Գյումրու Մտորումների թատրոնը փնտրում է հովանավորների. ծանր են ժամանակները, դժվար է գոյատևելը (լուսանկարներ)

Սա շատ համարձակ թատրոն է, շատ տարբեր ակադեմիական թատրոնից: Տարիքով փոքր, մտքերով մեծ ու հասուն: Ասելիքը նոր, գործունեությունը՝ նորարարական: Առանց բեմի ու վարագույրի, առանց հատուկ լուսաձայնային ձևավորումների: Գյումրու Մտորումների թատրոնը մեկ տարեկան է:

Ծնվեց ոչ միայն Գյումրու, այլև երկրի համար ամենադժվարին ժամանակահատվածում: 2020-ի համավարակն, այնուհետ պատերազմը թատրոնից մեծ բան խլեց՝ տրամադրությունը:

Համավարակին հաղթեցին բացօթյա՝ ստվերային ներկայացումներով: Նորություն էր Գյումրիում, շատերին գրավեց:

«Դա նոր ժանր էր: Հետաքրքրում էր բոլորին, գալիս էին: Զուգահեռ փոքրիկ երեխաներին հավաքեցինք, ստուդիա ձևավորվեց: Ծանոթացրեցինք նրանց թատրոնի նրբություններին, բեմական խոսքին: Այստեղ նաև պարի և վոկալի դասեր ունենք, դերասանի վարպետություն: Աստիճանաբար հետարքրքւոյթւնների շրջանակը մեծացավ»,- «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում պատմեց թատրոնի հիմնադիր Հովհաննես Հովհաննիսյանը:

Գյումրու Մտորումների թատրոնում եզակի մասնագիտություն է ուսուցանվում: Հովհաննիսյանն ընդգծում է՝ մնջախաղ են դասավանդում:

Ամեն ինչ ստեղծվել է  ստեղծագործելու, կայանալ-զարգանալու, բայց ֆինանսական հարցերը չեն կարգավորվում: Թատրոնը ծնվեց ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Հովհաննիսյանի մտքից ու հոգուց, ֆինանսական բեռը ևս դերասանի ուսերին էր: Այսօր, սակայն, այս բեռն ավելի է ծանրացել և որոշակի աջակցության կարիք է զգացվում:

Այս մասին անգամ Հովհաննիսյանն էր իր Ֆեյսբուքի էջում գրել: «Գյումրու Մտորումների թատրոնը փնտրում է հովանավորների (մեկենասների), ծանր են ժամանակները, դժվար է գոյատեվելը: Եթե կարող եք, օգնության ձեռք մեկնեք նորաստեղծ թատրոնին»,- ասված էր գրառման մեջ:

Քաղաքի պատմական միջուկում գտնվող շենքը կամ, ավելի ճիշտ, շենքի նկուղային հարկը, որտեղ գործում է թատրոնը, վարձակալված է: Ամեն ամիս տարածքի համար 200.000 դրամ է վճարվում: Մեծ դժվարությամբ, բայց չի թերանում Հովհաննիսյանը:

«Շատ դժվարություններ կան, շենքը վարձով է, տարածքը փոքր է, կոմերցիոն առումով դժվար է:  Թեկուզ 2 հանդիսատես լինի, ներկայացումը մենք խաղում ենք, որ չհիասթափվի հանդիսատեսը: Դրամարկղային տոմսեր չունենք, փոխանցումներով ենք աշխատում: Բայց այնպես էլ չի, որ մեծ թվով տոմսեր ենք վաճառում: Մի կերպ իմ անձնական միջոցներով ձգեցինք, տարին եզրափակեցինք: Եթե թվում է՝ սեփական թատրոն է, և մտածում են, ոնց էլ լինի կապրեն, այդպես չէ: Հո պեռաշկու կամ լիմոնադի ցեխ չէ, որ արտադրենք, արտադրանքը վաճառենք: Բարդ գործ է հանդիսատես բերելը: Ընդամենը 30-35 տեղ է, կարող ենք և 50 հանդիսատես ունենալ, բաց շատ չենք ձգտում մեծ թվի»:

Անկախ այս ամենից, այստեղ չեն մոռանում իրենց գաղափարի և նպատակի մասին: Շատ ուսանողների և շրջանավարտների է հասցրել իր հարկի տակ առնել Մտորումների թատրոնը, տալ մտքերն արտահայտելու, ինքնադրսևորվելու հնարավորություն:

«Փորձարարական երկու ներկայացում արդեն արվել է, հանդիսատեսը մեծ սիրով այն ընդունեց: Էստեղ ոչ վարագույր կա, ոչ բեմ կա: Սահման չկա, չկա թատրոնի 4-րդ պատ հասկացությունը: Գրեթե իտերակտիվ է, հանդիսատեսն անմիջապես ներկայացման մեջ է, դերասանի ու ռեժիսորի հետ: Ես մտածում էի, որ Գյումրիում դժվար էր դա անելը, դժվար պատասխանեին հարցերին ու առողջ քննարկում ծավալվեր, բայց ի զարմանս ու հուրախություն ինձ, հանդիսատեսը մեզ օգնում է, նաև հենց իրենից ենք ուզում իմանալ ինչ հեղինակի  ու ինչ գործ կուզեր տեսնել բեմում: Ներկայացումն ավարտվեց, երևակայական վարագույրը փակվեց, անմիջապես քննարկում ենք ներկայացումը, մասնագիտական զրույց է ծավալվում: Առայժմ մեզ հաջողվում է ամեն ինչ»,- ասում է Հովհաննես Հովհաննիսյանը:

Մանկական ներկայացումներ ևս կան Մտորումների թատրոնում: Դերասանները հենց երեխաներն են: Հանդիսատեսի հարցում էլ են հաջողել:

«Մանուկ հանդիսատես ունենք, բայց մենք տոմսավաճառությամբ չենք զբաղվում մանկապարտեզներում ու դպրոցներում: Ինքնակամ գալիս են»,- հպարտանում է Մտորումների թատրոնի հիմնադիր-տնօրենն ու ընդգծում, ոչ միայն մանկական ներկայացումների, այլ ընդհանրապես, Վանաձորից Գյումրու Մտորումների թատրոն եկող հանդիսատես էլ ունեն:

Այս պահին սպասում են թատրոնի նստարաններով և նոր լույսերով ապահովելու խոստման իրականացմանը: Եւս մեկ խոստում էլ Գյումրու քաղաքապետարնն ունի կատարելու:

«Քաղաքապետարանը խոստացավ լույսի վարձը փակել, այժմ սպասում ենք՝ ավագանին կորոշի, թե չէ»,-զրույցը եզրափակում է Հովհաննիսյանը:

Լուսանկարները՝ «Հայկական ժամանակի»