Քոչարյանի ինչի՞ն է պետք 2 միլիոնը

Եվ այսպես, Ռոբերտ Քոչարյանը դատի է տվել Հայաստանի Հանրապետությանը եւ պահանջում է 2 միլիոն դրամ, որովհետեւ դատարանը մարտ ամսին հրապարակել է նրա առողջական վիճակի մասին բժշկական գաղտնիք պարունակող տեղեկություններ։ Փաստորեն մարդն ամիսներ շարունակ փաստաբանների միջոցով աղմուկ-աղաղակ էր բարձրացրել, թե հիվանդ է, բուժման կարիք ունի, խափանման միջոցը չփոխելով՝ իրեն խոշտանգում են եւ այլն, իսկ ազատության մեջ հայտնվելուց հետո դատի է տալիս պետությանը՝ այդ նույն հիվանդության վերաբերյալ տեղեկություններ հրապարակելու համար։ Բայց հարցի իրավական կողմը թողնենք մասնագետներին։ Ի վերջո դատարանն է որոշելու՝ բավարարե՞լ Քոչարյանի պահանջը, թե ոչ։ Շատ ավելի կարեւոր է այն հարցը, թե Քոչարյանի ինչի՞ն է պետք այս ամենը, ո՞րն է նրա նպատակը։

Հասկանալի է, որ այդ 2 միլիոն դրամի կարիքը Քոչարյանը չունի։ Ինքն է, չէ՞, հայտարարել, որ իր ընտանիքը Հայաստանի 200 ամենահարուստ ընտանիքներից մեկն է (հարստությունն էլ, հասկանալի է, ձեռք է բերվել բացառապես ազնիվ աշխատանքով)։ Որեւէ կոնկրետ պաշտոնյայից վրեժ լուծելու խնդիր նույնպես չկա. եթե պահանջը բավարարվի՝ այդ գումարը բյուջեից է վճարվելու, այսինքն՝ հարկատուներն են վճարելու (իբր տասը տարվա ընթացքում քիչ են վճարել)։ Հետեւաբար՝ նրա այդ քայլի հիմքում քաղաքական հաշվարկներն են։ Ի՞նչ հաշվարկների մասին է խոսքը։

Քոչարյանի՝ Հայաստանի Հանրապետությանը դատի տալու եւ 2 միլիոն դրամ պահանջելու քայլի հանրային արձագանքները միանգամայն կանխատեսելի էին, ու դրանցում «չտեսնված լկտիություն», «աննախադեպ ցինիզմ» եւ նման կարգի այլ գնահատականներն ամենեւին էլ ամենակոշտը չէին։ Բայց ակնհայտ էր, որ վրդովմունքի այս առաջին ալիքին հաջորդելու էր երկրորդը՝ այս անգամ ուղղված իշխանությունների եւ անձամբ վարչապետի դեմ, եւ արտահայտվելու էր «տո շատ էլ լավ ա անում, էդ ձեզ քիչ ա», «տեսա՞ք ուր հասցրեց ձեր թավիշը» եւ համանման այլ ձեւակերպումներով։ Այսինքն՝ ակնհայտ էր, որ Քոչարյանի այս պահվածքի արդյունքում հասարակության զայրույթն ուղղվելու է ոչ այնքան Քոչարյանի  (նրա նկատմամբ հանրության վերաբերմունքը «զայրույթ» անվանելը համարյա հաճոյախոսություն է), որքան վարչապետ Փաշինյանի դեմ։ Եվ, ըստ Քոչարյանի հաշվարկների, վերջինիս ստիպելու է տուրք տալ հանրային տրամադրություններին ու գոնե այս դեպքում հրաժարվել «թավիշից»։ Ամեն դեպքում՝ Քոչարյանն, իր կարծիքով, ցանկացած հանգուցալուծման պարագայում շահած է դուրս գալու։ Դատարանը մերժի հայցը՝ ինքն աշխարհով մեկ աղմուկ կբարձրացնի, թե «դատական համակարգն իշխանությունների խամաճիկն է», իր իրավունքները ոտնահարվում են եւ այլն, դատարանը բավարարի նրա պահանջը՝ հանրության զգալի հատվածը կհիասթափվի Փաշինյանի «թուլությունից»...

Զուտ քաղաքական տեխնոլոգիաների առումով Քոչարյանի այս քայլն առանձնապես չի տարբերվում այն դրվագից, երբ ընդդիմադիր ակտիվիստներից մեկը փողոցում հայհոյեց ԱԺ փոխնախագահին, միանգամայն կանխատեսելիորեն վնասվածքներ ստացավ ու աշխարհով մեկ աղմուկ բարձրացրեց, թե իր նկատմամբ քաղաքական հետապնդում է իրականացվում։ Պարզապես այս դեպքում Քոչարյանը «հրապարակավ հայհոյում է» Հայաստանի Հանրապետությանն ու ՀՀ քաղաքացիներին՝ թաքուն հույս ունենալով, որ Փաշինյանի արձագանքը կլինի նույնքան կոշտ, եւ այդպիսով ինքն ավելի մեծ հաջողությամբ կներկայանա որպես քաղհալածյալ։ Իսկ որեւէ արձագանքի բացակայությունը կարող է ընկալվել որպես իշխանությունների թուլության նշան (ինչպես կընկալվեր փողոցում հնչած հայհոյանքին չպատասխանելը՝ օրինապաշտության նկատառումներով)։

Մի խոսքով՝ Քոչարյանը փորձում է իշխանություններին ստիպել խաղալ իր կանոններով։ Վստահաբար՝ չի ստացվի, որովհետեւ Հայաստանում օրենքներից բացի խաղի այլ կանոններ չպետք է գործեն։ Որքան էլ մեծ լինի գայթակղությունը։