա, բայց ուշադրություն դարձրեք՝ Ծառուկյանի ամենամոլի պաշտպանները չէին էլ փորձում հերքել այդ մեղադրանքները։ Նրանց հիմնական ասելիք ն այն էր, թե «բա խի՞ առաջ գործ չէիք հարուցում, հենց որ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը պահանջեց՝ վռազ հարուցեցիք»: Եվ ընդհանրապես՝ ընդդիմադիր բոլոր լրատվամիջոցների հրապարակումները սկսվում էին գրեթե նույն նախադասությամբ՝ «ակնհայտ է, որ սա քաղաքական հետապնդում է, որովհետեւ այս ամենը սկսվեց պրն Ծառուկյանի հայտնի ելույթից հետո...»:

Հետաքրքիր է՝ որտեղի՞ց է ակնհայտ։ Պարզ է, չէ՞, որ նման ծավալներ ընդգրկող քրեական գործը չէր կարող հարուցվել «ոտի վրա»՝ պահի տակ կայացված որոշման արդյունքում, եւ ամենայն հավանականությամբ՝ իրավապահները դրա վրա երկար ժամանակ են աշխատել։ Պարզ է նաեւ, որ Գագիկ Ծառուկյանն իրավապահ համակարգում «իր մարդիկ» ունի, ու վերջիններս կարող էին այդ ամենի մասին տեղյակ պահել նրան։ Հիմա ո՞րն է ավելի «ակնհայտ»՝ որ Ծառուկյանը պահանջեց վարչապետ Փաշինյանի ու կառավարության հրաժարականը, ու անմիջապես նրա դեմ քրեական գո՞րծ հարուցվեց, թե՞ նրան նախապես տեղեկացրել էին, որ մոտ օրերս այդպիսի քրեական գործ է հարուցվելու, եւ նա շտապեց պահանջել վարչապետի հրաժարականը, որպեսզի այդ հարուցված գործը ներկայացնի որպես քաղաքական հետապնդում, իսկ ինքը ներկայանա որպես քաղհալածյալ։

Հիմա՝քաղաքական դաշտի արձագանքների մասին։ Տեսակետներ են հնչում նաեւ, թե կորոնավիրուսային համաճարակի այս ծանրագույն ժամանակահատվածում իրավապահները պիտի այսպիսի կտրուկ քայլի չգնային, որովհետեւ դա ներքաղաքական ցնցումների կհանգեցնի, Ծառուկյանը կօգտագործի իր բոլոր ռեսուրսները, մարդիկ կհանի փողոց, հասարակության մեջ նոր ճեղքվածքներ կառաջանան, եւ այլն։ Հասկանո՞ւմ եք, թե որն է այսպիսի «սրտացավ» տեսակետներ հնչեցնողների ասածը։ Փաստորեն սրանք ասում են «հա, լավ, Ծառուկյանն ա, էլի, ո՞վ չգիտի, որ հարկեր էլ ա թաքցրել, ընտրակաշառք էլ ա բաժանել, բայց չարժեր իրան ձեռք տալ, որովհետեւ հիմա դրա ժամանակը չի, ինքը կարա երկրին վնաս տա»:

Այսինքն՝ իրավապահները պիտի բացահայտեն միայն այն հանցագործությունները, որոնց հնարավոր հեղինակները բավարար ռեսուրսներ չունեն, իսկ մուլտիմիլիոնատերերին, կուսակցություն, թիկնազոր ու լրատվամիջոցներ ունեցողներին չարժե ձեռք տալ։ Պարզ ասած՝ սրանք դժգոհ են, որ օրենքի առջեւ բոլորը կարող են հավասար լինել, ու համարում են, որ դա ընդամենը գեղեցիկ կարգախոս պիտի լինի, իսկ իրականում պիտի լինեն օրենքից վեր կանգնածներ, որոնց շատ-շատ կարելի է պատժել որեւէ առանձնատան պարիսպների ետեւում պետության ղեկավարի մասնակցությամբ կայացած «սխոդկայի» ժամանակ։

Հայաստանում երկար տարիներ հենց այդպես էլ եղել է, ու պատահական չէ, որ հիմա «բամփողներն» ու «բամփվողները» միավորվում են՝ փորձելով վերադարձնել այդ ժամանակները։