Բաժանարար գիծն օրենքի և ապօրինության միջև է

Եվ այսպես, «Հայրենիք» կուսակցության ղեկավար Արթուր Վանեցյանը հանդես է եկել «Սահմանադրական կարգի վերականգնման կոմիտե» ձեւավորելու նախաձեռնությամբ եւ շտապ խորհրդակցություններ է սկսում «պետության ապագայով մտահոգ բոլոր հասարակական-քաղաքական ուժերի հետ»: Կարելի էր, իհարկե, ոչ թե պարզապես կոմիտե ստեղծել, այլ արտակարգ կոմիտե (ՉեԿա), բայց շատ ավելի կարեւոր է այն, թե կոնկրետ որո՞նք են պետության ապագայով մտահոգ հասարակական-քաղաքական ուժերը, եւ կոնկրետ ի՞նչն է նրանց մտահոգության պատճառը։

Եթե հաշվի առնենք, որ Արթուր Վանեցյանի հայտարարություններն ու քաղաքական նպատակները հիմնականում համահունչ են նախկին իշխանությունների ու նրանց օրոք «իրենց լավ զգացած» շրջանակների նպատակների հետ՝ կարելի է մեծ ճշգրտությամբ կանխատեսել, թե ում հետ է պատրաստվում «շտապ երկխոսել» պրն Վանեցյանը։ Ընդորում՝ նրա հաշվարկներն արդարացված են, որովհետեւ  «մտահոգ» հասարակական-քաղաքական ուժերի պակաս չկա։ Գործող իշխանություններն արդեն անցնում են բոլոր սահմանները եւ այնտեղ են հասել, որ ուզում են պատասխանատվության ենթարկել նախկինում կատարված աղմկահարույց հանցագործությունների բոլոր առանցքային մասնակիցներին՝ հաշվի չառնելով ոչ նրանց տարիքը, ոչ ֆինանսական կարողությունները, ոչ նրանց անցած «հերոսական ուղին»: Համաձայնվեք՝ հեչ դիմանալու բան չէ։

Առաջ՝ էլի ոչինչ։ Ընտրությունների ժամանակ թույլ չտվեցին ընտրակաշառք բաժանել՝ իրենք մի կերպ հանդուրժեցին, մենաշնորհների ու բիզնես-քվոտաների դեմ պայքար սկսվեց՝ատամները սեղմած մի կերպ դիմացան, օրենքի առջեւ բոլորի հավասարության սկզբունքը, որ ժամանակին միայն թղթի վրա էր, կամաց-կամաց սկսեց գործել՝դա էլ մի հնարով կուլ տվեցին, բայց բոլոր հարցերում բացառապես օրենքով առաջնորդվելն արդեն այն կաթիլն էր, որը լցրեց նրանց համբերության բաժակը։ Հապաղել էլ չի կարելի, որովհետեւ, ինչպես հայտնի անեկդոտում է ասվում՝ «էսի կամաց-կամաց իրանց տներին ա մոտենում»:

Այստեղից էլ՝ շտապ խորհրդակցությունների անհրաժեշտությունը։

Իսկ ինչո՞ւ լարվածությունը հասավ այն կետին, որ կոշտ առճակատման հեռանկարն անխուսափելի է թվում։ Ըստ երեւույթին սրանում մեղքի իրենց բաժինն ունեն եւ՛գործող իշխանությունները, եւ՛ տասնամյակներ շարունակ երկիրը թալանած կոռուպցիոն համակարգի առանցքային  «շահառուները»:

Նախկինները հույս ունեին, որ հեղափոխականի շխանությունները մի քանի ամիս մեծ ոգեւորությամբ ինչ-որ ձեւական փոփոխություններ կանեն, հետո կամաց-կամաց կհարմարվեն իրենց նոր կարգավիճակին, կոռուպցիոն համակարգը կազմաքանդելու փոխարեն կղեկավարեն այն, ամեն ինչ կշարունակվի առաջվա պես, իրենք էլ հեղափոխականների հետ լեզու կգտնեն ու քայլ առ քայլ կվերականգնեն իրենց նախկին արտոնյալ վիճակը։ Եվ իհարկե՝ սխալվեցին։ Իշխանությունները, պարզվեց, իսկապես մտադիր են արմատական փոփոխություններ իրականացնել։

Իշխանություններն էլ իրենց հերթին հույս ունեին, որ նախկինները դասեր կքաղեն հեղափոխությունից, կհամակերպվեն այն մտքին, որ ժողովուրդն իրենց վերջնականապես է մերժել, կհարմարվեն նոր իրողություններին եւ բիզնեսի ոլորտում կամ քաղաքականության մեջ կընդունեն խաղի նոր կանոնները։ Եվ իհարկե՝ իշխանությունները նույնպես սխալվեցին։ Նախկինները, պարզվեց, խաղի նոր կանոններն ընդունելու ոչ մի ցանկություն չունեն եւ մտածում են բացառապես անցյալը վերադարձնելու ուղղությամբ։

Ցավոք՝ արդյունքում ունենք մի իրավիճակ, երբ ամեն գնով հեղաշրջում իրականացնել ցանկացողները համախմբվում են, ու դա ստիպում է, որ իշխանությունների կողմնակիցները նույնպես համախմբվեն։ Միակ մխիթարությունն այն է, որ բաժանարար գիծը ոչ թե հասարակության տարբեր հատվածների միջեւ է, այլ օրենքի եւ ապօրինության։