Ադրբեջանական քարոզչության հայկական «ֆրիլանսերները»

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւն իբր «գաղտնազերծել է» Դուշանբեում իր եւ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի միջեւ տեղի ունեցած կարճատեւ երկխոսության բովանդակությունը՝ հայտարարելով, թե այն ժամանակ Փաշինյանն իրենից ժամանակ է խնդրել Հայաստանում իր իշխանությունն ամրապնդելու համար, որից հետո խոստացել է Ղարաբաղի հարցում ադրբեջանցիների համար ընդունելի լուծման գնալ։ Հիմա, ըստ Ալիեւի, Փաշինյանը դրժել է խոստումը, հայկական կողմի պատճառով բանակցային գործընթացը ձեւական բնույթ է կրում, եւ Ադրբեջանը չի պատրաստվում մասնակցել այդ ձեւականություններին... Մի խոսքով՝ համարյա պատերազմ։

ՀՀ արտգործնախարարությունն, իհարկե, շատ արագ արձագանքել է Ալիեւի հայտարարություններին ու գրեթե բաց տեքստով մեղադրել նրան ստախոսության մեջ։ Բայց տարօրինակն այն է, որ Հայաստանի ընդդիմադիր քաղաքական ու մերձքաղաքական շրջանակներն ակտիվորեն տարածում են Ալիեւի այդ հայտարարությունն ու անգամ կարծիքներ հնչեցնում, թե նա ավելի ազնիվ ու ճշմարտախոս է, քան մեր վարչապետը... Շարունակությունն արդեն սովորական է։ Իբր՝ այդ երկու տարիներն Ադրբեջանն օգտագործեց առաջնագիծն ամրապնդելու եւ պատերազմի նախապատրաստելու համար, իսկ մեր իշխանությունները ներքաղաքական հակառակորդների դեմ պայքարով էին զբաղված, հիմա էլ նրանք քարոզչական հող են նախապատրաստում Թուրքիային նոր պատերազմում անմիջականորեն ներքաշելու համար, իսկ մենք հետեւողականորեն փչացնում ենք մեր հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ, հետեւաբար՝ մենք անվտանգային լրջագույն խնդիրներ ունենք եւ պետք է օր առաջ ազատվենք այս իշխանություններից։

Սկսենք «վերելակային պայմանավորվածություններից»։ Այդ երբվանի՞ց են Հայաստանում սկսել ավելի շատ հավատալ ոչ թե սեփական իշխանություններին, այլ Ադրբեջանի նախագահին, եւ իրավաբանորեն ինչպե՞ս է կոչվում թշնամու քարոզչությունը սեփական երկրում տարածելն ու դրա իրավացիությունը հիմնավորելը։ Երկրորդ՝ այդ ինչպե՞ս է ստացվում, որ Ադրբեջանի իշխանություններն առաջնագծում շինարարական աշխատանքներ են իրականացնում բացառապես հայրենասիրական մղումներով, իսկ ՀՀ իշխանությունները բանակի համար ժամանակակից սպառազինություն (այդ թվում՝ մարտական ինքնաթիռներ) են ձեռք բերում զուտ քարոզչական նպատակներով։ Եվ հետո՝ ի՞նչ է նշանակում «Ադրբեջանն ակնհայտորեն պատրաստվում է պատերազմի»։ Իսկ ինչ է, դա մեզ համար նորությո՞ւն է, եղե՞լ է մի օր, որ նրանք պատերազմի չպատրաստվեն։ Բնականաբար՝ մենք էլ ենք ամեն օր պատրաստվել ու հիմա էլ ենք պատրաստվում, եւ եթե մինչեւ հիմա լայնամասշտաբ պատերազմ չի սկսվել՝ հիմնական պատճառն այն է, որ մենք պաշտպանության ավելի լավ ենք պատրաստված, քան նրանք՝ հարձակման։

Հիմա՝ Թուրքիային ակտիվորեն ներգրավելու փորձերի մասին։ Այո, ադրբեջանցիները կեղծ տեղեկություններ են տարածում, թե իբր Արցախում քուրդ վարձկաններ են հայտնվել, եւ այդ կեղծիքի հեռահար նպատակները հասկանալի են։ Հասկանալի է նաեւ, որ դրանք կանխել հնարավոր կլինի միջազգային կառույցների եւ առաջին հերթին Ռուսաստանի ու ՀԱՊԿ-ի կոշտ հակազդեցության շնորհիվ։ Հիմա հարց՝ իսկ ինչպե՞ս անվանել նրանց, ովքեր այս իրավիճակում ամեն օր մատնագրեր են ուղարկում Մոսկվա, թե «հասեք, օր առաջ պատժեք Հայաստանի իշխանություններին, որովհետեւ նրանք դավաճաններ են, ձեր դեմ են աշխատում», եւ այսպես շարունակ։

Փաստորեն Հայաստանում ձեւավորվել է «քաղաքական» ինչ-որ շրջանակ, որը մեր երկրում տարածում է մեզ պատերազմով սպառնացող երկրի քարոզչությունը, գովազդում է թշնամու «ազնվությունն ու շիտակությունը», անվստահություն է սերմանում սեփական իշխանությունների նկատմամբ ու փորձում է փչացնել սեփական երկրի հարաբերությունները դաշնակիցների հետ։ Իսկ միամիտները սա անվանում են «ներքաղաքական պայքար»։