«Հայտնի կենդանու ականջում» ծվարածների քարոզչությունը

Վերջին օրերին իշխանությունների դեմ իրականացվող քարոզչության զինանոցում նոր կարգախոս է հայտնվել, որի հիմնական իմաստը սա է՝ «Հայաստանի շուրջ վտանգավոր զարգացումներ են տեղի ունենում, իսկ մենք, հայտնի կենդանու ականջում քնած, հետեւում ենք Նիկոլի մեկ դերասանի թատրոնին»: Մառազմն այնտեղ է հասել, որ ՀՀԿ-ական նախկին պատգամավորներից մեկն, ըստ էության, իշխանություններին ու հասարակությանը մեղադրել էր, թե ահա Երկիր մոլորակին հսկայական երկնաքար է մոտենում՝ Քեոփսի բուրգի մեծությամբ, ու եթե հասնի մեզ՝ վիթխարի ավերածություններ կանի, իսկ մենք մանր-մունր ներքաղաքական շոուներով ենք զբաղված: Դե իհարկե, եթե Հայաստանում հեղափոխություն տեղի ունեցած չլիներ եւ Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն մերժված չլինեին, կամ երկնաքարը ՀՀԿ Գործադիր մարմնի որոշմամբ կփոխեր իր շարժման ուղղությունը, կամ ՀՀ զինված ուժերը «80-ական թվականների զենքերով» կոչնչացնեին այն, կամ էլ, ծայրահեղ դեպքում, Սաշիկ Սարգսյանին կխնդրեինք, ու նա կկիսեր երկնաքարը՝ դրանով իսկ նվազեցնելով հնարավոր ավերածությունները:

Իսկ հիմա՝ ավելի լուրջ: Այո, Հայաստանի շուրջ իսկապես վտանգավոր իրադարձություններ են տեղի ունենում: Վրաստանում եւ Իրանում ներքաղաքական իրավիճակը լարված է, Ադրբեջանն ակնհայտորեն պատերազմի է պատրաստվում (ի դեպ՝ վերջին 25 տարիներին ոչ մի րոպե չի դադարեցրել այդ աշխատանքները), Մերձավոր Արեւելքում լարվածությունը չի թուլանում, Թուրքիան օրեցօր ավելի ու ավելի անկանխատեսելի է դառնում, եւ այսպես շարունակ: Հարց է ծագում՝ ինչպե՞ս պիտի Հայաստանը դիմակայի այդ հնարավոր մարտահրավերներին, եւ ինչպե՞ս էր դիմակայում նախկինում:

Այնպես չէ, որ Սերժ Սարգսյանի օրոք իշխանությունները չէին գիտակցում հնարավոր վտանգները եւ ոչինչ չէին ձեռնարկում: Իհարկե ձեռնարկում էին: Օրինակ՝ բիզնեսներն ու կապիտալը տեղափոխում էին արտասահման: Բայց մի քիչ էլ պետության մասին էին մտածում: Սերժ Սարգսյանն, օրինակ, նախագահ դառնալուն պես փորձեց կարգավորել հայ-թուրքական հարաբերությունները: Չստացվեց: Հետո փորձեց կարգավորել ղարաբաղյան խնդիրը՝ աննախադեպ զիջումներ խոստանալով Ադրբեջանին: Դարձյալ չստացվեց (նրանք ավելին էին ուզում): Հետո փորձեց Հայաստանը ԵԱՏՄ մտցնելով ստանալ Ռուսաստանի անվերապահ աջակցությունն ու պաշտպանությունը՝ ցանկացած իրավիճակում: Էլի չստացվեց (Ռուսաստանն արդեն ահռելի քանակությամբ ժամանակակից հարձակողական սպառազինություն էր վաճառել Ադրբեջանին ու նույնիսկ հայտարարեց, որ պատրաստվում է էլի վաճառել): Երկրի ներսում էլ միասնության մասին խոսք լինել չէր կարող՝ ընտրակեղծիքներով ձեւավորված իշխանություններ, իշխանությունների նկատմամբ հանրային վստահության զրոյական մակարդակ, «գաղջ մթնոլորտ» եւ արտագաղթ: Պարզ ասած՝ նախկին իշխանությունները հնարավոր ֆորսմաժորներին դիմակայելու ուղղությամբ առանձնապես քայլեր չէին անում, արված քայլերն էլ ձախողվել էին:

Իսկ ի՞նչ են անում այսօրվա իշխանությունները: Հասկանալի է, որ, ասենք, Իրանի կամ Վրաստանի ներքաղաքական զարգացումների վրա ազդելու հնարավորություններ գործնականում չկան, Ադրբեջանն էլ, ամենայն հավանականությամբ, ավելի կառուցողական չի դառնալու եւ շարունակելու է նախապատրաստվել նոր պատերազմի: Նման իրավիճակում Հայաստանի իշխանությունները հնարավոր մարտահրավերներին դիմակայելու համար կարող են կատարել միայն հետեւյալ քայլերը. ապահովել ներհասարակական համերաշխություն՝ հիմնված իշխանությունների նկատմամբ հանրային վստահության մեծ պաշարի վրա, ամրապնդել բանակը (օրինակ՝ բանակում ծառայելն ավելի գրավիչ դարձնելու, ավելի ժամանակակից սպառազինության եւ սոցիալական ավելի ամուր երաշխիքներ սահմանելու միջոցով) եւ հայ-ռուսական դաշնակցային հարաբերությունները դնել ավելի գործնական հիմքերի վրա:

Համաձայնվեք, որ իշխանությունները հենց այս ուղղություններով էլ աշխատում են եւ արդեն իսկ որոշակի հաջողություններ են արձանագրել: Բազմաթիվ խնդիրներ, իհարկե, դեռ կան, բայց որպես կանոն՝ այս ոլորտում խնդիրները երբեք էլ չեն ավարտվում: Բայց իշխանություններին մեղադրելը, թե ոչինչ չեն անում, համաձայնվեք, առնվազն անազնիվ է: Եթե անգամ այդ մեղադրանքների ետեւից երեւում են հայտնի կենդանու ականջները: