Լավ քաղաքացի լինելը ամենքի պարտականությունն է. լավագույն ուսանող Լուսինե Հովհաննիսյան

Երեւանի պետական համալսարանում այսօր` փետրվարի 13-ին, կայացավ «Լավագույն ուսանող» մրցանակաբաշխության արարողությունը: Մրցույթն անցկացվում է հինգերորդ տարին անընդմեջ՝ երկու փուլով՝ ներբուհական եւ հանրապետական (միջբուհական): Տարվա լավագույն ուսանող տիտղոսին արժանանալու համար մրցակցում են բակալավրիատում եւ մագիստրատուրայում սովորողները՝ ըստ ոլորտների:

2017 թվականի մրցույթում հաղթող է ճանաչվել 41 ուսանող: Հաղթողներին հավաստագրեր ու դրամական պարգեւներ հանձնեց կրթության եւ գիտության նախարար Լեւոն Մկրտչյանը: Առաջին տեղի համար սահմանված դրամական պարգեւը 400 հազար դրամ է, երկրորդ տեղի համար` 270 հազար, 3-րդ տեղի համար` 200 հազար դրամ:

Երեւանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանում սովորող Լուսինե Հովհաննիսյանը մրցույթում առաջին տեղ է գրավել բժշկության ոլորտում: Մեր զրույցում նա նախ ներկայացրեց, թե ինչ ընթացակարգով են մասնակցում մրցանակաբաշխությանը: «Ուսանողը տեսնում է՝ հայտարարությունը, պահանջները, հավաքում է բոլոր փաստաթղթերը, հավաստագրերը, գիտական հոդվածները, աշխատանքները, հասարակական ակտիվության մասին բնութագիր ու ներկայացնում է համալսարան: Համալսարանն ընտրում է իր լավագույնին ու ներկայացնում է արդեն հաջորդ փուլ (այս դեպքում հաղթողներն ընտրվում են ԿԳՆ-ում-խմբ.)

- Լուսինե, Ձեր դեպքում հասարակական ակտիվությունն ինչպես է դրսեւորվել:

- Ուսանողական գիտական ընկերության ակտիվ անդամ եմ, շատ եմ սիրում եւ հետաքրքրվում եմ նաեւ բժշկագիտությամբ: Եվ քանի որ ցանկանում եմ դառնալ ուռուցքաբան, ինձ նաեւ հետաքրքիր է քաղցկեղի տեսական մասն ու նախակլինիկական փորձարկումները:

- Մրցանակաբաշխության ժամանակ նախարարը կարծիք հայտնեց, որ կրթությունը միայն գիտելիքը չէ: Ձեր կարծիքով՝ ուսանողը, գիտելիքից բացի, ուրիշ ի՞նչ կարեւոր հատկանիշներ պիտի ունենա:

- Ընդհանրապես Բժշկականի ուսանողի համար, բացի գիտելիքից, շատ կարեւոր են մարդկային հատկանիշները: Քանի որ մենք աշխատում ենք մարդու հետ,պետք է կարողանանք հասկանալ նրա ցավը, նրա կարիքները, կարողանանք գտնել լավագույն բուժումը, եւ ամեն մարդ անհատական մոտեցման կարիք ունի: Նույնիսկ մասնագետ դառնալու համար կարեւոր են արժեքները:

- Մեր երկրում գործող բուժհաստատություներւմ այսօր տեսնո՞ւմ եք անհատական մոտեցման, մարդկային վերաբերմունքի, կարեկցանքի պակաս:

- Ընդհանրապես կա այդ երեւույթը, որ բժշկի մոտ կարող է լինել էմոցիոնալ սպառում: Քանի որ աշխատանքը շատ ծանրաբեռնված է եւ պահանջում է հոգեկան ու ֆիզիկական ռեսուրսների մաքսիմալ լարում, հնարավոր է այնպես լինի, որ ինչ-որ պահի բժիշկը արդեն չկարողանա ցուցաբերել անհրաժեշտ ամբողջ կարեկցանքը եւ էմպացիան: Դա, իհարկե, ամենակարեւոր եւ ամենապահանջված հատկանիշներից է: Բայց բժիշկն էլ մարդ է, եւ կարող է էմոցիոնալ այրում լինի, նա սպառվի: Դա զուտ հայկական խնդիր չէ: Ամբողջ աշխարհում այդ խնդիրը կա, ինչը բխում է նրանից, որ աշխատանքն է այդպիսին, դա այդ աշխատանքի կողմնակի երեւույթն է: Ուղղակի բժշկից պահանջները միշտ ավելի բարձր են, ու թվում է թե բժշկին բնորոշ չպետք է լինի հոգնելը, սպառվելը: Բայց իրականում դա նորմալ է:

- Բուհն ավարտելուց հետո մտադի՞ր եք Հայաստանում աշխատել, թե՞ ծրագրերը արտասահմանյան երկրների հետ են կապվում:

- Ես միշտ ուզել եմ՝ այն, ինչ որ սովորում եմ, այն գիտելիքը, որ ձեռք եմ բերում, ներդնեմ Հայաստանում, բայց իմ կարծիքով քիչ է միայն Հայասատնում սովորելը, պետք է նաեւ վերապատրաստումների եւ փոխանակումների գնալ արտասահման եւ այնտեղի փորձը բերել Հայաստան: Դրա հետ կապված ունեմ պլաններ, որ օրինակ արտասահմանում ինչ-որ ժամանակ սովորեմ, բայց ցանկանում եմ, որ այդ գիտելիքը ներդնեմ Հայստանում, որպեսզի այստեղ ինչ-որ բան դեպի լավը գնա, փոխվի, զարգանան ոլորտները:

- Որպես ուսանող՝ բարձրագույն կրթության համակարգում, ուսանողական կյանքում ի՞նչ խնդիրներ եք տեսնում, որոնք շուտափույթ լուծման կարիք ունեն:

- Իմ կարծիքով, ամենամեծ խնդիրներից մեկը գրականությունն է, որը պետք է լինի շատ արդի, ժամանակակից, պարբերաբար թարմացվող: Նաեւ այն խնդիրը, որ ուսանողը պետք է կարողանա կարդալ անգլերեն կամ այլ լեզուներով: Ցանկացած լավ, ինքնամոտիվացված ուսանողի դա կարող է դրդել, որ նա առաջ գնա, որովհետեւ կարող է համակարգը վատն է, ամեն ինչ վատն է, վատն է, բայց եթե ինքը կարողանում է, ունակ է ինքնուրույն կրթվել, դա արդեն իսկ նրան կմղի, որպեսզի առաջընթաց լինի:

- Իսկ համակարգը վա՞տն է:

- Եթե՛ վատն է... Չեմ կարծում, որ ես բավականաչափ տեղեկացված եմ եւ կարող եմ խոսել դրա մասին, չեմ ուսումնասիրել: Բայց ինձ ամենաշատը դուր չի եկել, որ ժամանակակից ստանդարտների համապատասխան գրականությունը, գործնական գիտելիքների մատուցումը եւ ստուգումը թերի է: Ցանկալի է լինենք աշխարհի հետ միեւնույն մակարդակի վրա: Դրան հասնելու համար, իմ կարծիքով ամենառաջին բարիերներից մեկը հենց լեզվային բարիերն է, որը խանգարում է: Հիմա ես «Լավագույն ուսանողի» հավաստագիր եմ, չէ՞, ստացել: Ես կցանկանամ մրցունակ լինել ԱՄՆ-ի կամ ցանկացած եվրոպական երկրի, Չինաստանի կամ Ճապոնիայի լավագույնի հետ: Ու ոնց ես կարող եմ իրենց հետ համեմատվել: Թեկուզ՝ իրենց քննությունները հանձնելով ու լավագույն արդյունք ստանալով: Օրինակ, մեր համալսարանում կար ծրագիր, որ ամերիկյան ստանդարտներով մեզ քննում էր, իսկ ԱՄՆ-ի լիցենզավորման քննությունները բժշկության ոլորտում համարվում են ամենաբարդն աշխարհում: Ու սկզբից, երբ որ մենք հանձնում էինք, կար նաեւ այդ լեզվային խնդիրը ու այն, որ մենք համապատասխան գրականությունը չէինք կարդում: Բայց մի քանի ամսվա ընթացքում սովորելով այդ ծրագրով, մեր ուսանողները կարողացան բավականին բարձր մակարդակով արդյունքներ ցույց տալ: Այսինքն՝ շատ մեծ տարբերություն մեր մեջ չկա: Զուտ մի փոքր աշխատելու, մի փոքր այդ ուղղությամբ գնալու դեպքում մենք կարողանում ենք հավասարվել իրենց մակարդակին:

- Իսկ որպես Հայաստանի քաղաքացու՝ ձեզ այսօր ինչն է ամենաշատը մտահոգում:

- Որպես Հայաստանի քաղաքացու՝ ինձ ամենաշատը մտահոգում է պատերազմական իրավիճակը: Կցանկանայի՝ գա մի օր, որ Հայաստանում խաղաղություն լինի եւ մեր քաղաքական ու միջազգային հարցերը լուծվեին:

- Ուսանողի համար քաղաքացիական ակտիվությունը ձեր կարծիքով որքանով է կարեւոր:

- Իմ կարծիքով՝ լավ քաղաքացի լինելը ամեն քաղաքացու պարտականությունն է: Եվ եթե ամեն մասնագետ, ամեն մարդ իր պարտականությունները ճիշտ կատարի, լավ կատարի ու ձգտի լինել լավագույնը, դա արդեն իսկ երկրի կայացման համար մեծ ներդրում կլինի: