Ներգաղթի համար պետք է հայրենիքը պահելու եւ բարձրացնելու գաղափարը դնել. Արման Նավասարդյան

Մայիս ամիսը Հայաստանի համար իշխանափոխության ամիս դարձավ: ԱԺ ԵԼՔ խմբակցության ղեկավար Նիկոլ Փաշինյանն իր նախաձեռնած #ԻմՔայլը շարժումով կարողացավ հասնել Սերժ Սարգսյանի հրաժարականին: Աշխարհի երկրները ողջունում էին, որ այս թավշյա իշխանափոխությունում ամեն ինչ խաղաղ ընթացավ: Ինչպե՞ս Հայաստանը կսկսի երեւալ աշխարհի երկրներին, մեր հարցերին պատասխանեց Հայաստանի դիվանագիտական հիմնադրամի նախագահ, Հայ-ռուսական համալսարանի համաշխարհային քաղաքականության եւ միջազգային հարաբերությունների ամբիոնի վարիչ, արտակարգ եւ լիազոր դեսպան Արման Նավասարդյանը:

- Պարոն Նավասարդյան, ինչպե՞ս կգնահատեք Հայաստանում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները, իշխանափոխությունը, որը տեղի ունեցավ:

- Ես առաջին իսկ պահից ողջունել եմ եւ շատ ոգեւորված եմ` լավ առումով: Երբ ուշադիր նայում եմ՝ մի քանի բլոկների բաժանելով հասկանում եմ, որ շատ մեծ գործ է կատարվել եւ կատարվում` զուտ քաղաքագիտական արվեստի շրջանակներում, եւ ստրատեգիայի եւ տակտիկայի առումով: Ինչ-որ հիմա անում են՝ դա ոսկերչական աշխատանք է, բացարձակապես սխալ չի արված մինչեւ հիմա, եւ հաշվարկված է սանտիմետր առ սանտիմետր: Այնպիսի մի լավ կոմբինացիա է արվում, որ եթե այդ ամենը շարունակվի, համոզված եմ, որ սա կմտնի համաշխարհային եւ ընդհանրապես միջազգային հարաբերությունների պատմության մեջ, որպես շատ ունիկալ հեղափոխություն: 1789 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխության հետ համեմատելով՝ կարող եմ ասել, որ լուսավոր Եվրոպան այս հեղափոխության համեմատ կարող է երեխա երեւալ: Չնայած ժամանակները միանգամայն տարբեր են, բայց այստեղ ընդհանուր բաներ կար: Օրինակ, իշխանությունը գրավելու եւ հետագա վենդետայի հարց կա: Փաշինյանի հաշվարկումները շատ ճիշտ են: Վենդետայի հետ կապված շատ հետաքրքիր է, որովհետեւ նման մոտեցումը խնդրին՝ միջազգային նշանակություն ունի այն առումով, որ ամբողջ աշխարհում ողջունվում է սա: Որովհետեւ նոր պատմության շրջանում՝ սկսած 2017 թվականի հեղափոխությունից, առ այսօր չի եղել որեւէ մեծ ու փոքր հեղափոխություն, որ առանց արյունի վերջանա կամ ընթանա, կամ հասնի հաղթանակի:

- Այս պրոցեսները կնպաստե՞ն ներգաղթին:

- Եթե մենք դրան չկարողանանք հասնել այդ պահին, ես կարծում եմ, որ մենք շատ կտուժենք: Դա, անպայման պետք է լինի, տղաները խելոք տղաներ են եւ դա կդարձնեն օրակարգի հարց, բայց դա կախված է իրավիճակից, թե ինչպիսին կլինի իրավիճակը: Նույն բանը կատարվեց Իսրայելում, այնտեղ մարդիկ գալիս էին հետ, եւ դարձավ 8-9 մլն, եւ բոլորովին չէին գնում նրա համար, որ այնտեղ դրախտային պայմաններ էին ստեղծված, պարզապես այդ հայրենիքը պահելու եւ բարձրացնելու գաղափար, այնքան ուժեղ էր դրված, որ աշխատեց այդ գաղափարը: Հիմա մենք պետք է կարողանանք դա անել:

- Ի՞նչ եք կարծում՝ Նիկոլ Փաշինյանը կկարողանա՞ միջազգային ասպարեզում ներկայացնել Հայաստանը արժանվույնս:

- Ես կարծում եմ՝ կկարողանա, ես շատ օբյեկտիվ եմ մոտենում իրեն: Փաշինյանը, իհարկե, երեւույթ է քաղաքականության մեջ, եւ ապացուցեց այս քանի օրը:

- Այս պահին Հայաստանն աշխարհի ուշադրության կենտրոնում է, ի՞նչ անել, որ այդ ամենը մշտապես լինի, թե՞ ամեն դեպքում այս ամենը կմարի:

- Ես կարծում եմ, որ չի մարի, քաղաքականության բոլոր երեւույթները ունեն վերելք եւ վայրէջք, բայց հիմա այս աշխարհաքաղաքականության պայմաններում, ես կարծում եմ, որ Հայաստանն արեց փայլուն քայլ: Սա ունի ոչ միայն ներքին նշանակություն, այլ նաեւ համոզված եմ, որ սա պետք է խիստ դրական դեր խաղա ղարաբաղյան հիմնահարցի հետագա դինամիկայում: Հիմա ամբողջ աշխարհի առաջ կա Հայաստան՝ այսօրվա նվաճումներով. դեմոկրատիան նկատի ունեմ, եւ կա ավտորիտար-միլիտարիստական հակառակորդ:

- Այսինքն՝ կարո՞ղ ենք ասել, որ Հայաստանի վարկանիշը բարձրացավ միջազգային ասպարեզում:

- Այո, Հայաստանի ռեյտինգը բարձրացավ եւ բարձրանում է, հիմա պետք է շարունակությունը հնարավորինս պահել եւ խորացնել:

- Իսկ մինչ այժմ ՀՀԿ-ի վարած քաղաքականությունը միջազգային հարթակում բա՞րձր էր, թե՞ ցածր:

- Ցածր էր իհարկե, չնայած օբյեկտիվ լինելու համար ասեմ, որ վերջին 2 տարվա ընթացքում Սերժ Սարգսյանը բավականին մեծ հաջողությունների հասավ: Ես նկատի ունեմ «ե՛ւ ե՛ւ»-ի քաղաքականությունը, որը հնարավոր եղավ անել տարբեր գործոնների ներգործության տակ: Նկատի ունեմ Եվրամիության հետ համաձայնագիրը՝ 13 թվականի կոլապսից հետո: Եւ նաեւ Հայաստանի միանշանակ վարած քաղաքականությունը եվրասիական շրջանակներում եւ ՀԱՊԿ-ում, սա շատ կարեւոր երեւույթ է, եւ ես ուզում եմ, որ իմ կոլեգաները դրա վրա ուշադրություն դարձնեն, եւ բացարձակապես ոչ աջ, ոչ ձախ քայլ չանեն, որովհետեւ դա կլինի սխալ:

Տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի մայիսի 4-ի համարում: