Անչափ ցավալի է, սակայն պարտավորեցնող, երբ որդեկորույս մայրերն ասում են՝ մեր երգերը սփոփանք են իրենց համար. Գոռ Սուջյան

Երգիչ, երաժիշտ Գոռ Սուջյանի խոսքով՝ «Project LA»-ի գրեթե բոլոր համերգներին ներկա են լինում պատերազմներին մասնակից տղաները, զոհվածների հարազատները: Վերջինս ասում է՝ անչափ ցավալի է նման կարգավիճակում տեսնել ծնողներին, սակայն միևնույն ժամանակ հաճելի է այն իմաստով, որ նրանք մոտենում են խմբի անդամներին ու ասում, որ այս կամ այն երգը սփոփանք է իրենց համար, ինչն էլ պարտավորեցնող է:

Սուջյանի հետ «Հայկական ժամանակ»-ի հարցազրույցը՝ ստորեւ.

- Գոռ, վերջերս Դուք եւս մասնակցում էիք «Ստարմուս» փառատոնին. միեւնույն բեմում էիք աշխարհահռչակ երաժիշտներ Սերժ Թանկյանի եւ Բրայան Մեյի հետ: Երբեւէ կպատկերացնեի՞ք, որ նման հնարավորություն կընձեռվի: Այդ հանդիպման եւ շփումների ընթացքում ի՞նչ էին ասում նրանք հայկական երաժշտության մասին, եւ հնարավո՞ր է՝ առաջիկայում համագործակցություն նրանց հետ:  

- Սերժ Թանկյանի հետ բազմիցս առիթներ ունեցել էի հանդես գալու, հիշում եմ՝ առաջին անգամ «Թումո»-ի բացմանը՝ «Դորիանս» խմբով: Հենց այդ ժամանակ էլ բախտ է վիճակվել ծանոթանալ ու շփվել Թանկյանի հետ: Իսկ ինչ վերաբերում է Բրայան Մեյի հետ միեւնույն բեմում հանդես գալուն, ապա դա իսկապես մեծ իրադարձություն էր. ինձ համար մեծ պատիվ էր: Մանկուց շատ եմ սիրել «Քուին» խումբը, միշտ նրանց համերգները դիտել ու հիացել եմ: Անկեղծ ասած՝ շատ չհասցրի նրանց հետ շփվել, բայց որքանով հասցրի նկատել, շատ տպավորված էին: Հետագայում համագործակցության ցանկությունը, իհարկե, մեծ է, սակայն հստակ խոսակցություն դեռեւս չկա: Տեսնենք, առաջ Աստված:

- Վերջին շրջանում մեր երաժշտական խմբերը հայկական ավանդական երգերը նորովի՝ նոր գործիքավորմամբ են ներկայացնում: Ըստ Ձեզ՝ սա արվում է հայկականը պահելու համա՞ր, թե՞ պարզապես դյուրին տարբերակ է «նոր գործ» ներկայացնելու:

- Չեմ կարող ասել, թե յուրաքանչյուրի նպատակը որն է, բայց ամեն դեպքում, կարծում եմ, նախաձեռնությունը վատ չէ: Մենք էլ, օրինակ, «Project LA»-ի շրջանակներում անդրադառնում ենք հայ գրողների գործերին: Երեխաները դպրոցներում հաճախ բանաստեղծության փոխարեն սովորում են երգը, ոմանց համար դա ավելի հաճելի է, ավելի մատչելի: Սա էլ մի միջոց է՝ հետաքրքրություն առաջացնելու դեպի մեր գրողերը:

- Ձեր կատարումները հաճախ Լուսինե Հոլիկյանն է ժեստերի լեզվով թարգմանում: Այսինքն՝ այդ գործերը հասանելի են դարձվում նաեւ լսողական խնդիրներ ունեցող մարդկանց համար:

- Անկեղծ ասած՝ ես էլ եմ պատահաբար տեսել տեսանյութերը: Ընդհանուր քննարկումներ չեն եղել, անձամբ ծանոթ էլ չեմ Լուսինեի հետ: Ամեն դեպքում, շատ ողջունելի է ու հաճելի: 

- Աշխարհն այսօր ապրում է անորոշ ժամանակներ. ինչ եք կարծում՝ երաժշտությունը կարո՞ղ է հոգեթերապիայի միջոց դառնալ:

- Երաժշտությունն էլ է շատ դեպքերում դեգրադացիայի ենթարկվում, այդ տենդենցը եւս նկատվում է: Սակայն լավ երաժշտությունը, այո, կարող է հոգեթերապիայի միջոց դառնալ: Երաժշտություն կա, որ կարող է մարդկային հոգեւոր վիճակի վրա բացասաբար ազդել, եւ, հակառակը, կարող է անչափ դրական անդրադառնալ: Խոսքերը, երաժշտությունը, երգի ուղերձը կարող են ազդել մարդու հոգեւոր դաշտի վրա: Շատ դեպքերում մարդիկ մոտենում են ու ասում՝ «ձեր երգն օգնեց, կարեւոր որոշում կայացրինք», «մենք վիճել էինք, բայց ձեր այս երգի շնորհիվ հաշտվեցինք» եւ այլն: Սրանք ամենակարեւոր գնահատականներն են արտիստի համար, ինչը շատ ոգեւորիչ է: Մեր գլխավոր նպատակն է, որ երգը օգնի մարդկանց:

- Քանի որ խոսեցինք երաժշտության լավ եւ վատ լինելուց. հայկական երգարվեստում որակի, ճաշակի առումով ի՞նչ է փոխվել:

- Եթե այս հարցն ինձ տայիք 15 տարի առաջ, ես շատ հստակ կպատասխանեի, բայց հիմա ինչ-որ բաներ դեպի դրականն են փոխվել, ինչ-որ բաներ էլ՝ բացասականը, ու դժվար է միանշանակ պատասխանելը: Ավելի հասանելի է ճաշակով երաժշտությունը, ու, կարծում եմ, ավելի մասշտաբային է դարձել: Տեխնիկական առումով, համագործակցության մեջ ճշտապահության եւ այլ հարցերի տեսանկյունից հիմա մենք շատ ու շատ առաջ ենք գնացել: Կարծում եմ՝ որոշ ժամանակ հետո ավելի դրական փոփոխություններ կնկատենք, եթե, իհարկե, մեր երկրում խաղաղություն լինի:

- ՀՀ-ում ապրող երաժիշտները այլ երկրներում հանդես գալիս ի՞նչ դժվարությունների առաջ են կանգնում:

- Ապրում ենք ինտերնետի դարում. այսօր կարող ես տանը նստած տեսանյութ նկարել, եւ այն տեսնեն աշխարհի տարբեր ծայրերում: Կարծում եմ՝ համագործակցության առումով էլ խնդիրներ շատ չկան: Մենք բազմաթիվ երաժիշտներ ունենք, որոնք դրսում մեծ բեմեր են նվաճել ու նվաճում են: Տաղանդի պակաս Հայաստանը չունի:

- Գոռ, ընդհանուր ներքաղաքական անցուդարձը, բացասական անցքերը որքանո՞վ են բարդացնում ստեղծագործող մարդու կյանքը:

- Այնքան դժվար է այդ հարցին պատասխանելը, որովհետեւ մենք հենց հիմա էլ գտնվում ենք վտանգավոր իրավիճակում. պատերազմն ամեն պահ կարող է բռնկվել: Այս անկայուն վիճակը բոլորիս վրա է իր բացասական ազդեցությունն ունենում: Անկախ ամեն ինչից՝ առաջին հերթին չենք ուզում լսել մեր զինվորների կորուստների մասին, դա ամենացավալին է: Ինքս շատ հաճախ եմ շփվում որդեկորույս ծնողների հետ. շատ դժվար է: Աննկարագրելի ցավ է, ու բոլորս պետք է կարեկցող լինենք: «Project LA»-ի գրեթե բոլոր համերգներին ներկա են լինում մեր հերոսները, պատերազմում զոհված Ալեն Մարգարյանի մայրը: Շատ ցավալի է նման իրավիճակում տեսնել ծնողին, բայց նաեւ հաճելի է այն իմաստով, որ նա մոտենում է մեզ ու ասում, որ այդ երգերը սփոփանք են իր համար. սա մեզ պարտավորեցնում է: Ունենք երգ, «Ռեքվիեմ» է կոչվում, Ալեն Մարգարյանի անունից այն նվիրվում է պատերազմում զոհված մեր բոլոր հերոսներին: Մենք ինչ էլ անենք, երգենք, չերգենք, ոչինչ չի կարող փոխարինել այդ հերոսների սխրանքը, բայց ծնողին ինչ-որ չափով սփոփանք դառնալը պատիվ է:

- Առաջիկայում ի՞նչ նոր գործեր սպասեն Ձեր երկրպագուները: Մենահամերգով ե՞րբ եք պատրաստվում հանդես գալ եւ որտե՞ղ:

- Կլինեն նոր տեսահոլովակներ, նոր անդրադարձեր. Գեւորգ Էմինին ենք անդրադարձել, առաջիկայում նոր երգ կլինի: Կանդրադառնանք նաեւ Չարենցին, Տերյանին, տեսահոլովակներ եւս կլինեն: Պարբերաբար համերգներ ենք ունենում, բայց առայժմ հիմնականում ակումբներում: