Մեկ պլանշետով ու մայրիկի հեռախոսով․ Լոռու մարզի բազմազավակ ընտանիքներում ապրող դպրոցականների պատմությունները

Երբ Հայաստանում մեկնարկեց հեռավար կրթությունը, ամենամտահոգիչ հարցերից մեկը բազում ընտանիքներում սարքերի բացակայության խնդիրն էր։ ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի եւ սպորտի նախարարությունը հայտարարեց համակարգիչների եւ այլ սարքավորումների ընդունման գործընթացի մասին։

Այսօր արդեն շատ աշակերտներ ստացել են սարքեր եւ միացել հեռավար կրթությանը։ Իրենց դասերից ու այս օրերին հանդիպած դժվարություններից պատմում են Լոռու մարզի դպրոցականները։

Ջուլիետան՝ Վանաձորից  

Ջուլիետա Հակոբյանի ընտանիքում 6 երեխա է ապրում, որոնցից 5-ը՝ դպրոցական։ 

Արտակարգ դրության պայմաններում, երբ իրենց տանը միայն մայրիկի հեռախոսով էր հնարավոր դասին միանալ, երեխաները դասերին ստիպված ներկա էին լինում հերթով։

Ուսուցիչները, սակայն, հարցին խիստ չեն վերաբերվել։ Իմանալով, որ հեռախոսը մեկն է՝ բացականեր չեն նշանակել։ Այնուհետեւ կանչել են դպրոց ու փոխանցել ԿԳՄՍՆ-ի կողմից հավաքագրված սարքերից մեկը՝ պլանշետը։

Արդեն մի քանի շաբաթ է՝ իրենց տանը դասերը նորմալ հունով են ընթանում։

«Մայրիկիս հեռախոսով ու պլանշետով դասերին մասնակցում ենք առանց բացակայի»,-պատմեց Ջուլիետան՝ ավելացնելով, որ դպրոցից ասել են, որ խնդիրների դեպքում զանգեն հարցնեն։

Տանը աշակերտներն իրար չեն խանգարում․ մեկն ականջակալներով է լսում մյուսը՝ առանց, մեկը՝ պլանշետով, մյուսը՝ մայրիկի հեռախոսով։

Հեռավար դասերից աղջիկը գոհ է․ «Մեր ուսուցիչները բոլորից տարբերվում են, լավն են․ ժամերը հարմարեցնում են, մենք էլ հաճույքով դասերն անում ենք»։

Աշակերտներն ամեն օր դաս ունեն, լինում են օրեր՝ չծանրաբեռնվելու համար առարկաների կեսն են պարապում։

Տնային հանձնարարություններ եւս կան, բայց նրա խոսքով՝ մի երկու հատից ավելի չեն տալիս, իսկ գնահատականներն էլ էլեկտրոնային մատյանում են նշվում։ Երեկ Ջուլիետան անգիրը պատասխանել ու գնահատվել է։

Արտյոմը՝ Պրիվոլնոյեից

Արտյոմը ռուս է, բայց խոսելիս երբեք գլխի չես ընկնի, միայն ազգանունն է մատնում՝ Իվանով։ Իրեն ասված հաճոյախոսությանն էլ, թե հայերեն լավ ես խոսում, քմծիծաղով է ընդունում․ ծնված օրվանից Հայաստանում է բնակվում։

Պրիվոլնոյե գյուղում ապրող Արտյոմը 2 քույր եւ 3 եղբայր ունի, որոնցից մեկն այժմ Արցախում է ծառայում։ Տանը 4 դպրոցական կա։  

Իրենց ընտանիքին եւս ԿԳՄՍՆ-ի կողմից սարքավորում է հատկացվել, եւ այժմ աշակերտները տանը հերթով, մեկ պլանշետով են դաս անում։

Թե ինչպե՞ս են դասերն այս օրերին հարմարեցնում, հարցին կարճ է պատասխանում․ «Մի կերպ հարմարվում ենք էլի»։

Մինչ սարքը ստանալը, դասերին չէին մասնակցում, մեծ եղբայրը հեռախոս ուներ, սակայն չէր կարողանում իրենց տալ։ Արտյոմենց դպրոցում ուսուցիչները բացակայություններին խիստ են վերաբերվել․ բացակա էլ, 2 էլ նշանակել են։

«Որ ասեցինք ինտերնետ չկա, կապ չկա, հեռախոս չկա, այն ժամանակ արդեն տվեցին պլանշետը ու սկսեցինք զանգելը»,- պատմեց Արտյոմը՝ ավելացնելով, որ հիմա համարյա ամեն օր դաս ունեն։ Skype-ով զանգում են, դաս լսում, հանձնարարություններն էլ նկարում, ուղարկում։

Պլանշետին հարմարվել է, բարդ չէ, բայց իր խոսքով՝ բոլորով դպրոց գնալն ավելի լավ էր, այսպես հերթով դաս անելը հարմար չէ։

Գոհարը՝ Վանաձորից

Գոհար Կիրակոսյանն արդեն 2 շաբաթ է՝ նոր ստացած պլանշետով կարողանում է դասին մասնակցել։ 

Մինչ սարքը ստանալը, տանը չէին կարողանում դասերին բոլորով մասնակցել։ Ժամերը հաճախ համընկնում էին․ կա´մ ինքը չէր մասնակցում, կա´մ եղբայրներից մեկը։

Քույրը եղբայրների մասին այսպես է պատմում․ «Չորս երեխա ենք, չորսս էլ՝ դպրոցական»։ Հետո ավելացնում՝ տանը համակարգիչ չունենալու մասին դպրոցում տեղեկացրել էին, ուսուցիչները բացակա չէին նշանակում, մինչեւ զանգահարեցին ու փոխանցեցին սարքը։ Դրանից հեշտությամբ է օգտվում ու այսօր նորմալ դասի մասնակցում։

Իրենց դասարանում եւս ամեն օր դաս կա, պարզապես ժամերն են մի փոքր կրճատել։ Եթե դպրոցում մեկ դասաժամը 45 րոպե էր տեւում, այժմ՝ 30, ուսումնասիրվող առարկաներն էլ օրական 5-6-ն են։

Հանձնարարությունների դեպքում, սակայն, ոչինչ չի փոխվել, Գոհարի խոսքով՝ նույն ձեւով տալիս են, իրենք էլ կատարելուց հետո նկարում, ուղարկում։

Այսպես սովորելը ոչ շատ հեշտ, ոչ էլ դժվար է համարում, սակայն հեռավար կրթության բացասական կողմի մասին գիտի․

«Ճիշտ չի ամբողջ օրը տեխնիկայի առաջ նստելը»։