Կրկեսի վերածվող թեժ աշունը

Եվ այսպես, «Բարգավաճ Հայաստանը», ՀՅԴ-ն եւ «Հայրենիք» կուսակցությունը պատրաստվում են մեծ հանրահավաքի։ Հանրապետականներն, իհարկե, հայտարարում են, թե առանց իրենց ընդդիմությանը հազիվ թե հաջողվի որեւէ լուրջ հաջողության հասնել, «Լուսավոր Հայաստանը» նպատակ չունի մասնակցել, բայց ամեն դեպքում՝ երեք ուժեր սկսում են «թեժ աշունը», եւ առաջիկայում տեսարանների պակաս հաստատ չի լինի։ Համենայն դեպս այդ հանրահավաքում հնչելիք ելույթների բովանդակությունը կարելի է կանխատեսել մեծ ճշգրտությամբ։ Դաշնակցականներն ամենայն հավանականությամբ կխոսեն այն մասին, թե ինչպես են օրվա իշխանությունները ոչնչացնում մեր ազգային արժեքները, ընտանիքն ու Եկեղեցին (չնայած՝ եթե Ծառուկյանը հարթակում լինի, Եկեղեցու անունը կարող են եւ չտալ, որովհետեւ դա կդիտվի որպես թափանցիկ ակնարկ), ինքը՝ Ծառուկյանը, երեւի կպահանջի, որ իշխանություններն ամեն ընտանիքի 3-4 հազար դոլար բաժանեն, Վանեցյանը կխոսի ազգային անվտանգության հիմնախնդիրներից ու Մոսկվայում ունեցած վերջին հանդիպումներից, ու դրանով էլ «թեժ աշունը» կհամարվի սկսված։

Իսկ եթե ավելի լուրջ, ապա հիմնական հարցը բաց է մնում՝ իսկ ինչի՞ շուրջ են փորձում համախմբվել քաղաքական այդ ուժերը։ Իշխանափոխության գաղափարի շուրջ համախմբվել հազիվ թե ստացվի, որովհետեւ ժողովուրդը, որպես կանոն, գնում է այն ուժերի ետեւից, որոնք ի վիճակի են լուծել առկա խնդիրները, եւ երբեք երկրորդ անգամ նույն փոցխի վրա չի կանգնում։ Ճիշտ է, քաղաքական այդ ուժերը հայտարարել են, թե հանրահավաք են անում՝ հաշվի առնելով «նոր որակի իշխանության ձեւավորման հրամայականը», բայց այդ օրը հարթակում հազիվ թե որեւէ նոր բան լինի։ ՀՅԴ-ն եւ ԲՀԿ-ն ժամանակին իշխող կոալիցիաների մաս են կազմել ու ոչնչով չեն առանձնացել ՀՀԿ-ի ֆոնին, Արթուր Վանեցյանն էլ, մեղմ ասած, իրեն փայլուն չի դրսեւորել ԱԱԾ տնօրենի պաշտոնում։ Այնպես որ՝ «նոր որակի իշխանությունների» թեմայով ով ասես կարող է խոսել, բացի այդ երեք ուժերից։ Չի բացառվում, իհարկե, որ հանրահավաքի նպատակը հանրության տարբեր շերտերում առկա որոշակի դժգոհությունները «տեղ հասցնելն» ու դա քաղաքական կապիտալի վերածելը լինի, բայց այս դեպքում էլ արդյունքները մեծ չեն լինի։  Ոչ թե այն պատճառով, որ այդ դժգոհությունները չկան, այլ որովհետեւ հանրությունն այդ դժգոհություններն իշխանություններին հասցնելու տարբեր հնարավորություններ ունի եւ միջնորդների կարիք չի զգում։

Գիտակցո՞ւմ են արդյոք քաղաքական այդ ուժերն այս ամենը։ Իհարկե գիտակցում են։ Ու հասկանում են նաեւ, որ բնականոն պայմաններում ոչ միայն իշխանափոխության հասնելու, այլեւ շատից-քչից ազդեցիկ շարժում սկսելու որեւէ շանս չունեն եւ ինչ-որ բանի հույս կարող են ունենալ միայն ֆորսմաժորային իրավիճակներում։ Դրա համար էլ ապոկալիպտիկ կանխատեսումներ են անում ու փորձում հանրությանը ներշնչել, թե այս իշխանությունները վտանգում են հայոց պետականությունը, նոր պատերազմը շաբաթների հարց է, ընդ որում՝ Հայաստանի իշխանությունները գիտակցաբար են գնում դրան, եւ այլն։ Բայց այդ դեպքում էլ հարց է առաջանում՝ բա ո՞նց եք այդ այդ իրավիճակում երկրի ներսում իշխանությունների դեմ «թեժ աշուն» սկսում։ Լավ, ենթադրենք՝ դաշնակցականներն այդպիսի փորձ ունեն, բա մյուս ուժե՞րն ինչու են ոգեւորվել։ Եվ երկրորդ՝ «Ադրբեջանը պատրաստվում է հարձակման, հետեւաբար Հայաստանում իշխանափոխություն է պետք» թեզից բխում է, թե եթե իշխանափոխություն իրականացվի, եւ վարչապետ դառնա, ասենք, Քադիրովի ընկերը (մեղա-մեղա), այդ դեպքում Ադրբեջանը չի հարձակվի։ Սրանք գոնե հասկանո՞ւմ են, թե իրականում ինչ է նշանակում այդ պնդումը եւ անվտանգային ինչ ենթաշերտեր է բացում։ Իսկ եթե չեն հասկանում, ինչպե՞ս են պատրաստվում այդ խելքով «նոր որակի իշխանություն» ձեւավորել։

Մի խոսքով՝ մենք կրկեսի վերածելու թեժ աշուն չունենք։