Հանրահավաք, որի իմաստն այդպես էլ անհասկանալի մնաց. խմբագրական

Եվ այսպես, փետրվարի 26-ին Ազատության հրապարակում տեղի ունեցավ մի ուշագրավ հանրահավաք՝ «Արցախցին ես եմ, որոշողը ես եմ» կարգախոսով։ Ելույթ ունեցողները հիմնականում խոսում էին այն մասին, որ Արցախը ոչ թե տարածք է, այլ Հայրենիք, եւ Հայաստանի որեւէ իշխանություն տարածքներ զիջելու լիազորություն չի ունեցել եւ չի ունենալու, որ «տարածքներ խաղաղության դիմաց» սկզբունքն անթույլատրելի է, եւ այլն։ Մի խոսքով՝ հանրահայտ ճշմարտություններ էին ասվում։

Բայց այդպես էլ հասկանալի չդարձավ, թե որն էր հանրահավաք կազմակերպելու եւ հանրահայտ ճշմարտություններ ասելու իմաստը։ Իսկ ինչ է, Հայաստանում որեւէ մեկը գտնում է, որ Արցախը ոչ թե Հայրենիք է, այլ տարա՞ծք, որեւէ մեկն ընդունելի՞ է համարում «տարածքներ խաղաղության դիմաց» սկզբունքը, կամ գուցե որեւէ մեկն իրեն լիազորվա՞ծ է համարում տարածքային զիջումների գնալ առանց ժողովրդի կամքը հարցնելու։ Չկա այդպիսի բան։ Անցյալում գուցե «Աղդամը մեր հայրենիքը չէ» ասողներ եղել են, բայց այսօրվա իշխանությունները հստակ հայտարարում են, որ «տարածքներ խաղաղության դիմաց» սկզբունքն անընդունելի է, իրենք էլ Արցախի անունից բանակցելու լիազորություններ չունեն /հետեւաբար՝ չունեն նաեւ տարածքային զիջումների լիազորություններ/։ Այնպես որ՝ նույն հաջողությամբ կարելի էր Ազատության հրապարակում հանրահավաք կազմակերպել, ասենք, «Մածունը սպիտակ է» կարգախոսով ու ելույթներ ունենալ այն մասին, որ Հայաստանի որեւէ իշխանություն մածունի գույնը վիճարկելու լիազորություն չունի եւ չի ունենալու։

Ասվածն, իհարկե, չի նշանակում, թե հանրահավաքն ընդհանրապես անիմաստ էր։ Օրինակ՝ կազմակերպիչները կարող էին նպատակ ունենալ ցույց տալ, որ մեր հասարակությունը կտրականապես դեմ է փոխզիջումներին, եւ վարչապետ Փաշինյանը Ալիեւի հետ ենթադրվող հանդիպման ժամանակ կարող էր այդ փաստն օգտագործել՝ միջնորդների հնարավոր ճնշումներին դիմակայելու նպատակով։ Այսինքն՝ տեսականորեն այդ հանրահավաքի նպատակը կարող էր լինել բանակցային գործընթացում հայկական կողմի դիրքերի ամրապնդումը։ Բայց եթե նպատակը դա էր՝ այնքան էլ լավ չստացվեց, որովհետեւ միջոցառումն առանձնապես մարդաշատ չէր։

Հարցին նայենք այլ տեսանկյունից։ Որեւէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ ղարաբաղյան կարգավորման հարցով միջնորդները ճնշումներ են գործադրում ե՛ւ հայկական, ե՛ւ ադրբեջանական կողմի վրա։ Հայկական կողմից փորձում են «պոկել» ազատագրված տարածքների վերադարձի պատրաստակամության հրապարակային խոստում, ադրբեջանական կողմից՝ հրապարակային հայտարարություն, որ իրենք պատրաստ են ճանաչել Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքը՝ ընդհուպ մինչեւ լիակատար անկախություն /Ալիեւն ինքն է խոստովանել սա/։ Ու հանկարծ այս իրավիճակում Երեւանում այսպիսի հանրահավաք է կազմակերպվում։ Ի՞նչ ուղերձ է սրանով հասցվում մեր հասարակությանը։ «Դե երեւի կազմակերպիչները մի բան գիտեն, որ միտինգ են անում, հո հենց այնպես չէի՞ն անի։ Ըստ երեւույթին Նիկոլը ուզում ա հողերը տա, սրանք էլ նախօրոք զգուշացնում են, որ հանկարծ այդպիսի բան չանի, թե չէ ազգովի դուրս կգանք փողոց»։ Ու որեւէ մեկի մտքով չի անցնում, որ Նիկոլ Փաշինյանն այդ «զգուշացման» կարիքը չունի՝ նա ինքը շատ լավ գիտակցում է, որ ցանկացած անտրամաբանական զիջման դեպքում ժողովուրդը քշել-տանելու է իր իշխանությունը։

Մյուս կողմից էլ՝ Ադրբեջանի իշխանությունները կարող են սեփական քարոզչական նպատակներով օգտագործել այս հանրահավաքը ու իրենց ժողովրդին ներկայացնել այնպես, թե «տեսեք՝ Հայաստանում ակնհայտ հակաիշխանական տոնայնությամբ հանրահավաք է կազմակերպվում տարածքներ հանձնելու դեմ, նշանակում է՝ Հայաստանի իշխանություններն այդպիսի թաքուն մտադրություն ունեն։ Այսինքն՝ Ալիեւի քաղաքականությունն իրեն արդարացնում է, բանակցային դաշտում մենք հաղթում ենք»։ Ի դեպ՝ ճիշտ նույն ձեւով էլ մենք կօգտվեինք քարոզչական առիթից, եթե Բաքվում հանրահավաք կազմակերպվեր, ու Ալիեւից պահանջեին ոչ մի դեպքում չճանաչել Ղարաբաղի լիակատար անկախության իրավունքը։

Մի խոսքով՝ հանրահավաքը, հարթակից հնչած ճշմարտություններով հանդերձ, տեղին չէր։ Եթե, իհարկե, համարենք, որ բուն նպատակն ընդհանրապես կապ ուներ արցախյան խնդրի հետ։

Տպել
3309 դիտում

Ինչ ուզում են, թող անեն․ Իրինա Ռոդնինա մեկնաբանել է Երեւանում իր անունը կրող դպրոցի վերանվանման հարցը

Ներողություն եմ խնդրում նրանցից, ովքեր այս քայլս թուլություն կորակեն. Ավշարի դպրոցի տնօրենն ազատման դիմում է գրել

Ձերբակալվել են Գյումրու թիվ 27 դպրոցի տնօրենն ու գործավարուհին

Քաղաքական հասունություն է պետք ցուցաբերել սոցիալական հարցերը արտադրական բնույթի հարցերին չհակադրելու համար․ Մելքումյան

Հույս ունենք ԳԱԱ-ն կսպասարկի Հայաստանի տեխնոլոգիական երկիր դարձնելու տեսլականը․ Նիկոլ Փաշինյան

Հայ մարմնամարզիկներին միջազգային մրցումներում օգնում են այլ հավաքականների բժիշկները

30 անշարժ գույք, 2 մլրդ 370 մլն դրամ եւ 1 մլն 400 հազար դոլար. Հակոբ Հակոբյանի ունեցվածքը

Նիկոլ Փաշինյանը մեկնում է Վիեննա․ պաշտոնական

Տարածքը պատշաճ մակարդակով մաքրված չէր. Համազգայինի տնօրենը՝ վարչապետի զայրույթի եւ թատրոնի նոր շենքի մասին

Կենտրոնական ավտոկայանի տնօրենի ավտոմեքենան այրողը ձերբակալվել, այնուհետեւ ստորագրությամբ ազատ է արձակվել

Գյումրու թատրոնի տնօրենի մրցույթը հայտարարված է. ԺՊ-ի ընտրման դեպքում Ծատուրյանը կլինի գեղղեկավար

Արամ Հարությունյանի գործը վերաբացելու որոշման դեմ ներկայացված բողոքը քննվում է դռնփակ

Նազարբաեւը փոխանցում է իշխանությունը. ում, երբ եւ ինչպես

«Հայաստանում Մալթայի երաժշտության օրեր» ծրագիրը՝ Մալթայի մշակույթին ծանոթանալու լավ հնարավորություն

Եթե մտքեր էլ ունենամ, ո՞վ կարող է իմ ձեռքից բռնել կամ արգելել. Ռուսական թատրոնի նախկին տնօրենն ԱՄՆ չի արտագաղթել,

Սերժ Սարգսյանը 2009 թվականից կորցրել էր իրականության զգացումը․ Հրանտ Թոխատյան

Հայաստանում նվազագույն կենսաթոշակ կսահմանվի 25500 ՀՀ դրամը․ փոխնախարար

Արաբական ումման իրավամբ սեւ օր է ապրում․ Լիբանանի նախագահը Գոլանի մասով Թրամփի որոշման մասին

Փրկարարներն արգելափակումից դուրս են բերել շուրջ 240 ավտոմեքենա

Փոքր դետալներ փոխելով՝ մեծ արդյունքներ չենք ունենա․ առաջարկում եմ ավելի մեծ գործընթաց սկսել․ Վարազդատ Կարապետյան