«Կգա հատուցման օրը, ամեն ինչ չի վերջացել». ՀԺ-ի բացառիկ հարցազրույցը Ազգային հերոս Ռուբեն Սանամյանի հետ (տեսանյութ)

ՀՀ զինված ուժերը նշում է իր կազմավորման 29-ամյակը։ Հայոց բանակի ստեղծման օրն այս տարի կնշվի առանց ավանդական մեծ հանդիսությունների: 

«Հայկական ժամանակ»-ը զրուցել է Հայաստանի Ազգային հերոս, ՀՀ զինված ուժերի կապիտան Ռուբեն Սանամյանի հետ:

- Պարո՛ն Սանամյան, լրանում է Հայոց բանակի հիմնադրման 29-րդ տարին. ցավոք, վերջին պատերազմը մեր երկրի եւ բանակի համար ոչ ցանկալի ավարտ ունեցավ։ Ի՞նչ է հիմա պետք մեր բանակին՝ ոտքի կանգնելու եւ դարձյալ առաջ շարժվելու համար։

- Ես ցանկանում եմ, որ մեր ազգը իր մեջ ուժ ու եռանդ գտնի, եւ կամք, որն ունենք: Մենք բազմաթիվ թոհուբոհների եւ պատերազմների միջով անցած ժողովուրդ ենք, այս մեկն էլ կդիմակայենք, ուժ կգտնենք մեր մեջ: Ցանկանում եմ մեր ազգին, ժողովրդին, որդեկորույս մայրերին համբերություն, իսկ մեր գերեվարված տղաներին՝ շուտափույթ վերադարձ:

- Ասում են՝ այս օրը հատկապես սպաների համար յուրահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ ի տարբերություն ժամկետային զինծառայողների՝ նրանք տասնյակ տարիներ ծառայում են բանակին։ Ձեզ համար ի՞նչ խորհուրդ ունի Հունվարի 28-ը։

- Հունվարի 28-ը եւ մնացած բոլոր տոները ինձ համար միշտ մեծ տոն են եղել, որը մենք միշտ նշել ենք մեծ շուքով եւ դեռ էլի կնշենք, ամեն ինչ չի վերջացել: Մենք դիմացկուն ազգ ենք, կդիմակայենք ու դեռ կնշենք՝ ավելի ու ավելի մեծ շուքով եւ ավելի բարձր տրամադրությունով: Կգա ժամանակը...:

- 15 տարուց ավելի է՝ ծառայում եք զինված ուժերում, ի՞նչ խնդիր էիք ձեր առաջ դրել սպա դառնալիս:

- Ես սիրում եմ իմ հայրենիքը եւ ինչ գործողություն արել եմ, մեծ ցանկությամբ եմ արել ու դեռ էլի կանեմ: Իսկ ինչ վերաբերում է սպա դառնալուն, անկեղծ ասած՝ նպատակ չունեի սպա դառնալ, բայց ծառայության բերումով այդպես ստացվեց: Իմ նպատակը միայն եղել է լինել հայրենասեր. կա՛մ հայրենասեր եւ կլինե՛մ հայրենասեր մինչեւ վերջ:

- Մինչ ցավալի պատերազմը՝ ունեցանք նաեւ հաջող ելք Տավուշյան մարտերում, որի ժամանակ ձեր կատարած սխրանքի համար արժանացաք ՀՀ Ազգային հերոսի բարձրագույն կոչման։ Բանակում, առօրյա կյանքում ինչպե՞ս եք ձեզ զգում այդ կարգավիճակում։

- Բազմիցս պատասխանել եմ այդ հարցին եւ նորից կպատասխանեմ. ոչ թե մեծ, այլ գերագույն պատասխանատվություն է քո առջեւ դրված, որը պետք է կատարես պատվով, առանց խնդիրների, օրինակ ծառայես մատաղ սերնդին, ոգեշնչես եւ դրական լիցքեր հաղորդես:

- Վերջին պատերազմի ժամանակ ադրբեջանցիները ապատեղեկատվություն էին տարածել ձեր մասին, եւ ձեր պատասխանը նրանց նշված ժամանակահատվածի տեղեկատվական նպատակը ոչնչացրեց: Ինչո՞ւ էին ձեր անունը շրջանառում:

- Գիտեք՝ այսօր ադրբեջանական բանակը մեծ շուքով տոնում է իր, այսպես ասած, «հաղթանակը», բայց դա ես չեմ համարում հաղթանակ: Իրենք չեն հաղթել, ես չեմ թերագնահատում նրանց զորքին, նրանք ինչպես կային, այդպես էլ շարունակում են լինել: Իրենց զինծառայողները ինձ լավ ճանաչում են, անգամ իմ վերնազգեստից էին փախչում: Իսկ հիմա նայեք նրանց կեցվածքին, նրանք մոռանում են, թե ով են: Բայց ոչինչ, կգա հատուցման օրը եւ ժամը, ամեն ինչ չի վերջացել:

- Ի՞նչն էր պատճառը, որ վերջին պատերազմն այսպիսի ավարտ ունեցավ. որպես սպա՝ ինքներդ ձեր մեջ հավանաբար վերլուծել եք կատարվածը։

- Պատճառները բազմաթիվ են, թույլ տվեք այդ հարցին չպատասխանել:

- Վերջին 2-3 ամիսների ընթացքում բանակը կարողացե՞լ է վերլուծել կատարվածը եւ զբաղվել բացթողումներով ու թերացումներով։

- Այնպես չԷ, թե կարող ես ունենալ 100 տոկոսանոց բանակ, որը ոչ մի թերություն չունենա: Ցանկացած բանակում կան թերություններ, որը պետք է ժամանակին հայտնաբերել եւ շտկել: Բայց գլոբալ՝ մեծ մասշտաբի թերություններ ես չեմ տեսնում:

- Ձեր կարծիքով՝ որքա՞ն ժամանակ է անհրաժեշտ, որ բանակը եւ հասարակությունը կարողանան դուրս գալ 2020-ի թողած շոկային հետեւանքներից։

- Շոկային վիճակից դուրս գալու համար անհրաժեշտ է, որ ազգն ու բանակը համախմբվեն, դառնան միահամուռ, այդ դեպքում ժամանակը կարող է շատ կարճ տեւել: Իսկ եթե տարաձայնություններ լինեն, մեկը մի կողմ ձգի, մյուսը՝ այլ, սա կարող է երկար տեւել:

- Նշում եք, որ կգա հատուցման օրը. ի՞նչ է պետք, որ Հայաստանը, հայ ժողովուրդը դարձյալ կարողանան խոսել հաղթողի դիրքերից:

- Պիտի լինել համախմբված, միահամուռ, եւ ինչքան շուտ լինի դա, այնքան շուտ մենք ոտքի կկանգնենք, այլապես Ալիեւը, որը ոչ մի անգամ չի կարողացել խոսել բարձր դիրքից, այսօր խոսում է. մենք պիտի այսօր այնքան համախմբվենք, որ նրա բարձր դիրքից խոսելը երկար չտեւի:

Բազմաթիվ գերտերություններ ժամանակին անգամ կապիտուլյացիայի են ենթարկվել՝ Գերմանիա, Ճապոնիա, բայց այդ երկրները կարողացել են իրենց մեջ ուժ գտնել, համախմբվել եւ այսօր զարգացած երկրներ են դարձել: Այսօր ամբողջ Եվրոպայի լծակը Գերմանիան է: Արդյոք մենք չե՞նք կարող մեր մեջ ներուժ գտնել, մեզ դաս չեղա՞վ, թե ինչպես անենք, որ մեր սխալները չկրկնենք, որ մեր սերունդները դրանք չկրկնեն: Չօգտվեցինք ուրիշի սխալներից, գոնե մեր սխալներից դասեր քաղենք, որ վաղը, մյուս օրը հասկանանք, թե ինչ ենք անելու եւ շուտ ոտքի կանգնենք:

- Պատերազմից հետո տարբեր քննարկումներ, տարաձայնություններ կան, այս պարագայում ինչպե՞ս պետք է համախմբվի հանրությունը: Պատերազմը թողե՞լ է այնպիսի հարցեր, որոնք այս պահին խանգարում են այդ համախմբանը:

- Շատ հարցեր կան կիսատ թողնված, բայց դա իմ մեջ կպահեմ: Բայց որ պիտի համախմբվեն, դա հաստատ է, ու կհամախմբվեն:

- Շատ է նշվում, որ տեխնիկական առումով զիջում էինք հակառակորդին, խնդիրը հիմնականում դա՞ էր:  

- Հակառակորդը կարողացավ մեր դեմ պատերազմ մղել ոչ միայն իր ուժերով, այլեւ որոշ պետությունների աջակցությամբ: Մեր դեմ կռվեց «պուլտերով», բայց դա չի նշանակում, որ ամբողջը վերջացավ: Մենք մինչեւ «Բայրաքթարի» պես ԱԹՍ գնենք կամ դրան հակազդող զենք, նրանք կունենան մի այլ բան, որ այդ միջոցն էլ չաշխատի: Պետք է մի քանի քայլ առաջ լինենք, որպեսզի հասցնենք նրանց տեխնոլոգիական միջոցներին դիմակայել:

- Այսինքն՝ մեր գերխնդիրը պետք է լինի համախմբումը եւ տեխնոլոգիական զարգացո՞ւմը:

- Համախմբվածության արդյունքում մենք կարող ենք գնալ զարգացման, իսկ, եթե չհամախմբվենք՝ դա չի լինի:

- Մարդկանց հետ շփման ընթացքում ի՞նչ եք հասկացել, այդ համախմբումը շուտ կլինի՞, թե՞ դեռեւս հետքերը կան:

- Հետքերը դեռ կան ու, ցավոք, դեռ երկար կմնան, բայց պետք է ոտքի կանգնենք, մեր ազգն ունի այդ ներուժը:

- Զինվորական ծառայության ձեր փորձը ի՞նչ է հուշում, առաջիկայում զինծառայության զորակոչվողները բանակի եւ պատերազմի մասին արդեն անհրաժեշտ պատկերացումներ կունենա՞ն, այս պատերազմը նրանց համար ինչ-որ չափով փորձառություն կարելի՞ է համարել։

- Ինչ-որ չափով, այո՛, կարելի է փորձառություն համարել:

- Պարո՛ն Սանամյան, Հունվարի 28-ի առթիվ ի՞նչ ուղերձ ունեք Հայոց բանակի սպաներին եւ զինվորներին, հայ ժողովրդին:  

- Հայոց բանակի բոլոր սպաներին, զինվորներին, հայ ժողովրդին ցանկանում եմ, որ լինեն համբերատար, ուժ գտնեն իրենց մեջ: Ինչպես նշեցի, դեռ ամեն ինչ վերջացած չէ: Մեր ազգը բազմաթիվ հաղթանակների եւ պարտությունների միջով է անցել, սա էլ կտանենք: