Հակաիշխանական քարոզչության շարքային տուժածները

Հայաստանում իսկապես տարօրինակ բաներ են տեղի ունենում։ Սրճարանում իրեն բարեւելու համար «անզգույշ քաշքշելու» հրաման տված ու տասը մարդու մահվան գնով իշխանությունը «հուսալի մեկին» փոխանցած Քոչարյանի կողմնակիցները հանրահավաք են անում ու Նիկոլ Փաշինյանին անվանում մարդասպան, Քոչարյանն ինքը համեստորեն գործող իշխանություններին միայն կոռուպցիայի մեջ է մեղադրում, հանրապետականները խոստանում են փողոցային պայքարով իշխանափոխություն իրականացնել, Գագիկ Ծառուկյանը հայտարարում է, թե իշխանություններին հասարակության չնչին մասն է աջակցում, նրանց օրերը հաշված են, իսկ ինքը կարող է պատասխան տալ իր ունեցած ամեն կոպեկի համար, ու իրենք գնալու են մինչեւ վերջ... Հետո էլ ասում են՝ մենք կրկեսի վերածելու Հայրենիք չունենք։

Ի դեպ՝ Հայրենիքի մասին, ավելի ճիշտ՝ այդ անվանումով կուսակցության։ Արթուր Վանեցյանի ստեղծած այդ ուժն, ինչպես հայտնի է, ԲՀԿ-ի եւ Դաշնակցության հետ համատեղ դիմում է ներկայացրել վարչական դատարան եւ վիճարկում է ՀՀ պարետի կողմից քաղաքացիների համար սահմանված՝ դիմակ կրելու պարտադիր պահանջի օրինականությունը։ Եվ ահա այդ կուսակցության հայտնի դեմքերից մեկը հայտարարում է, թե բա գիտե՞ք, «Հայրենիքն» առաջինն էր, որ դեռեւս ապրիլին քաղաքացիներին դիմակներ էր բաժանում։ Իհարկե՝ լավ էր անում, որ բաժանում էր։ Ենթադրաբար՝ բաժանում էր ոչ թե հանուն կուսակցական գովազդի, այլ որովհետեւ համարում էր, որ դիմակները կանխարգելում են կորոնավիրուսային համավարակի տարածումը։ Հարց է ծագում՝ բա եթե գիտեին (ու հիմա էլ գիտեն), որ դիմակներն այնուամենայնիվ օգնում են, ինչո՞ւ են դիմում դատարան ու պահանջում, որ պարետի՝ պարտադիր կերպով դիմակներ կրելու որոշումն անօրինական ճանաչվի։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ մեկն, օրինակ,  առաջնագծում կանգնած զինվորներին զրահաբաճկոններ նվիրի ու միաժամանակ հայտարարի, որ դրանց կրումը ոչ միայն պարտադիր չէ, այլեւ պետք է դատել բոլոր այն հրամանատարներին, որոնք զինվորներին կպատժեն զրահաբաճկոն չկրելու համար։

Խնդիրն, իհարկե, ոչ դիմակներն են, ոչ էլ կոնկրետ «Հայրենիք» կուսակցությունը։ Խնդիրն ընդդիմադիր ուժերի գործունեության տրամաբանությունն է։ Եվ իհարկե՝ այնպես չէ, որ ընդդիմության նպատակը վարակի տարածումն ու մահերի բարձր թվերն են։ Նպատակը հասարակության մեջ իշխանությունների նկատմամբ դժգոհության ալիք առաջացնելն է, եւ դրա ձեւը կարծես թե գտնվել է։ Ինչպե՞ս են վարվում մարդիկ, եթե համոզված են լինում, որ իշխանություններն իրենց նկատմամբ ապօրինություններ են գործում։ Ճիշտ է, ընդվզում են։ Այստեղից էլ ընտրված «մարտավարությունը»՝ քաղաքացիներին համոզել, որ իշխանությունները  ոտնահարում են իրենց իրավունքները, եւ դիմակ կրելու պարտադրանքն ապօրինություն է։ Իսկ երբ իրավապահները, ինչպես աշխարհի ցանկացած երկրում, տուգանեն քաղաքացիներին (ի դեպ՝ Հայաստանում տուգանքներն աշխարհում ամենացածրերից են), քաղաքացիները, հասկանալի է, կհայհոյեն իշխանություններին, որովհետեւ կհամարեն, որ տուգանվում են հանուն «սկզբունքների» (չէ՞ որ իրենք «հակաօրինական» որոշումների կատարումից են հրաժարվում, այսինքն՝ համարյա արդարության մարտիկներ են)։ Ու  շատերի մտքով չի անցնի, որ իրենց՝ այդ վիճակում հայտնվելը հենց ընդդիմության հիմնական նպատակն էր, ընդդիմությունը դրան էլ ձգտում էր՝ որ իրենք տուգանվեն ու զայրանան իշխանությունների վրա։ Եթե անգամ մտքներով անցնի էլ՝ միեւնույն է, հո չե՞ն գնալու ընդդիմադիր կուսակցությունների գրասենյակների դիմաց ցույցեր անեն, թե «ձեր քարոզչական կուտը կերանք ու տուգանվեցինք, դե ոնց որ մեծ-մեծ խոսում էիք՝ այնպես էլ հիմա մեր տուգանքների փողը տվեք»։ Տուգանքներն էլի իրենց չեղած միջոցներից են վճարելու ու տուգանողների վրա են չարանալու։

Իսկ ընդդիմադիրներն ընդամենը տեսախցիկների առջեւ գեղեցիկ խոսքերով կոչ են անելու չեղարկել տուգանքները, իսկ իրենք թաքուն հրճվելու են, որ կարողացան այդքան ճարպկորեն ժողովրդի գոնե մի հատվածի մեջ դժգոհության ալիք բարձրացնել։